Fjalori
KOBURE

KOBÚR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Revole, pistoletë. Kobure e vjetër. Kobure me mulli.
2. fig. Njeri i nxituar dhe i lehtë nga mendja; kokëshkretë. S’duroi dot koburja.
3. fig. Njeriflet përçart dhe me zë të lartë.
4. fig. Njeribëhet vegël e dikujt; shërbëtor i bindur dhe i keq. Koburja e drejtorit.
4. fig., shar. Njeri i dehur; tapë. Shikoni si ecën koburja!
Sin.: pistoletë, revole, pisqollë, kokëshkretë, mendjelehtë.
(Është bërë) për t’i rënë me kobure (me *pushkë, me dyfek) (diçka). E bëri këmbën kobure (dikush) përçm. vdiq, na e morikeqen; shkoi me të shumtët. I ka rënë koburja (dikujt) shih ra (zbriti) nga kali2 (dikush). Me *dorënkobure. E do me kobure (me revole) (kokës) (dikush) nuk merr vesh me të mirë e me njerëzi, vetëm me forcë e me egërsi dëgjon. E ka mendjen kobure (dikush) është kokëfortë, nuk merr vesh me të mirë; është kokëkrisur, mundshpërthejë papritur. Me koburedorë me kërcënim a me dhunë, me forcë e me egërsi; duke shitur mend e trimëri. E zbraz koburen që në brez (dikush) tall. vepron me rrëmbim e pa u menduar shumë, është i papërmbajtur; e mban hurin në dorë.

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.