FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

SHKËLQÁR vep., ~A, ~UR kal. Lustroj sipërfaqen e diçkaje, i jap shkëlqim, e bëj të shkëlqejë duke e fshirë a duke e fërkuar (kryesisht për sendet prej metali, prej lëkure a prej gu…

►SHKËLQÁR/ET jovep., (u), ~UR vetv. 1. Hapet, kthjellohet (moti). U shkëlqar moti. Shkëlqaret qielli.2. fig. Ndrit, shkëlqen. Iu shkëlqar fytyra.✱Sin.: hapet, kthjellohet, ndrit, s…

SHKËLQÁRM/Ë (i), ~E (e) mb. Që është i kthjellët (zakonisht moti). Mot i shkëlqarmë. Kohë e shkëlqarme. ✱Sin.: i pastër, i tejdukshëm, i qartë, i sqaruar.

SHKËLQÁRË (i, e) mb. Që është shkëlqarë; i kthjelluar. Qiell i shkëlqarë.✱Sin.: i pastër, i tejdukshëm, i qartë, i sqaruar.

►SHKËLQ/ÉHET jovep., ~ÝE (u), ~ÝER pës., vet. v. III e SHKËLQÉJ. ✱Sin.: shndritet, llamburitet, dritësohet, flakërohet, zbardhëllohet.

SHKËLQ/ÉJ vep., ~ÉVA, ~ÝER 1. jokal., vet. v. III Lëshon dritë të ndritshme e vezulluese, rrezaton dritë; shndrit. Shkëlqen hëna (dielli). Shkëlqejnë yjet. Shkëlqen drita. Shkëlqen…

SHKËLQERÍM,~I m. sh. ~E, ~ET Veprimi kur shkëlqen a ndrin diçka; ndriçim, shndritje, shkëlqim. Shkëlqerimi i yjeve. Shkëlqerimi i diellit.✱Sin.: ndriçim, dritësim, përshkënditje, n…

SHKËLQER/ÓN vep., ~ÓI, ~ÚAR jokal. Shkëlqen, shndrit, llamburit. Shkëlqeronte dielli i mëngjesit.

SHKËLQESÍ,~A f. sh. ~, ~TË zyrt. Titull nderimi, që përdoret për t’iu drejtuar funksionarëve të lartë shtetërorë ose personave që i përkasin një rangu të lartë në shoqëri. Shkëlqes…

SHKËLQÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur diçka lëshon një dritë vezulluese; rrezatim. Shkëlqimi i enëve me fërkim. Shkëlqimi i arit.2. Dritë e fortë dhe e qartë; ndriçim. Shkëlqim…

SHKËLQIMPLÓTË mb., poet. Që është plot me shkëlqim, që shkëlqen me forcë. Yll shkëlqimplotë. Sy shkëlqimplotë. Pamje shkëlqimplotë.

SHKËLQIMTÁR,~E mb., poet. 1. Që shkëlqen, që është plot me shkëlqim; që ka një dritë të brendshme (për sytë); shkëlqyes. Diell shkëlqimtar. Yjtë shkëlqimtarë. Dritë shkëlqimtare.2.…

SHKËLQIMTÁR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET zool. (lat. Aglaeactis cupripennis) Lloj zogu me sqep të gjatë. Fluturimi i shkëlqimtares.

SHKËLQÝER (i, e) mb. 1. Që shkëlqen shumë, i shkëlqyeshëm. Dritë e shkëlqyer. Qiell i shkëlqyer. 2. Që ka shkëlqim, që ndriçon; i ndritshëm. Copë e shkëlqyer. Letër e shkëlqyer.3. …

SHKËLQÝER,~IT (të) as. Të qenët me ndriçim, shkëlqim. E pa nga larg të shkëlqyerit e dritës. Shoh me admirim të shkëlqyerit e hënës.

SHKËLQÝER ndajf. Në mënyrë shumë të mirë; shkëlqyeshëm. Doli shkëlqyer në provime. Luajti shkëlqyer në kampionat.✱Sin.: shkëlqyeshëm, mrekulli, bukur, hata, birinxhi.

SHKËLQÝES,~E mb. Që shkëlqen, që lëshon shkëlqim; i shkëlqyeshëm. Gurë shkëlqyes. Sipërfaqe shkëlqyese.✱Sin.: i shkëlqyeshëm, ndriçues, llamburitës.

SHKËLQÝES,~I m. sh. ~, IT Produkt që shërben për t’i dhënë shkëlqim një sipërfaqeje (zakonisht si produkt kozmetike). Shkëlqyesi i buzëve. Shkëlqyes profesional. Shkëlqyes fytyre.

SHKËLQÝESH/ËM (i), ~ME (e) mb. 1. Që lëshon dritë të fortë, që shkëlqen, i shkëlqyer. Dritë e shkëlqyeshme. 2. Që ka shkëlqim, që e përthyen dritën; i shkëlqyer. Perla të shkëlqyes…

SHKËLQÝESHËM ndajf. Shumë mirë, në mënyrë të shkëlqyer; shkëlqyer. Luan shkëlqyeshëm. E plotësoi detyrën shkëlqyeshëm. U vlerësua shkëlqyeshëm. Doli shkëlqyeshëm në provim. E mbaro…