FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

SHQIPTÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Banor vendës i Shqipërisë etnike ose ai që e ka prejardhjen nga Shqipëria etnike; pjesëtar i kombit shqiptar; arbër. Shqiptar nga Shqipëria. Shqiptarët e…

SHQIPTÁR,~E mb. 1. Që lidhet me Shqipërinë ose me shqiptarët, që është karakteristik për Shqipërinë ose për shqiptarët, i Shqipërisë ose i shqiptarëve; arbëror; kund. antishqiptar.…

SHQIPTÁR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Banore vendëse e Shqipërisë etnike ose ajo që e ka prejardhjen nga Shqipëria etnike; pjesëtare e kombit shqiptar. Shqiptare nga Shqipëria. Shqiptaret …

SHQIPTARÍ,~A f. 1. përmb. Tërësia e shqiptarëve kudo që janë, populli shqiptar. U ngrit në këmbë gjithë shqiptaria. Talente nga mbarë shqiptaria. Lum shqiptaria që e ka...!2. Ndjen…

SHQIPTÁRK/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT përk. Shqiptare. Ishte shqiptarkë. U martua me një shqiptarkë. Shqiptarkë trime.

SHQIPTÁRÇE ndajf., bised. 1. Sipas mënyrës së shqiptarëve, sipas dokeve dhe zakoneve të shqiptarëve; shqiptarisht; vendçe. Veshur shqiptarçe. Përshëndetje shqiptarçe. Ia kishin mar…

SHQIPTARËSÍ,~A f. vet. nj., libr. 1. Të qenët shqiptar a me prejardhje shqiptare; karakteri kombëtar shqiptar, fryma kombëtare shqiptare. Shqiptarësia në artin e në letërsinë tonë.…

SHQIPTÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Akti i shqiptimit me zë i një tingulli, fjale etj. Shqiptimi i një rrokjeje (i një fjale). Shqiptimi i një vendimi. 2. gjuh. Mënyra si shqiptohen ting…

SHQIPTIMÓR,~E mb., gjuh. Që ka të bëjë me shqiptimin. Veçori (norma) shqiptimore. Ana shqiptimore. Rrafshi shqiptimor. Variacion shqiptimor.

SHQIPTIMÓR,~E mb., gjuh. 1. Prodhoj tingujt e një gjuhe me anë të organeve të të folurit, them me zë një tingull, një rrokje a një fjalë. Shqiptoj një tingull (një zanore, një bash…

SHQIPT/ÓHEM jovep., ~ÓVA (u), ~ÚAR 1. vetv. Shprehem, bëj të njohur mendimin a qëndrimin tim për një çështje; kumtoj. U shqiptua kundër dy neneve. Nuk janë shqiptuar të gjithë. 2. …

SHQIPT/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. 1. gjuh. Artikuloj tingujt e një gjuhe me anë të aparatit të të folurit, them me zë një tingull, një rrokje a një fjalë; nyjëtoj. Shqiptoj një tingu…

SHQIPTÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Fjalë e qartë dhe e shkurtër; shkurtore. I tregoi shkiptoren.

SHQIPTÚAR (i, e) mb. 1. gjuh. Që është artikuluar me anë të organeve të të folurit; i nyjëtuar. Tingull i shqiptuar. Fjalë e shqiptuar saktë. Thëniet e shqiptuara.2. Që është i shp…

SHQIPTÚAR,~I (i) m. sh. ~A, ~AT (të) 1. Tingull, fjalë etj. që është artikuluar me anë të organeve të të folurit.2. vet. nj. Shqiptimi. Trajta të të shqiptuarit. Të shqiptuarit e k…

SHQIPTÚAR,~A (e) f. sh. ~A, ~AT (të) 1. Zanore, fjalë, fjali etj. që është artikuluar me anë të organeve të të folurit.2. vet. nj. Mënyrë e shqiptimit. Çalonte nga e shqiptuara. Të…

SHQIPTÚAR,~IT (të) as. Shqiptim. Të shqiptuarit ndryshe. Zhvillimi i të shqiptuarit.

SHQIPTÚES,~I m. sh. ~I, ~ IT 1. Ai që shqipton. Cilido shqiptues. Shqiptues të ndikuar nga dialekti.2. Shpallës i një mendimi, opinioni. Shqiptues i vendimit përfundimtar.

SHQIPTÚES,~E mb. 1. Që shërben për të shqiptuar. Organ shqiptues.2. Që lidhet me shqiptimin, i shqiptimit. Aspekt shqiptues.

SHQIPTÚES/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Ajo që shqipton. Shqiptuese e zonja.2. Shpallëse e një mendimi, opinioni. Shqiptues i vullnetit të shumicës.