FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

VERDHÁC,~E mb. Që është i verdhë a i zbehtë në fytyrë, verdhacak. Fytyrë verdhace. Njeri verdhac.✱Sin.: verdhacuk, i verdhë, i zbehtë, verdhalaq, fytyrëverdhë.

VERDHÁC,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që është i verdhë a i zbehtë në fytyrë, verdhacak. Ai verdhaci nuk kishte shëndet hiç.✱Sin.: verdhak, verdhan, verdhalaq, verdhash.

VERDHACÁK,~E mb., mospërf. Që është i verdhë a i zbehtë në fytyrë a në pjesë të tjera të trupit; që ka marrë një ngjyrë si të verdhë. Fëmijë verdhacak. Fytyrë verdhacake. Lëkurë ve…

VERDHACÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT mospërf. Ai që është i verdhë a i zbehtë në fytyrë a në pjesë të tjera të trupit, që ka marrë një ngjyrë si të verdhë. Ai verdhacaku është shëndetlig.✱S…

VERDHACÁK/E,~JA f. sh. ~E, ~ET mospërf. Ajo që është e verdhë a e zbehtë në fytyrë a në pjesë të tjera të trupit; që ka marrë një ngjyrë si të verdhë. Verdhacakja i kishte faqet të…

VERDHÁC/E,~JA f. sh. ~E, ~E Ajo që është e verdhë a e zbehtë në fytyrë, verdhacake. Ajo verdhacja ishte shumë e verdhë në fytyrë.✱Sin.: verdhake, verdhane, verdhalaqe, verdhashe.

VERDHACÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Lloj dardhe e cila, kur piqet në verë, bëhet e verdhë. Verdhacoret janë të ëmbla dhe të lëngshme.

VERDHACÚK,~E mb., mospërf. 1. Verdhacak, që ka fytyrë të verdhë, të zbehtë. Me fytyrë verdhacuke. I kishte faqet verdhacuke.2. I zbehtë, që nuk duket mirë (për dritën etj.). Flakë …

VERDHACÚK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT mospërf. Ai që ka fytyrë të verdhë, të zbehtë, verdhacak. Ai verdhacuku me fytyrë të verdhë.✱Sin.: verdhac, fytyrëverdhë, zbehtan.

VERDHÁK,~E mb. Që vjen si verdhë, i verdhemë; mollak, i mollët. Ka verdhak. Lopë verdhake. Gjethet morën një ngjyrë verdhake.

VERDHÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT zool. Zog me trup të verdhë, me kokë të zezë, që jeton nëpër gjerdhe. Një verdhak rrinte i strukur në fole nga të ftohtët.

VERDHALÁQ,~E mb., mospërf. Verdhacak.

VERDHALÁQ,~I m. sh. ~Ë, ~ËT mospërf. Verdhacak.

VERDHALÁQ/E,~JA f. sh. ~E, ~ET mospërf. Verdhacake.

VERDHALÁSH,~E mb. Që vjen si në të verdhë, i verdhemë (për shpendët e kafshët). Zog verdhalash. Lopë verdhalashe.✱Sin.: verdhan, verdhash, verdhuk, mollak, i mollët.

VERDHALÓSH,~E mb. Verdhacuk.

VERDHALÓSH,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Verdhacuk.

VERDHÁN,~E mb. 1. Që e ka qimen si të verdhë (për disa kafshë). Dhi (lopë) verdhane. Ka verdhan. Dhelpër verdhane.2. Që ka ngjyrë të verdhë, i verdhemë. Fytyrë verdhane. Me lëkurë …

VERDHÁN,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Ka (viç, cjap) me qime si në të verdhë. Lëkura e verdhanit.2. Ai që ka fytyrë të verdhë, i verdhemë (nga ndonjë sëmundje a nga ndonjë shkak tjetër). At…

VERDHÁN/E,~IA f. sh. ~E, ~ET 1. Lopë (dhi, dhelpër) me qime si të verdhë. Brirët e verdhanes.2. Ajo që ka fytyrë të verdhë, e verdhemë (nga ndonjë sëmundje a nga ndonjë shkak tjetë…

VERDHANÉK,~E mb. Verdhacak.

VERDHANÍ,~A f., mjek. Verdhëz, sëmundje e verdhëzës. I ra verdhania. Ka verdhaninë.✱Sin.: verdhëz, hepatit, sarillek.

VERDHANÍK,~E mb. Që është i zbehtë në fytyrë; verdhacak. Me fytyrë (lëkurë) verdhanike.✱Sin.: verdhan, verdhosh, verdhuk, verdhul, i zbehtë, i verdhë.

VERDHANÍK,~U m. sh. ~Ë ~ËT Ai që është i zbehtë në fytyrë; verdhacak.✱Sin.: verdhan, verdhosh, verdhuk, verdhalash, verdhacak.

VERDHANÍK/E,~JA f. sh. ~E ~ET Ajo që është e zbehtë në fytyrë; verdhacake.✱Sin.: verdhane, verdhoshe, verdhuke, verdhalashe, verdhacake.

VERDHANJÁK,~E mb. 1. Që ka marrë një ngjyrë të verdhë, që është si i verdhë, verdhacak; që është me fytyrë dhe lëkurë të verdhë (nga ndonjë sëmundje). Fytyrë (lëkurë) verdhanjake. …

VERDHÁNK/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Lopë verdhane.

VERDHÁSH,~E mb. Që vjen si i verdhë, që është pak i verdhë; i verdhemë; që ka pendë a pupla si të verdha. Ftua verdhash. Dritë verdhashe. Zog verdhash. Fugë verdhashe.✱Sin.: i verd…

VERDHÁSH,~I m. sh. ~Ë, ~ËT zool. (lat. Oriolus oriolus) Beng.

VERDHÁSHK/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT zool. (lat. Serinus canarius) Kanarinë.