FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

VÉTULL,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Pjesa e fytyrës mbi sy, që është pak e ngritur dhe e mbuluar me një hark qimesh të dendura; harku i qimeve mbi gropën e syrit. Me vetulla të zeza (të tr…

VÉTULLII ndajf. Duke e zënë anën e pëlhurës që të mos i dalin fijet: E qepa vetull.

VETULL- fjalëform. Pjesë e parë e fjalëve të përbëra, me kuptimin “vetull”; “me vetulla...”, “që i ka vetullat... ” (p.sh.: vetullhollë “që i ka vetullat të holla”; po ashtu vetull…

VETULLÁJKË mb. f. Që i ka vetullat të zeza, të trasha dhe të gjata, vetullkalesh. Ishte syzezë e vetullajkë. Grua vetullajkë.2. Që rri me vetulla të ngrysura dhe që ka një hije të …

VETULLÁJK/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Ajo që i ka vetullat, të zeza, të trasha dhe të gjata, vetullkaleshë.2. Ajo që rri me vetulla të ngrysura dhe që ka një hije të rëndë, vetullngrysu…

VETULLÁK,~E mb. Vetullan.

VETULLÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT Vetullan.

VETULLÁK/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Vetullane.

VETULLÁN,~E mb. 1. Që i ka vetullat të trasha e të gjata, me vetulla të dendura e të mbledhura. Djalë vetullan. Grua vetullane.2. fig. Që ka pamje të rëndë e krenare. Burrë vetulla…

VETULLÁN,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Ai që i ka vetullat të trasha e të gjata, me vetulla të dendura e të mbledhura. Ai vetullani kishte një hije të rëndë.2. fig. Ai që ka pamje të rëndë …

VETULLÁN/E,~IA f. sh. ~E, ~ET 1. Ajo që i ka vetullat të trasha e të gjata, me vetulla të dendura e të mbledhura. Ajo vetullania me sytë e zi.2. fig. Ajo që ka pamje të rëndë e kre…

VETULLAPÉ mb. Që i ka vetullat të drejta dhe shumë të holla si pe, vetullhollë. Vajzë vetullape. Syzezë e vetullape.✱Sin.: vetullhollë, vetullhequr, vetullfiskajë, vetullgjilpërë.

VETULLÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Zdrukth i posaçëm që përdoret për të bërë vana në dërrasë. Vetullar për vana. I bëri dërrasës vana me vetullar.✱Sin.: zdrukth, qoshtere, zdrug, vetull, b…

VETULLÁSH,~E mb. Vetulltan.

VETULLÁSH,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Vetulltan.

VETULLÁSH/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Vetulltane.

VETULLGÁLË mb. Që i ka vetullat të zeza si pendët e galës; vetullzezë. Syzezë e vetullgalë. Moj e bukur, vetullgalë / Qysh s’m’i çove dy-tri fjalë (kr. pop.).✱Sin.: vetullzezë, vet…

VETULLGÁZ,~E mb., poet. Që është gjithnjë i qeshur e i gëzuar; që është tërheqës, që të sjell kënaqësi. Syzezë vetullgaze.

VETULLÍM,~I m. 1. Veprimi kur vetulloj një dërrasë a dru që të puthitet me një dërrasë a me një dru tjetër. Vetullimi i dërrasave. U bëri një vetullim për së gjati dërrasave.2. Vën…

VETULL/ÓJI vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. 1. I bëj dërrasës a drurit një ulluk për së gjati që të puthitet me një dërrasë a me një dru tjetër, i bëj një vanë. Vetulloi dërrasën.2. I vë shtr…

VETULL/ÓJII vep., ~ÓVA, ~ÚAR jokal. Lëviz vetullat, i bëj shenjë dikujt me sy e me vetulla.

VETULLÓR,~EI mb. Që i ka vetullat të trasha. Burrë vetullor. Grua vetullore.✱Sin.: vetulltrashë, vetullan.

VETULLÓR,~EII mb. Që vjen në trajtë harku, që është i harkuar si vetull. Brezare vetullore.

VETULLÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Vend me dhe të punuar rrotull rrënjës së një peme (zakonisht rrotull rrënjës së ullinjve në faqet e një kodre), i rrethuar me mur, me gardh ose me pli…

VETULLÓSH,~E mb. Që i ka vetullat të trasha, vetullan, vetullash. Djalë vetullosh. Vajzë vetulloshe.✱Sin.: vetulltrashë, vetullor, vetullkalesh.

VETULLÓSH,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Ai që i ka vetullat të trasha, vetullan, vetullash.✱Sin.: vetulltrashë, vetullan, vetullash, vetullor, vetullkalesh.

VETULLPÉ mb. Vetullape.

VETULLÚAR (i, e) mb. 1. Që i është bërë dërrasës a drurit një ulluk, vanë për së gjati që të puthitet me një dërrasë a me një dru tjetër. Dërrasë e vetulluar.2. Që i është vënë sht…

VETULL/ZÍ,~ZÉZË mb. Që i ka vetullat të zeza. Djalë vetullzi. Vajzë vetullzezë.✱Sin.: vetullasorrë, vetullkalesh, kaleshan, vetullgalë, vetullakorb.

VETULLZÍ,~U m. sh. ~NJ, ~NJTË Ai që i ka vetullat të zeza. Ai vetullziu rri mërrolshëm.✱Sin.: vetullkalesh, vetullakorb.