Fjalori
SHULIM

SHULÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur e vendosim pjerrtas diçka; shtrembërim. Shulimi i druve.
2. Veprimi kur e ngulim shtrembër diçka. Shulimi i gozhdës.

Rezultate të tjera nga lematizimi ose nga ngjashmëria me formën përfaqësuese: SHUL
SHUL

SHUL,~I m. sh. ~A, ~AT; ~E, ~ET 1. Dru i drejtë e i gjatë, pa degë, që përdoret për punë të ndryshme, hu i gjatë; shular. Shul i fortë (i gjatë). Shul mullari strumbullar. Shul tende. Shul gardhi.
2. Dru i trashë e i fortë dhe i lëvizshëm, që shërben për të mbyllur derën nga brenda ose një kanat të dritares, të dollapit etj.; lloz, reze. Shul druri (hekuri). Shul çeliku. Derë me shul (pa shul). Shuli lëvizte para e prapa. I vë (i heq) shulin derës. E mbyll me shul. E kishte lënë derën pa shul.
3. Secili prej dy drurëve të rrumbullakët të tezgjahut; derven. Shuli i përparmë (i prapmë). Shulat e vegjës. Shuli i pëlhurës.
4. tek. Vegël e një arme që merr fishekun për në fole dhe ka gjilpërën për të goditur kapsollën. Shuli i armës (i automatikut, i mitralozit). Hap (mbyll) shulin.
5. bised. Direk. Shuli i anijes. Shuli kryesor.
6. Trari i mesit në çatinë e shtëpisë, mbi të cilin mbështeten baballëkët. Shul pishe.
7. Vegël që shërben për të tredhur demat, cjeptë etj.; tredhës. I vuri shulin.
8. krahin. Vig. E sollën me shul. Shul druri.
9. Dru me të cilin rrihen kallinjtë e misrit për t’i shkoqur. Shkoq misrin me shul. Shuli i misrit.
10. fig., bised. Ai që është me trup të shëndoshë e të ngjeshur; shulak, rrapashyt. Ishte si shul.
11. fig., bised. Ai që është me trup tepër të gjatë; stërhell, zdap. Ç’ishte gjithë ai shul?!
✱Sin.: hu, shular, shularkë, shulicë, lloz, reze, direk, tredhës, vig, shulak, rrapashyt, stërhell, zdap, llajkë, llozkar, mandall, navig, ngujore, pallangë, pallë, panxhë, drang, derven.
♦ Hyri shul e doli lloz (shkoi shul e erdhi lloz) (dikush) tall. nuk mësoi asgjë, s’përfitoi fare nga një mësim a nga një pësim, nuk mori asgjë nga një përvojë; mbeti i pagdhendur e i paditur siç ishte; si hyri doli; si vajti erdhi. I mbyll dymbëdhjetë *dyer me një shul (dikush). *Pushkë pa shul mospërf. I vuri shulin. 1. (dikujt) Ia hoqi fuqinë a mundësinë për të bërë diçka, duke e detyruar a duke e shtrënguar që të mos veprojë, e bëri të pafuqishëm. 2. (diçkaje) E mbylli përfundimisht, i dha fund; i vuri llozin; i vuri kapak (kapakun).

SHUL

SHUL ndajf. 1. Kryq a tërthor me dikë ose me diçka tjetër; për së gjeri a për së gjati mbi një tjetër ose mbi diçka; pjerrtas, shtrembër. I vuri drutë shul. Ra shul përdhe. E gjetën shul në shtrat. I ka degët shul. Ishte rrëzuar shul mbi rrugë (një pemë). I rrinte shul kalit (gomarit). - Mos rri shul! I mban këmbët shul.
2. Në mënyrë të papërshtatshme; keq. E ka lënë tryezën shul. E kishte zënë rrugën shul.
3. Në një drejtim të pjerrët a të tërthortë, në një rrugë jo të drejtë, tërthoras; shtrembër, jo drejt. Gaforrja ecën shul. I ranë shul malit. Shkon (ikën, merr) shul. E mori hullinë shul. Shkoi plumbi shul. I shkonin këmbët shul e shul i shkonin këmbët sa andej-këtej. Më shkoi buka (uji) shul. U lëshua shul teposhtë. E ngriti shul përpjetë.
3. Pa të përpjeta e të tatëpjeta, drejt, shesh, shtruar. Udha shkonte shul. Këtej e ke rrugën shul.
4. Drejtpërdrejtë, pa u fshehur; haptas, troç. I foli shul. Ia tha shul.
5. Praptë, mbrapsht. Ia ktheu shul. U kthye shul.
6. Këtej e tutje; paskëtaj, prapa. Këtu e shul. Sot e shul.
7. Pa e mbaruar, në mes. E lanë rrugën shul. E la gjellën shul. E la librin shul.
✱Sin.: pjerrtas, shulas, shulthi, shtrembër, mbrapsht, keq, tërthoras, drejt, shesh, shtruar, haptas, copë, troç, shqip, prapa.
♦ I bie shul (*kryq) e tërthor (një vendi). Mbeti shul (dikush). 1. Mbeti pa gjë; mbeti në diell. 2. Ka zënë vend diku e nuk luan, është ngulur e nuk lëviz që aty; ka lëshuar (ka zënë, ka hedhur) rrënjë. Ia zë shul (dikujt). 1. Bëj që t’i ngecë buka në grykë; ia zë bukën në fyt; ia zë shqyt. 2. Ia zë keq rrugën, e pengoj dikë të lëvizë. 3. Ia kundërshtoj me këmbëngulje a me kokëfortësi diçka dhe nuk ia pranoj asnjë shpjegim ose këshillë. 4. I vete dikujt në shtëpi e rri për shumë kohë aty, ngulem e nuk iki; ulem (shtrohem) këmbëkryq; ia zë derën. 5. (diçka) Ia përflas diçka; bëj që dikush të mos e gëzojë atë që ka; ia nxjerr nga hundët (nga hunda, për hundësh).

SHUL

SHUL vep. ~A, ~UR kal. Shuloj. E shuli derën. - Mos e shul derën kaq shpejt!

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë