Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
SHUL,~I m. sh. ~A, ~AT; ~E, ~ET 1. Dru i drejtë e i gjatë, pa degë, që përdoret për punë të ndryshme, hu i gjatë; shular. Shul i fortë (i gjatë). Shul mullari strumbullar. Shul tende. Shul gardhi.
2. Dru i trashë e i fortë dhe i lëvizshëm, që shërben për të mbyllur derën nga brenda ose një kanat të dritares, të dollapit etj.; lloz, reze. Shul druri (hekuri). Shul çeliku. Derë me shul (pa shul). Shuli lëvizte para e prapa. I vë (i heq) shulin derës. E mbyll me shul. E kishte lënë derën pa shul.
3. Secili prej dy drurëve të rrumbullakët të tezgjahut; derven. Shuli i përparmë (i prapmë). Shulat e vegjës. Shuli i pëlhurës.
4. tek. Vegël e një arme që merr fishekun për në fole dhe ka gjilpërën për të goditur kapsollën. Shuli i armës (i automatikut, i mitralozit). Hap (mbyll) shulin.
5. bised. Direk. Shuli i anijes. Shuli kryesor.
6. Trari i mesit në çatinë e shtëpisë, mbi të cilin mbështeten baballëkët. Shul pishe.
7. Vegël që shërben për të tredhur demat, cjeptë etj.; tredhës. I vuri shulin.
8. krahin. Vig. E sollën me shul. Shul druri.
9. Dru me të cilin rrihen kallinjtë e misrit për t’i shkoqur. Shkoq misrin me shul. Shuli i misrit.
10. fig., bised. Ai që është me trup të shëndoshë e të ngjeshur; shulak, rrapashyt. Ishte si shul.
11. fig., bised. Ai që është me trup tepër të gjatë; stërhell, zdap. Ç’ishte gjithë ai shul?!
✱Sin.: hu, shular, shularkë, shulicë, lloz, reze, direk, tredhës, vig, shulak, rrapashyt, stërhell, zdap, llajkë, llozkar, mandall, navig, ngujore, pallangë, pallë, panxhë, drang, derven.
♦ Hyri shul e doli lloz (shkoi shul e erdhi lloz) (dikush) tall. nuk mësoi asgjë, s’përfitoi fare nga një mësim a nga një pësim, nuk mori asgjë nga një përvojë; mbeti i pagdhendur e i paditur siç ishte; si hyri doli; si vajti erdhi. I mbyll dymbëdhjetë *dyer me një shul (dikush). *Pushkë pa shul mospërf. I vuri shulin. 1. (dikujt) Ia hoqi fuqinë a mundësinë për të bërë diçka, duke e detyruar a duke e shtrënguar që të mos veprojë, e bëri të pafuqishëm. 2. (diçkaje) E mbylli përfundimisht, i dha fund; i vuri llozin; i vuri kapak (kapakun).
SHUL ndajf. 1. Kryq a tërthor me dikë ose me diçka tjetër; për së gjeri a për së gjati mbi një tjetër ose mbi diçka; pjerrtas, shtrembër. I vuri drutë shul. Ra shul përdhe. E gjetën shul në shtrat. I ka degët shul. Ishte rrëzuar shul mbi rrugë (një pemë). I rrinte shul kalit (gomarit). - Mos rri shul! I mban këmbët shul.
2. Në mënyrë të papërshtatshme; keq. E ka lënë tryezën shul. E kishte zënë rrugën shul.
3. Në një drejtim të pjerrët a të tërthortë, në një rrugë jo të drejtë, tërthoras; shtrembër, jo drejt. Gaforrja ecën shul. I ranë shul malit. Shkon (ikën, merr) shul. E mori hullinë shul. Shkoi plumbi shul. I shkonin këmbët shul e shul i shkonin këmbët sa andej-këtej. Më shkoi buka (uji) shul. U lëshua shul teposhtë. E ngriti shul përpjetë.
3. Pa të përpjeta e të tatëpjeta, drejt, shesh, shtruar. Udha shkonte shul. Këtej e ke rrugën shul.
4. Drejtpërdrejtë, pa u fshehur; haptas, troç. I foli shul. Ia tha shul.
5. Praptë, mbrapsht. Ia ktheu shul. U kthye shul.
6. Këtej e tutje; paskëtaj, prapa. Këtu e shul. Sot e shul.
7. Pa e mbaruar, në mes. E lanë rrugën shul. E la gjellën shul. E la librin shul.
✱Sin.: pjerrtas, shulas, shulthi, shtrembër, mbrapsht, keq, tërthoras, drejt, shesh, shtruar, haptas, copë, troç, shqip, prapa.
♦ I bie shul (*kryq) e tërthor (një vendi). Mbeti shul (dikush). 1. Mbeti pa gjë; mbeti në diell. 2. Ka zënë vend diku e nuk luan, është ngulur e nuk lëviz që aty; ka lëshuar (ka zënë, ka hedhur) rrënjë. Ia zë shul (dikujt). 1. Bëj që t’i ngecë buka në grykë; ia zë bukën në fyt; ia zë shqyt. 2. Ia zë keq rrugën, e pengoj dikë të lëvizë. 3. Ia kundërshtoj me këmbëngulje a me kokëfortësi diçka dhe nuk ia pranoj asnjë shpjegim ose këshillë. 4. I vete dikujt në shtëpi e rri për shumë kohë aty, ngulem e nuk iki; ulem (shtrohem) këmbëkryq; ia zë derën. 5. (diçka) Ia përflas diçka; bëj që dikush të mos e gëzojë atë që ka; ia nxjerr nga hundët (nga hunda, për hundësh).
►SHULÁT/EM jovep. ~A, ~UR pës., vet. v. III e SHULÁT.
Shfaq përkufizimin e plotë →SHULÁTJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET Veprimi kur shulat derën ose kur shulatet. Shulatja e portës. Shulatje me forcë.
Shfaq përkufizimin e plotë →SHULÁTUR (i, e) mb. Që është e mbyllur me shul. Derë e shulatur.
Shfaq përkufizimin e plotë →
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë