Fjalori
RRIP

RRIP,~I m. sh. ~A, ~AT 1. Copë e gjatë dhe e ngushtë, e prerë prej një lëkure, prej një pëlhure ose prej një lënde tjetër, që përdoret për të lidhur, për të shtrënguar, për të mbajtur etj. diçka. Rrip i hollë. Rrip lëkure. Rripat e këpucëve. Rripat e çantës. Rripat e frerit). Rripa orësh. E lidh me rrip. Zgjat rripin e armës.
2. Brez i gjatë e i ngushtë prej lëkure ose prej një lënde tjetër me vrima e me tokëz, që shërben për të mbajtur e për të shtrënguar rrobat pas mesit ose në sup. Rrip plastike. Rripi i pantallonave. Rripi i mesit. Rripat e supeve. Tokëza e rripit. Shtrëngoj rripin.
3. Copë e gjatë dhe e ngushtë, e prerë nga një fletë letre, metali, druri etj.; shirit. Rrip letre. Rrip llamarine. Rrip për të mprehur briskun e rrojës. E thuri me rripa.
4. tek. Shirit i ngushtë prej lëkure ose prej një lënde tjetër i qepur si rreth, që shërben për ta kaluar lëvizjen rrotulluese nga një rrotëtjetrën. Rrip gome. Rrip transmisioni. Rripi i makinës (i traktorit).
5. Pjesë toke e gjatë dhe e ngushtë, brez i ngushtë toke ose i një sipërfaqeje tjetër, vilar. Rrip i papunuar. Rrip bregdetar. Rrip ranor. Rripa pyjorë. Rrip toke. Rrip rruge. Rrip deti. Rrip me bar.
6. Brez i ngushtë e i gjatë, që dallohetsipërfaqen e diçkaje ose nga pjesa tjetër përreth. Rrip i bardhë (i kuq). Rrip drite. Rrip qielli.
7. fig. bised. Njerikupton e mësonngadalë se të tjerët; njeri që s'është i zoti për asnjë punë. Është fare rrip nga mendja. Është rripmësime.
Sin.: kaish, rripë, rripinë, shokë.
U rrip daulleje (dikush) shih u tapë (dikush). E bëri (e la) rrip daulleje. 1. (diçka). E shkretoi fare, s’i la gjë, e prishi krejt; e la shkretë. 2. (dikë). E la pa gjë fare, ia mori gjithçka; e varfëroi. I doli rripi (dikujt) keq. mbeti pa gjë; nuk është mirë nga gjendja ekonomike, është trokë; nuk ka asgjëhambar; (është) kripëdiell (dikush); është (ka mbetur) krunde (dikush); kund. i pjell edhe gjeli (këndesi, kaposhi, kokoshi). I gjeti rripin e thikës (dikujt) ia zbuloi punën a fjalën e keqe; e bëri që të mos ketë asnjë mundësi shpëtimi; s’ka ngalëvizë më; e zuri ngushtë (dikë); e vuri (e mbërtheu) me shpatulla në mur (pas murit) (dikë). Iu këput rripi i pallës (dikujt) shih i ranë pendët (dikujt). Ia liroi rripin (dikujt) e la më të lirë dikë, ia hoqi masat e shtrëngimit, i bën lëshime; e la të veprojë si të dojë; ia lëshoi (ia liroi) frerin; ia lëshoi (ia liroi) kapistrën (kapistallin) keq.; kund. ia mblodhi (ia shtrëngoi) rripat (rripin). Mbeta rrip daulleje shih mbeta gisht. Ia mblodhi (ia shtrëngoi) rripat (rripin) (dikujt) e detyroi dikësillet e të bëjë si i thotë a si ia kërkon ai, nuk e lë të bëjë sipas kokës, e shtrëngoi për ta sjellërrugëmbarë ose që të veprojë si duhet a si i kërkohet; ia shtrëngoi (ia mblodhi) frerin; ia mblodhi litarin; ia shtrëngoi lakun; ia shtrëngoi kapistrën (kapistallin); ia shtrëngoi darët; ia vuri (ia futi) (të dyja) këmbët në një këpucë; ia bëri tetë me dy; e bëri zap vjet.; kund. ia liroi rripin. I nxori rripa nga lëkura (dikujt) e rrahu keq, e shqepi, e zhdëpi në dru; i rropi (i hoqi, i mori) lëkurën; ia zbuti kurrizin; ia bëri kurrizin më të butë se barkun; e bëri peshk (dikë); e bëri petë (dikë). Rrip daulleje (dyfeku) përb. njeri i trashë nga mendja, njeri që nuk ia pret fare; humbameno. Për rrip e për këpucë me imtësi, me hollësi, për gjithçka, pa lënë asgjë; fill e për pe. Rrip nga mendja përb. budalla a i trashë, që nuk ia pret për asgjë; i ngathët a i mpitë mendërisht; i trashë nga mendja (nga trutë, nga koka); pykë nga mendja; rrotë nga mendja përb.; rrotë mulliri tall. Shtrëngoj rripin mblidhem e detyrohemjetoj me më pak mjete e më keq, shpenzojpak para dhe rrojkushte më të vështira; përpiqemduroj e të përballoj skamjen duke kursyer shumë; e mbledh (e rrudh) dorën; e shtrëngoj dorën. Shtrëngoj rripat bëhem gati për një betejë a për një punëvështirë, mbledhgjitha forcat për t’i qëndruar një rreziku; trimërohem.

RRIP

RRIP mb. fig. 1.është shumë i dobët e i ligur, i hollë e i thatë, kockë e lëkurë. E ka bërë rrip sëmundja.
2. bised. është i fortë e nuk zien lehtë; që mezi përtypet, rripak. Ishte mishi rrip e mezi zjeu.
Sin.: rripak, rrufak, i fortë.


Rezultate të tjera nga lematizimi ose nga ngjashmëria me formën përfaqësuese: RRJEP


Rezultate të ngjashme

RRIPÁK,~E mb. Që është i fortë e nuk zien lehtë; që mezi përtypet. Mish rripak. Ftua rripak. Dardhë rripake. Sin.: rrip, rrufak, i fortë.

Shfaq përkufizimin e plotë →

RRIPÁQ/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Tokë gurishtë në një faqe rripe. Kishin mbjellë gjithë ditën në rripaqe.

Shfaq përkufizimin e plotë →

RRÍPAS ndajf. 1. Kapur për rripash (për një mënyrë mundjeje). Kapem rripas.2. Lojë që bëhet duke fshehur një rrip e duke e kaluar dorë më dorë. Luajmë rripas.

Shfaq përkufizimin e plotë →

►RRÍPEM jovep., RRÓPA (u), RRJÉPUR 1. Më bie lëkura; më hiqet a më leskërohet një pjesë e lëkurës, më bëhet lëkura leskra-leskra. Iu rrop fytyra nga zjarri. I ishte rrjepur lëkura …

Shfaq përkufizimin e plotë →

RRIP/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. E pres dhe e ndaj në rripa diçka, e bëj rripa-rripa. E rripojnë mishin dhe e bëjnë pastërma. E rripoi hollë (trashë).

Shfaq përkufizimin e plotë →

RRIPÓR,~E mb. gjeol. Që ka ndërtim në trajtë rripash. Ndërtim rripor. Material rripor.

Shfaq përkufizimin e plotë →

RRIPÓZ,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Rrip letre i lyer me zamkë për të kapur miza. Mori rripozin për të zënë mizat.

Shfaq përkufizimin e plotë →

RRÍPTË (i, e) mb. Shumë i pjerrët. Kodër e rriptë.

Shfaq përkufizimin e plotë →

RRÍP/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Shpat shumë i pjerrët në faqen e një mali ose të një kodre, i ndarë anash nga vija të gërryera thellë; tokë e varur, faqe e thepisur, rrëpirë. Ngjiteshin n…

Shfaq përkufizimin e plotë →

RRÍPË mb. Që është shumë i pjerrët. E ka rripë çatinë.

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.