FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

TRÁSHË (i, e) mb. 1. Që është më i gjerë se zakonisht, që i kapërcen përmasat e zakonshme, që ka trup a vëllim të madh, që e ka prerjen tërthore të madhe; që është i fryrë e i shën…

TRÁSHË ndajf. 1. Me prerje tërthore të madhe a me diametër të madh, me gjerësi të madhe; kund. hollë. E mprehu lapsin trashë. E tori fillin trashë.2. Në copa a në rriska të gjera; …

TRÁSH/Ë,~A (e) f. sh. ~A, ~AT (të) 1. Pjesë e trashë e diçkaje; gjë e trashë (edhe fig.). E kapi trarin nga e trasha. Prije tek (nga) e trasha prije te vendi që është më i trashë. …

TRÁSH/Ë,~I (i) m. sh. ~Ë, ~ËT (të) Ai që i kap gjërat me vështirësi, ai që nuk është i zgjuar; budalla, i pagdhendur; kund. i zgjuar.

TRASHËGÉS/Ë,~A f., let. Traditë.

TRASHËGÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Mbetje e një pasurie pas vdekjes së pasardhësit të drejtpërdrejtë. Trashëgimi i shtëpisë (i tokës) së prindërve nga fëmijët.2. Pasuri që i kalon diku…

TRASHËGIMÍ,~A f. 1. drejt. Kalim me ligj a me testament i pasurisë së dikujt që vdes pasardhësve; e drejtë për të trashëguar një pasuri. Trashëgimi ligjore. U la fëmijëve një trash…

TRASHËGIMÍSHT ndajf. Me trashëgim; brez pas brezi. E përcjellë trashëgimisht. Kalon trashëgimisht nga i ati tek i biri.

TRASHËGIMÓR,~E mb. 1. drejt. Që është lënë trashëgim; që i përket trashëgimit, që ka të bëjë me trashëgimin. Pasuri trashëgimore. E drejta trashëgimore.2. biol., gjenetikë. Që kalo…

TRASHËGIMTÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. drejt. Ai që trashëgon pasurinë a diçka tjetër pas vdekjes së pronarit; ai që ka marrë ose ka të drejtë të marrë nga prindi një trashëgim. Trashëg…

►TRASHËG/ÓHEM jovep., ~ÓVA (u), ~ÚAR 1. vetv. E kaloj jetën të gëzuar me gruan (ose me burrin) dhe me fëmijët; jetoj gjatë dhe i lumtur. U trashëgofshi! U trashëgofshin! (ur.).2. v…

TRASHËG/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR 1. kal. Marr si trashëgim një pasuri a diçka tjetër me testament pas vdekjes së dikujt, e bëj pronë timen diçka me anë të trashëgimisë, marr trashëgim. …

TRASHËGÓRE,~T f. sh., etnograf. Vizitë urimi për fejesë ose për martesë.. Ishim për trashëgore te xhaxhai se fejoi djalin.

TRASHËGÚAR (i, e) mb. 1. Që është marrë si trashëgim prej dikujt, që i përket trashëgimtarit, i trashëgimtarit (për një pasuri, për një pronë etj.). Pasuri e trashëguar. Shtëpi e t…

TRASHËGÚES,~E mb. 1. Që trashëgon; trashëgimtar. Pala trashëguese.2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Trashëguesit e pasurisë. Është trashëgues i drejtpërdrejtë. Trashëgu…

TRASHËKÓFSH/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Pjesa e sipërme e kofshës së një shpendi të therur, që është më e trashë dhe lidhet pas trupit; e trasha e kofshës, trashale. Bleu dhjetë copë trash…

TRASHËNÍ,~A f. Trashësia. Trashënia e trungut.

TRÁSHËS,~E mb., kim., gjell. Që shërben për të trashur diçka. Lëndë trashëse. Tretësirë trashëse.

TRÁSHËS,~I m. sh. ~, ~IT kim., gjell. Lëndë që shërben për të trashur një lëndë tjetër. Niseshteja është trashës natyror për ëmbëlsirat. Trashës artificial.

TRASHËSÍ,~A f. 1. Të qenët i trashë; veti e diçkaje të trashë; të qenët i mbushur e i shëndoshë; madhësia e prerjes tërthore të një trupi a të diçkaje tjetër; gjerësi e një sendi. …