Fjalori
VËRCË

VË́RC/Ë,~A f. sh. ~ A, ~AT Punë e vogël dhe pa vlerë, punë pa rëndësi. Vërcat e shtëpisë. Merret me vërca. Mos e humb kohën me vërca!
✱Sin.: bubërri, çikërrimë, vogëlsirë.

VERCË

VÉRC/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Verzë.
✱Sin.: velëz, bulëvesh.

VËRÇË

VË́RÇ/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Mjet për të zënë peshk, kosh i bërë me thupra. Hodhi vërçën në lumë për të zënë peshk. Vërçë për peshk.

Rezultate të ngjashme

VËRCAK

VËRCÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT Thikë e madhe dhe e rëndë që përdor kasapi për të prerë mishin; hanxhar.✱Sin.: hanxhar, satër, thikare, presë.

Shfaq përkufizimin e plotë →
VËRCALL

VËRCÁLL,~I m. sh. ~Ë, ~ËT etnogr. Darka që shtrohej kur vdiste dikush sipas zakoneve të disa krahinave, darkë e përmortshme; darkë përkujtimore për të vdekurin. Darkë vërcalli. Shk…

Shfaq përkufizimin e plotë →
VËRCALL

VËRCÁLL vep., ~A, ~UR 1. jokal. Ha darkë të përmortshme, vërcall. Vërcallën së bashku pas varrimit.2. kal. I jap të hajë vërcall dikujt, darkë të përmortshme. Vërcalli pjesëmarrësi…

Shfaq përkufizimin e plotë →
VËRCALLEM

VËRCÁLL/EM jovep., ~A (u), ~UR 1. vetv. Ha vërcall. U vërcallën e dolën.2. pës. e VËRCÁLL.

Shfaq përkufizimin e plotë →
VËRCALLJE

VËRCÁLLJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET Veprimi kur vërcall a vërcallem. Vërcallje e përmortshme. Ishin në një vërcallje.

Shfaq përkufizimin e plotë →
VËRCKATJE

VËRCKÁTJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET Veprimi kur vërcikatem. E kapën vercikatjet. Vërcikatja e trupit. Vërcikatje nga temperatura (nga ethet).✱Sin.: lëvizje, tundje, dridhje, dridhmë, drid…

Shfaq përkufizimin e plotë →
VËRCKË

VË́RCK/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Lidhëse që përdoret për të shtrënguar këpucët. Vërckat e këpucëve.

Shfaq përkufizimin e plotë →
VËRCUSH

VËRCÚSH,~E mb. Që nuk rri dot në një vend; që lëviz shumë. Djalë vërcush. Vajzë vërcushe.✱Sin.: i shkathët, i lëvizshëm, i shpërdhitë, shpurdhaçë.

Shfaq përkufizimin e plotë →
VËRCUSH

VËRCÚSH,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që nuk rri dot në një vend; që lëviz shumë, që është i gjallë e i shkathët (për fëmijën). Vërcushi është shumë i lëvizshëm.

Shfaq përkufizimin e plotë →
VËRCUSHE

VËRCÚSH/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Ajo që nuk rri dot në një vend; që lëviz shumë, që është e gjallë dhe e shkathët (për fëmijën). Asaj vërcushes nuk i zihet vendi vend.

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë