FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

ÚRDH/ËR,~RII m. sh. ~RA, ~RAT Detyrë që jepet nga një organ më i lartë, nga një epror etj. dhe që duhet zbatuar pa kundërshtim; shkresa për këtë detyrë. Urdhër i prerë. Urdhër luft…

ÚRDH/ËR,~RIII m. sh. ~RA, ~RAT Shenjë e lartë nderi që jepet nga shteti për merita të veçanta në punë a për vepra trimërie, sakrifice e heroizmi. Urdhri i Flamurit (i Lirisë). Urdh…

ÚRDH/ËR,~RIIII m. sh. ~RA, ~RAT 1. fet. Bashkësi e mbyllur fetare në gjirin e Kishës katolike, anëtarët e së cilës jetojnë sipas disa rregullave të rrepta. Urdhri i jezuitëve (i fr…

URDHËRÁT/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Porosi që i jepet dikujt për të bërë punë e shërbime të vogla në shtëpi etj. 2. Urdhëratës.✱Sin.: urdhëratës, urdhër.

URDHËRÁTËS,~I m. sh. ~, ~IT 1. Ai që bënte punë e shërbime të vogla shtëpiake etj. sipas urdhrave të më të moshuarve. 2. Ai që vetëm zbaton urdhrat e të tjerëve. Ç’thotë gjykatësi,…

URDHËRDHË́NËS,~E mb., drejt. Që ka të drejtën të japë ose të lëshojë një urdhër. Organ urdhërdhënës. Ushtroj veprimtarinë urdhërdhënëse dhe ekzekutive.

URDHËRDHË́NËS,~I m. sh. ~, ~IT Ai që ka të drejtën të lëshojë një urdhër, ai që ka dhënë urdhër; urdhërues. Urdhërdhënësi për arrestimin e tij.

URDHËRÉS/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Vendim i organeve të pushtetit ekzekutiv, që përmban urdhra e rregulla për zbatimin e ligjeve; shkresa me këtë vendim. Urdhëresë e qeverisë.

URDHËRÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur urdhërohet dikush.2. Urdhër.

URDHËRMÁRRËS,~I m. sh. ~, ~IT Ai që ka marrë një urdhër; ai që është urdhëruar. Urdhërmarrësi e zbaton urdhërin personalisht.

URDHËRÓ (NI) pasth. 1. Përdoret kur i përgjigjemi me mirësjellje e me nderim dikujt që na thërret ose që na kërkon diçka; përdoret kur kërkojmë që të na përsëritet diçka, të cilën …

►URDHËR/ÓHEM jovep., ~ÓVA (u), ~ÚAR pës. e URDHËRÓJ. Është urdhëruar nga komandanti (nga përgjegjësi).

URDHËR/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR 1. kal. I jap dikujt një urdhër; kërkoj të bëhet diçka sipas një urdhri. E urdhëruan nga lart. E urdhëroi të nisej.2. bised. kal. Jam në gjendje ta bëj t…

URDHËRÓR,~E mb., gjuh. Që shpreh një urdhër, një kërkesë a një lutje. Fjali urdhërore. Mënyra urdhërore e foljes.

URDHËRÓR/E,~JA f., gjuh. Mënyra urdhërore. Trajtat e urdhërores.

URDHËRPAGÉS/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT fin. Dokument që i dërgohet arkës a bankës nga një sipërmarrje ose nga një institucion për t’i paguar dikujt një shumë të hollash; mandatëpagesë.

URDHËRPOROSÍ,~A f. sh. ~, ~TË ek. Shkresë ku shënohen lloji i mallit që porositet, sasia e cilësia e tij etj.

URDHËRÚAR (i, e) mb. 1. Që është urdhëruar për diçka, që ka marrë urdhër nga dikush. Është i urdhëruar ta bëjë. 2. Që plotëson me gatishmëri çdo urdhër a porosi, i dëgjueshëm. Ësht…

URDHËRÚES,~E mb. 1. Që ka ose që përmban një urdhër, që urdhëron për diçka. Letër urdhëruese. Dokument urdhërues. 2. Që shpreh një urdhër të prerë; që shpreh një nevojë a kërkesë t…

URDHËRÚES,~I m. sh. ~, ~IT Ai që jep a që lëshon një urdhër; ai që urdhëron për një veprim zyrtar. Urdhëruesi i ndalimit të luftimeve.✱Sin.: komandues, urdhërdhënës, drejtues.