FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

VÉRDHËI (i, e) mb. 1. Që ka ngjyrën e kashtës, të limonit të pjekur, të squfurit a të arit etj. Bojë e verdhë. Shami e verdhë. Fustan i verdhë. Flokë të verdhë. Lule të verdha. Trë…

VÉRDHËII (i, e) mb. 1. Që ka ngjyrë bojëbari, i blertë, i gjelbër. Bar i verdhë. Lugjet e verdha (kr. pop.).2. I kaltër. Triko e verdhë.

VÉRDH/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT vjet. Kobure me tytë të gjatë, që vishej me teneqe të verdhë në trup dhe në dorezë (e përdorur nga shek. XVII deri në shek. XIX). Verdhën e mbante ngjeshu…

VÉRDH/Ë,~A (e) f. sh. ~A, ~AT (të) 1. Ngjyra e verdhë, boja e verdhë; ngjyrë midis portokallisë dhe së blertës në spektrin e dukshëm. Përdori të verdhën.2. Pjesa e mesme e vezës, q…

VÉRDHË,~T (të) as., mjek. 1. Verdhëza. Vdiq nga të verdhët.2. Të fikët; gjendje kur bëhemi të verdhë nga një vakje në trup etj. I ra të verdhët. I ra të verdhë.

VERDHËBÁRDHË mb., gjell. Që ka ngjyrë të verdhë dhe të bardhë (për bukën e misrit që gatuhet duke përzier miell misri të bardhë dhe të verdhë). Bukë verdhëbardhë. Miell misri verdh…

VERDHËBÁRI (i, e) mb. Që është i gjelbër, i blertë, jeshil, bojëbari. Triko e verdhëbari. Natyra ishte veshur me një ngjyrë të verdhëbari. Penj të verdhëbari.

VERDHËLLÉMË (i, e) mb. Që vjen pak si i verdhë, që duket si i zverdhur, si i verdhemë. Kishte një fytyrë të verdhëllemë.✱Sin.: i verdhemë, verdhalash, verdhacuk, verdhushkan.

VÉRDHËL/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT zool. (lat. Motacilla alba) Zog i vogël me pendë të verdha; bishtatundës.✱Sin.: harabel, bishtatundës.

VÉRDHËS,~E mb. Që ka ngjyrë të verdhë (për pemët), i verdhë. Kumbull (dardhë) verdhëse. Ftua verdhës.

VERDHËSHÁLLASH (i, e) mb. Që ka ngjyrë blu në të kaltër të kthjellët, ngjyrë qielli, i bruztë. Penj të vershëshallash. Bojë e verdhëshallash. Qielli ishte i verdhëshallash.✱Sin.: b…

VERDHËSÍ,~A f. Të qenët i verdhë, vetia e diçkaje që është e verdhë; zbehtësi. Verdhësia e gjetheve (e limonit, e squfurit). Verdhësia e fytyrës. I kishte hyrë një farë verdhësie n…

VERDHËSÍR/Ë,~A f. 1. Ngjyra e verdhë, e verdha; verdhësi, zbehtësi. Ka (mori) verdhësirë. Verdhësira e syve.2. edhe sh. ~A, ~AT mospërf. Njeri i zbehtë e i tretur; ngordhësirë. Ish…

VÉRDHËZ,~AI f., mjek. 1. Sëmundje ngjitëse që dëmton sidomos mëlçinë e zezë dhe që i jep lëkurës e syve të të sëmurit ngjyrë të verdhë. I sëmurë me verdhëz. E zuri (iu ngjit) verdh…

VÉRDHËZ,~AII f., veter. Sëmundje virale e shkaktuar nga një virus, që prek krimbin e mëndafshit në të pesë moshat e tij, duke e dëmtuar atë në aparatin tretës, të frymëmarrjes, në …

VERDHËZÁK,~E mb. 1. Që ka marrë ngjyrë të verdhë, që është bërë si i verdhë; që nuk është pjekur mirë, verdhacak; që nuk është bërë për t’u vjelë (për pemë a perime). Mollë verdhëz…

VERDHËZÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Pemë a frutë që ka marrë ngjyrë të verdhë, që është bërë si i verdhë; që nuk është pjekur mirë, verdhacak; që nuk është bërë për t’u vjelë.2. Ai që ë…

VERDHËZÁK/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Perime që kanë marrë ngjyrë të verdhë, që janë bërë si të verdha, që nuk janë pjekur mirë, verdhacake; që nuk janë bërë për t’u vjelë.2. Ajo që ës…

VÉRDHËÇ,~I m. Verdhëz, hepatit. I ka rënë verdhëçi. Ka verdhëçin.✱Sin.: verrç, sarillek.