FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

LABÁN,~E mb. Që kombinon vallëzimin, muzikën dhe teatrin për të treguar histori ose për të shprehur emocione; stil vallëzimi që kërkon disiplinë, elegancë dhe teknikë të saktë. Sis…

LÁB/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Banore vendëse nga Labëria ose ajo që e ka prejardhjen nga Labëria. - Labe, motra jonë! - Labe, moj trimëreshë! Labe e vyeshme. Erdhën labet.✱Sin.: arbëres…

LABEÁT,~E mb., hist. Që ka të bëjë me labeatët, që u përket labeatëve, i labeatëve; që është krijuar nga labeatët. Fis labeat. Monedhë labeate. Veshje labeate. Mbretëria labeate. H…

LABEÁT,~I m. sh. ~Ë, ~ËT hist. Pjesëtar i njërit prej fiseve kryesore ilire, që banonte në trojet nga liqeni i Shkodrës deri thellë në malësinë e Veriut, banor i krahinës së Labeat…

LABEÁT/E,~JA f. sh. ~E, ~ET hist. Pjesëtare e njërit prej fiseve kryesore ilire, që banonte në trojet nga liqeni i Shkodrës deri thellë në malësinë e Veriut, banuese e krahinës së …

LABIÁL mb., gjuh. Që lidhet me tingujt të cilët shqiptohen me pjesëmarrjen e buzëve, buzor. Tingull labial. Bashkëtingëlloret labiale janë b, m, p, f, v.

LABIÁL/E,~JA f. sh. ~E, ~ET gjuh. Tingull që shqiptohet me pjesëmarrjen e buzëve, buzor. Labialet janë tingujt b, m, p, f, v.

LABIÁT/E,~JA f. sh. ~E, ~ET bot. (lat. Lamiaceae) Familje bimësh barishtore ose shkurre aromatike që përfshin bimë si borziloku, rigoni, sherbela, rozmarina, livanda etj., të cilat…

LABÍL,~E mb. 1. Që është i paqëndrueshëm emocionalisht, që është i pavendosur, që nuk mund të vendosë lehtë, i paqëndrueshëm; kund. stabil. Njeri labil. Personalitet labil. Me qën…

LABÍQ,~E mb. Që i ka qimet në ngjyrë të hirit. Dhi labiqe.

LABÓT,~I m. bot. (lat. Atriplex hortensis) 1. Bimë barishtore njëvjeçare, me kërcell të gjatë, me gjethe të gjelbra të errëta a të çelëta në të verdhë, të ngjashme me ato të spinaq…

LABÓÇ,~E mb. Që i ka veshët të kthyer, veshllapush. Kali laboç dallon nga të tjerët për shkak të veshëve të tij të kthyer. Veshët laboçë si pasqyrë autobusi. ✱Sin.: veshmadh, i plo…

LABÓ́Ç,~II m. sh. ~Ë, ~ËT 1. fig. Ai që ka veshë të mëdhenj, të kthyer ose të varur, veshmadh. E mori laboçin për burrë. 2. keq. Ai që është i mefshtë, i plogët, sylesh. - Çfarë th…

LABÓÇ,~III m. sh. ~Ë, ~ËT bot. Barishte me kërcell të gjatë e me gjethe si të spinaqit që përdoret si perime, labot. Laboç i egër. Lakror me laboç.

LABÓÇ/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Ajo që ka veshë të mëdhenj, të kthyer ose të varur, veshmadhe. Dhi laboçe. Lopë laboçe. 2. keq. Ajo që është e mefshtë, e plogët, syleshe. Rri si labo…

LABRÚM,~I m. sh. ~E, ~ET arkeol. Enë e madhe prej guri ose mermeri, shpesh e rrumbullakët, e përdorur në banjat romake për larjen e trupit ose të duarve, zakonisht e zbukuruar dhe…

LÁBÇE ndajf., bised. Labërisht. Nisën të këndonin labçe. Që të mos e merrnin vesh, filloi të fliste labçe. ✱Sin.: labërisht, arbërisht.

LÁB/ËR,~RA f. sh. ~RA, ~RAT Lloj peshku i familjes së krapit, me trup të zgjatur e të sheshtë anash, me luspa të vogla e të ngjeshura dhe me mish të shijshëm, që gjendet kryesisht …

LÁBËR mb. Që është i çlirshëm, i hapur, i labërguar, jo i shtrënguar. Petk (rreth) labër.✱Sin.: i çlirshëm, i hapur, i labërguar.

LÁBËR ndajf. Duke qenë i lirshëm, çlirshëm, jo shtrëngueshëm. I kishte ra labër petku për shtat.✱Sin.: lirshëm, çlirshëm.