FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

RRËND/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. 1. Rrëndos, mpiks. Bjeshkatarët rrëndonin qumështin.2. Rrëgjoj. Ia rrëndoi trupin sëmundja.3. vet. v. III Pret shumë, të grin (për briskun, thikën et…

RRËNDÓS vep., ~A, ~UR I hedh rrëndësin qumështit për ta bërë djathë. Rrëndos qumështin.

RRËNDËS,~I m. Lëndë e thartë që nxirret nga mulla e qengjit ose e kecit dhe që zbutet në qumësht a në ujë për ta përdorur si farë për të zënë djathë; mullëz, farë djathi. Rrëndës q…

RRËNGÁJ ndajf. Rrëmujshëm, lëmsh. E paska lënë shtëpinë rrëngaj. ✱Sin.: rrëmujë, rrokopujë, përshesh.

RRËNÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur rrënoj ose rrënohem, shkatërrim. Rrënim ekonomik. Rrënimi i shtëpisë. Vihet re rrënim i prodhuesve të vegjël. 2. edhe fig. Gjendja kur rrëno…

RRËNÍM/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Uji i lumit a i përroit që vjen me shkulm. E mori rrënima. 2. Lumare. Rëra e lumares.

RRËNJÁK,~E mb., bot. Që del drejtpërdrejt nga rrënja e jo nga kërcelli. Gjethe rrënjake.

RRËNJÓR,~E mb. 1. bot. Që ka të bëjë me rrënjën e bimës, i rrënjës. Sistemi rrënjor. Studioj zhvillimin rrënjor të bimëve. 2. bot. Që ka kërcell të nëndheshëm të trashë e të tultë …

RRËNJÓR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. kim. Grup atomesh të lidhura ndërmjet tyre brenda një molekule, të cilat e ruajnë këtë lidhje dhe vetitë e tyre gjatë ndryshimeve që pëson molekula në …

RRËNJÓS vep., ~A, ~UR kal. Ngul mirë në mendjen e në ndërgjegjen e dikujt një dije, një mendim, një ndjenjë etj.; bëj që të zërë rrënjë te dikush; kund. çrrënjos. I rrënjos një shp…

RRËNJ/Ë,~AІ f. sh. ~Ë, ~ËT 1. bot. Pjesa kryesisht nën dhe e një bime barishtore, e një shkurreje a e një druri, që e mban atë të ngulur dhe që i shërben për të thithur ujin a ushq…

RRËNJ/Ë,~AІІ f. sh. ~A, ~AT bot. 1. Lloj dushku me trup të drejtë e me gjethe si të gështenjës, që bën lende të bashkuara zakonisht tri e nga tri dhe që përdoret për lëndë ndërtimi…

RRËNJËS,~E mb. Që është prej së lashti në atë vend ku banon, vendas; kund. i ardhur, ardhës. Popullsia rrënjëse. Banorë rrënjës.✱Sin.: vendës, anas, anës, autokton, vendar.

RRËNJËS,~I m. sh. ~, ~IT Banor i hershëm i një vendi, ai që banon aty ku kanë jetuar gjithnjë paraardhësit e tij, vendas. Janë rrënjës në atë fshat. Donte të bisedonte me rrënjësit…

RRËNJËZ,~A f. sh. ~A, ~AT bot. Fije e hollë që del nga degëzimi i rrënjës kryesore; fije e hollë që nxjerr si rrënjë fara kur sapo fillon të mbijë. Rrënjëz e re. Rrënjëz e imët. Rr…

RRËN/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. 1. Shemb përdhe diçka të ndërtuar, kthej në gërmadhë, shkatërroj, prish krejt. Rrënoi murin. Tërmeti rrënoi qindra ndërtesa. 2. fig. I sjell humbje të…

RRËNÓJ/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Mbeturinë e një ndërtese të rrëzuar a e një qendre banimi të shkatërruar, gërmadhë. Rrënojë e vjetër. Rrënojat e kështjellës. Rrënojat e Apolonisë. Gr…

RRËNÓK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Copë toke me bimësi të dendur në mes të kënetës; grumbull kashturinash në kënetë; bëz. Ishin futur në një rrënok.2. vjet. Ishull i vogël që noton mbi uj…

RRËNÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Tokë e braktisur, që nuk prodhon më; vend i shkretë. Për çfarë mund të shërbejnë rrënoret?!2. Rrënojë. Fëmijët luanin në disa rrënore të vjetra.✱Sin.…

RRËNÓÇ/E,~JA f. sh. ~E, ~ET bised. Shembëtirë. Rrënoçe e rrezikshme. Nuk kalohet nga rrënoçet.