FJALOR I MADH I GJUHËS SHQIPE

JÁSHTË ndajf. 1. Në vendin a në hapësirën që nuk përfshihet brenda kufijve të diçkaje, jo brenda diçkaje; përtej caqeve të diçkaje, matanë kufijve të një vendi; në një vend të hapu…

JÁSHTË parafj. Përdoret me një emër të rasës rrjedhore: 1. Kur diçka ndodhet a kryhet jo brenda sendit ose jo në vendin që shënon emri, jo në hapësirën brenda caqeve të tij, përtej…

JÁSHT/Ë,~A f. Bizgë, purthë, barkqitje; barku i keq. E ka zënë jashta. Mos ha mish dhie se të zë jashta.

JÁSHTË- fjalëform. Pjesë e parë e fjalëve të përbëra që shënojnë vendin ose mjedisin jashtë kufijve të diçkaje, rrethanat a sferën jashtë diçkaje, mungesën e lidhjeve me diçka etj.…

JASHTËFISNÓR,~E mb. Që nuk ka të bëjë me fisin, që nuk i përket fisit; që nuk bën pjesë në fis, që është a që bëhet jashtë fisit; kund. brendafisnor. Lidhjet jashtëfisnore. Martesa…

JASHTËGJINÓR,~E mb. Që nuk lidhet a që nuk ka të bëjë me gjininë; që nuk i përket gjinisë; që nuk bën pjesë në gjini, që është a që bëhet jashtë gjinie. Lidhjet jashtëgjinore.

JASHTËHÉDHJ/E,~A f., gjeol. Procesi i jashtëhedhjes së lavës së vullkanit.

JASHTËHÉDHËS,~E mb., gjeol. Që hedh jashtë, që nxjerr jashtë. Proces jashtëhedhës. Pompë jashtëhedhëse.

JASHTËKOHÓR,~E mb. Që trajtohet a që kuptohet jashtë kufijve kohorë, që merret jashtë kohës, që shihet sikur nuk kushtëzohet e nuk kufizohet nga caqe kohore. Vlerësim jashtëkohor.

JASHTËLË́NË (i, e) mb. Që është lënë jashtë, që nuk është përfshirë. Element i jashtëlënë në një rrëfim.

JÁSHT/ËM (i), ~ME (e) mb. 1. Që gjendet a që kryhet jashtë diçkaje, që nuk përfshihet brenda kufijve të saj; që është në anë të diçkaje; kund. i brendshëm. Pjesa (faqja, ana...) e …

JÁSHT/ËM,~MI (i) m. sh. ~ËM, ~MIT (të) Ai që është i jashtëm. Ka dëshmi të mirë edhe ndër të jashtmit.

JASHTËNÉSH,~I m., euf. Djalli, dreqi, ai që qoftë larg nesh, qoftëlargu.

JÁSHTËNJ vep., ~A, ~UR arb., kal. Nxjerr jashtë (shtëpisë), përjashtoj. Si diellin që duart tona jashtnjën e kllasën shpivet.

JASHTËQÍT vep., ~A, ~UR biol., kal. 1. edhe jokal. Nxjerr jashtë trupit lëndët e panevojshme ose të dëmshme, nxjerr jashtë mbeturinat e ushqimeve, të lëngjeve etj., shkulem, dal ja…

►JASHTËQÍT/EM jovep., ~A (u), ~UR pës. e JASHTËQÍT.

JASHTËQÍTJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET biol. 1. Të nxjerrët jashtë barkut (të njeriut a të kafshëve). Organet e jashtëqitjes. Ndihmon (lehtëson) jashtëqitjen.2. kryes. sh. libr. Lëndë të p…

JASHTËQÍTUR (i, e) mb. Që është qitur jashtë. Njeri i jashtëqitur nga katundi.

JASHTËQÍTËS,~I m. sh. ~, ~IT usht. Mekanizëm i posaçëm në armë të ndryshme, që shërben për të nxjerrë jashtë gëzhojat mbasi të jetë kryer shkrepja; shkrehës.

JASHTËQÍTËS,~E mb., biol. Që bën jashtëqitjen, që bën nxjerrjen jashtë zorrës së trashë. Organe jashtëqitëse. Funksione jashtëqitëse.

JASHTËSÍ,~A f. Pjesa e jashtme; ajo që është jashtë; kund. brendësi.

JASHTËSÍM,~I m. sh. ~E, ~ET Procesi i të jashtësuarit, procesi i të lënit jashtë; përjashtim.

JASHTËSÍR/Ë,~A f. Pamje e jashtme (e një ndërtese).

JÁSHTËSME,~T (të) f. vet. sh., euf., mit. Qenie mitologjike, të cilat, sipas besimeve popullore shqiptare, rrinin nëpër pyje e male, rrëmbenin djem e vajza dhe luanin valle së bash…

►JASHTËS/ÓHEM jovep., ~ÓVA (u), ~ÚAR vetv. Dal nga një organizatë a grup i caktuar; përjashtohem.

JÁSHTËS/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. Lë jashtë, nxjerr jashtë; përjashtoj.

JASHTËSÚAR (i, e) mb. Që është jashtësuar, që është lënë jashtë, që është përjashtuar, i përjashtuar.

JASHTËSÚAR,~IT (të) as. Veprimi kur jashtësoj a kur jashtësohem; jashtësim.

JASHTËSÚES,~E mb. Që lë jashtë, që përjashton; përjashtues. Në një ambient jashtësues.

JASHTËVÁRUR (i, e) mb. Që nuk varet nga qeveria a nga shteti në të cilin ndodhet. Krahina lulëzoi për aq kohë sa ishte e jashtëvarur.