FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

SHENJT,~I m. sh. ~Ë, ~ ËT edhe ~ËR, ~ËRIT 1. fet. Ai që i është përkushtuar fesë dhe Zotit dhe që pas vdekjes, përmes kanonizimit, është shpallur a shpallet si i shenjtë nga kisha,…

SHENJTH,~I m. sh. ~A, ~AT Nishan në lëkurë, lez, pullë. I kishte dalë një shenjth. Shenjthin e kishte ngacmuar pak. E mbuloi shenjthin me pudër.✱Sin.: lez, nishan, pullë.

SHENJTÓR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT fet. 1. Ai që është shpallur shenjt. Emrat e shenjtorëve. Dyzet shenjtorët. U shpall shenjtor. Kalendari i shenjtorëve. Festa e gjithë shenjtorëve. Figur…

SHENJTÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. fet. Faltore, vend i shenjtë. Gërmimet arkeologjike kishin zbuluar themelet e një shenjtoreje. - Mos i dhunoni shenjtoret! Shenjtorja e të parit.2.…

SHÉNJTË (i, e) mb. 1. fet. Që lidhet me Zotin dhe i përket atij, me fenë dhe adhurimin fetar, që vjen nga Zoti; që ka fuqi hyjnore; kund. laik, profan. Trinia e shenjtë Ati, Biri d…

SHENJTËRÉSH/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT fet. 1. Grua që është shpallur shenjtore. Shenjtëresha jonë. Festa e shenjtëreshës. Shenjtëresha shqiptare Nënë Tereza.2. Ajo që mbart cilësitë më t…

SHENJTËRÍ,~A f. kryes. nj., fet. Të qenët i shenjtë. Hapi i parë drejt shenjtërisë. Jemi të thirrur për shenjtëri. Shenjtëria e një muaji. Shenjtëria e krishterë. Nënë Tereza ishte…

SHENJTËRÍM,~I m. kryes. nj. 1. fet. Të përkushtuarit ndaj fesë dhe urdhërimeve të Zotit. Të mbërriturit deri në shenjtërim.2. fet. Riti me anë të të cilit një person ose send kalon…

SHENJTËRÍSHT ndajf. 1. Në mënyrë të shenjtë, të bekuar, si një shenjt; me adhurim. Muaji i Ramazanit ndërthur shenjtërisht sakrificën materiale me lartësimin shpirtëror. Kremtuan s…

►SHENJTËR/ÓHEM jovep., ~ÓVA (u), ~ÚAR 1. vetv., fet. Afrohem me vepra e mendime me një shenjt; dëlirem; bëhem i shenjtë. Shenjtërohem me martirizim. Shenjtërohesh me Frymën e Shenj…

SHENJTËR/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR 1. kal., fet. E bëj a e shpall zyrtarisht dikë si të shenjtë, e pranon si të tillë, e vendos në katalogun e shenjtorëve; hyjnizoj, bekoj. Ai kishte bër…

SHENJTËRÓR,~E mb. 1. fet. Që është i mbushur me shenjtëri dhe për këtë arsye të imponon nderim (zakonisht për njerëz, objekte të veçanta, rite a vende), i shenjtë; prej shenjti; ku…

SHENJTËRÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET fet. 1. Në traditat e ndryshme fetare një vend që ka marrë një karakter të shenjtë për shkak të shfaqjes ose pranisë së hyjnisë në të ose për shkak …

SHENJTËRÚAR (i, e) mb. 1. fet. Që është shenjtëruar, që është bërë a është shpallur i shenjtë; kund. profan. Vend i shenjtëruar. Bukë e shenjtëruar. E shtuna e shenjtëruar. Petka t…

SHENJTËRÚES mb., fet. Që është i shenjtë, që shenjtëron; kund. profan. Hiri yt shenjtërues. Vepër shenjtëruese. Kontributi i tij shenjtërues.✱Sin.: i shenjtë, hyjnor, i pashembullt…

SHENJTËRÚESHËM (i, e) mb. fet. Që është i shenjtë, që mund të bëhet e shenjtë; që mund të shenjtërohet. Lutje e shpirtit të shenjtërueshëm. Zemra e shenjtërueshme. Shenja e shenjtë…

SHENJTËRÚESHËM,~I (i) m. sh. ~, ~IT (të) fet. Dikush a diçka që ka kaluar përmes procesit të shenjtërimit. Adhurimi i të shenjtërueshmit sakrament. Vizita tek i shenjtërueshmi. I s…

SHENJTËRÚESHËM,~I (i) m. sh. ~, ~IT (të) Dikush a diçka që është i denjë për t’u nderuar a për t’u adhuruar si i shenjtë. I shenjtërueshmi varg. I shenjtërueshmi mendim.

SHENJTËRÚESHËM/E, ~JA (e), f. sh. ~E, ~ET (të) fet. Dikush a diçka që ka kaluar përmes procesit të shenjtërimit. E shenjtërueshmja Trini.

SHENJTËRÚESHËM/E, ~JA (e), f. sh. ~E, ~ET (të) Dikush a diçka është e denjë për t’u nderuar a për t’u adhuruar si e shenjtë. E shenjtërueshmja dashuri. E shenjtërueshmja poezi. E s…