FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

SHKËLBÁZ,~I m. sh. ~A, ~AT Ashkël e vogël druri, spicë; spirrë. Shkëlbaz druri. I kishin hyrë dy shkëlbaza në dorë. ✱Sin.: cefël, spicë, spirrë, shkarpë.

SHKËLFÍT vep., ~A, ~UR kal. 1. I heq lëkurën; e rrjep. Shkëlfit murin. 2. fig. Ngacmoj dikë a diçka. - Mos i shkëlfit këto punë!✱Sin.: zhvoshk, rrjep, ngacmoj, leskëroj.

SHKËLQÁR vep., ~A, ~UR kal. Lustroj sipërfaqen e diçkaje, i jap shkëlqim, e bëj të shkëlqejë duke e fshirë a duke e fërkuar (kryesisht për sendet prej metali, prej lëkure a prej gu…

SHKËLQ/ÉJ vep., ~ÉVA, ~ÝER 1. jokal., vet. v. III Lëshon dritë të ndritshme e vezulluese, rrezaton dritë; shndrit. Shkëlqen hëna (dielli). Shkëlqejnë yjet. Shkëlqen drita. Shkëlqen…

SHKËLQÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur diçka lëshon një dritë vezulluese; rrezatim. Shkëlqimi i enëve me fërkim. Shkëlqimi i arit.2. Dritë e fortë dhe e qartë; ndriçim. Shkëlqim…

SHKËLZ/ÉJ vep., ~ÉVA, ~ÝER jokal. Shkëlqej, shndrit, ndrit, llamburit. Shkëlzen hëna. Shkëlzen drita e diellit.

SHKËLZÍM,~I m. sh. ~E, ~ET Veprimi kur ndrin a shkëlqen diçka, llamburitje. Shkëlzimi i syve. Shkëlzimi i hënës.✱Sin.: ndriçim, dritë, dritësim, përshkënditje, ndritje, shndritje, …

SHKËMB,~I m. sh. ~ÍNJ, ~ÍNJTË 1. Gur shumë i madh e i fortë, i formuar natyrshëm apo nga lëndë të ngurtësuara, me faqe të rrëpirëta e me thepa, shkrep. Shkëmb i madh (i lartë). Shk…

SHKËMB mb. 1. Që është i mbushur me shkëmbinj e me gurë të mëdhenj (për një vend). Është vendi shkëmb. 2. Që është shumë i ngurtë e i thatë, i fortë si gur. U bë toka shkëmb (nga t…

SHKËMB/ÉJ vep., ~ÉVA, ~ÝER kal. 1. I jap dikujt diçka në këmbim të një gjëje tjetër; këmbej, ndërroj. E shkëmbej pallatin në qytet me një hyrje në bregdet. Shkëmbyen makinat. Shkëm…

SHKËMBÍ,~A f. vet. nj., gjeol. Tërësi mineralesh me ndërtim dhe me prejardhje pak a shumë të njëjtë ose prej një minerali të vetëm.

SHKËMBÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur shkëmbej diçka ose kur shkëmbehem; këmbim, ndërrim. Shkëmbim i frytshëm. Shkëmbim miqësor. Shkëmbim të dhënash. Shkëmbim librash (vizitash…

SHKËMBÓR,~E mb. 1. Që është plot me shkëmbinj, që ka shumë shkëmbinj. Terren shkëmbor. Plazh shkëmbor. Grykë shkëmbore. Shpat shkëmbor. 2. Që është i fortë e i ngjeshur si shkëmb, …

SHKËMBTH,~I m. sh. ~A, ~AT krahin. Ura e veglave muzikore me tela. Shkëmbthi i violinës.

SHKËMBTË (i, e) mb. 1. Që është shkëmbor. Brinjë e shkëmbtë. Vend i shkëmbtë. Bregore e shkëmbtë.2. fig. Që është i fortë e i ngjeshur si shkëmb. Djalosh me shtat të shkëmbtë. Fron…

SHKËMÉS vep., ~A, ~UR kal. 1. Pastroj shkurret e ferrat me kmesë. I shkëmesën ferrat. 2. Krasit fort, korr. E shkëmesi arën e nuk la asgjë.3. fig., vjet. Ia heq të gjitha të drejta…

SHKËNDÍT (SHKËNDÍS) vep., ~A, ~UR jokal. 1. Lëshon shkëndija diçka. Shkëndit zjarri. 2. Ndrit si një shkëndijë; shkëlqen. Shkëndit dielli.3. fig. Shkëlqen si një vetëtimë; shkrep, …

SHKËPÚT [SHKËPÚS] vep., ~A, ~UR kal. 1. Ndaj një gjë nga një tjetër me të cilën është lidhur, ngjitur etj.; shqit, ndaj. Shkëput një çek nga blloku. Shkëput kopertinën e librit. I …

SHKËRBÉ,~JA f. sh. ~, ~TË krahin. 1. Bishë, egërsirë; shpend i madh grabitqar. Shkërbe mali. I doli një shkërbe në pyll. 2. Përbindësh, lubi. Shkërbe e shëmtuar.3. fig. Ai që është…

SHKËRK/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Arë e papunuar, djerrinë, gurishtë. Mbeti si shkarkë ajo tokë. Kishte trashëguar vetëm një shkarkë.✱Sin.: djerrinë, djerr, djerrishtë, djegurishtë, qerës…