Fjalori
SHTARË

SHTÁR/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. bot. Bimë barishtore e helmët e viseve malore, me kërcelldrejtë deri në një metër e gjysmëlartë, me gjethe vezake e të gjera dhe me lule zakonishtverdha në të gjelbër, nga rrënjët e së cilës nxirret një lëndë me veti mjekuese. Rrënjët e shtarës.
2. fig. Helm, farmak. Iu bëftë shtarë (ajohëngri)!
3. fig., bised. Dëm, e keqe; sjellje e papëlqyeshmehidhërontjerët. Ç'qe kjo shtarë që na bëri!
4. si mb., fig. Shumë i kripur; i hidhur, farmak. Gjella qenka shtarë. M'u be goja shtarë.
5. si ndajf. Keq, ters. E nisi mbarë, e mbaroi shtarë. I vaftë shtarë! mallk.


Rezultate të ngjashme

SHTÁRËT (i, e) mb. I hidhur. Kafe e shtarët.

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.