FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

SHERBELÁT/EM jovep., ~A (u), ~UR vetv. Endem sa andej-këndej duke mos qëndruar në qetësi, bëj lëvizje të atilla që të bie në sy të të tjerëve. Shkonte duke u sherbelatur. Sherbelat…

SHERBELÁTUR (i, e) mb. Që lëviz pa ndërprerje sa andej-këndej. Djalë i sherbelatur. Fëmijë i sherbelatur. Lëvizje të sherbelatura.

SHERBELÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Lëndim i një plage, pezmatimi i saj; malcim. Sherbelimi i varrës. Sherbelim i lehtë. Sherbelim i shkaktuar nga pakujdesia.2. fig. Prekje e dikujt me …

►SHERBEL/ÓHET jovep., ~ÚA (u), ~ÚAR 1. vetv., vet. v. III Lëndohet një plagë, malcohet; pezmatohet. Sherbelohet plaga. Iu sherbeluan edhe më tepër këmbët e vrara.2. vet. v. III edh…

SHERBEL/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. 1. Lëndoj një plagë, malcoj; pezmatoj. Ecja ia kishte sherbeluar plagën. Ma sherbeloi varrën pa dashje. - Mos lëviz se sherbelon plagën! 2. fig. Pr…

SHERBELÚAR (i, e) mb. 1. Që është lënduar, që është sherbeluar (zakonisht për një plagë). Çarje e sherbeluar. Plagë e sherbeluar. I preku vendin e sherbeluar. Ia pastroi varrën e s…

SHERBÉL/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT bot. 1. (lat. Salvia officinalis, Salvia auriculata) Shkurre e vogël aromatike që rritet në klimë të ngrohtë, përherë e gjelbër, me gjethe vezake ose he…

SHERBÉ/S,~ZE mb. Që ec me hapa të ngadaltë e të sigurt. Djalë sherbes. Vajzë sherbeze.

SHERBESTÁR,~E mb. Që ecën serbes, që ecën me krenari. Me kokën lart u duk burri sherbestar. Vajzë sherbestare. Djalë sherbestar.✱Sin.: krenar, kryelartë, ballëhapur, ballëlartë, se…

SHERBÉT,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Ujë me sheqer që e ziejmë derisa trashet dhe ua hedhim disa ëmbëlsirave. Sherbet i hollë. Revani me sherbet. Përgatitja e sherbetit. U lidh sherbeti u …

SHERBÉT/E,~JA f. sh. ~E, ~ET bot. Një lloj molle vjeshtore që bën fruta të gjatë, të lëngshëm e të ëmbël, sheqere. Mollë sherbete. Sherbetet janë të ëmbla. Mbolli një sherbete.

SHERBETÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Ëmbëlsim me sherbet, të sherbetuarit. Sherbetimi i bakllavasë. Ëmbëlsira ishte gati për sherbetim. Ia mori dorën sherbetimit. 2. Lyerje e mureve me s…

SHERBÉTK/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT bot. Mollë a dardhë shumë e ëmbël që piqet në korrik. Hëngri një sherbetkë. Sherbetka e korrikut. Sherbetkë e shartuar. U poqën sherbetkat. Reçel me sh…

SHERBETLÍ,~E mb., vjet. Që është shumë i ëmbël. Molla sherbetlie. E ka gojën sherbetli. Llokum sherbetli.

SHERBETLÍ/E,~A f. sh. ~E, ~ET bot. Dardhë verore shumë e ëmbël dhe e lëngshme. Lidhi fruta sherbetlia. Pema e sherbetlies lulëzoi herët në pranverë. Frutat e sherbetlies.

SHERBET/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. 1. I hedh sherbetin një ëmbëlsire. Sherbetoj bakllavanë. I sherbetoi tullumbat. Nuk e dinte se kur do sherbetuar ëmbëlsira.2. Lyej me gëlqere të tr…

SHERBETÚAR (i, e) mb. 1. Që i është hedhur sherbeti; që është sherbetuar. Revani e pjekur dhe e sherbetuar. Ëmbëlsirë e sherbetuar. Kek i sherbetuar.2. Që është lyer me sherbet gël…

SHERBETÚARIT (të) as. 1. Të qenit i sherbetuar. Të sherbetuarit e bakllavasë.2. fig. Të ëmbësuarit e diçkaje, të zbuluruarit. Të sherbetuarit e ngjarjes e bëri më të lehtë situatën…

SHERBÉZ/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Dele që ecën me hapa të ngadaltë. Sherbezja mbeti pas shoqeve të saj. Megjithëse bariu e thërriste, sherbezja ecte avash-avash.