Fjalori
IDIOT

IDIÓT,~E mb. 1. Që është me zhvillim mendor shumë të mangët që nga lindja, që vuan nga idiotësia.
2. edhe shar. Që është i metë ose shumë i trashë nga mendja; ai që sillet, flet a vepron si i tillë. Veprim idiot. Sjellje idiote.
✱Sin.: i metë, i mangët, i trashë, budalla, i krisur, injorant.

IDIOT

IDIÓT,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. psikol., mjek. Ai që është me zhvillim mendor shumë të mangët që nga lindja, ai që vuan nga idiotësia. Pamje (shikim) idioti. Fytyrë idioti.
2. Ai që është i metë ose shumë i trashë nga mendja; ai që sillet, flet a vepron si i tillë (edhe shar.). Fjalë idioti. Sjellje (punë) idioti. Çfarë idioti!

Rezultate të ngjashme

IDIOTE

IDIÓT/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. psikol., mjek. Ajo që është me zhvillim mendor shumë të mangët që nga lindja, ajo që vuan nga idiotësia.2. Ajo që është e metë ose shumë e trashë nga …

Shfaq përkufizimin e plotë →
IDIOTIZIM

IDIOTIZÍM,~I m., libr. Veprimi kur idiotizoj ose kur idiotizohem; shndërrim në idiot. Idiotizim i menjëhershëm.

Shfaq përkufizimin e plotë →
IDIOTIZOJ

IDIOTIZ/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR libr., kal. E bëj idiot dikë. Shqetësimet e mëdha e idiotizuan.

Shfaq përkufizimin e plotë →
IDIOTIZUAR

IDIOTIZÚAR (i, e) mb. Që është idiotizuar. Njeri i idiotizuar.

Shfaq përkufizimin e plotë →
IDIOTIZËM

IDIOTÍZ/ËM,~MI m. sh. ~MA, ~MAT Sjellje a qëndrim prej idioti; idiotësi. Ka gjithfarë idiotizmash.

Shfaq përkufizimin e plotë →
IDIOTËSI

IDIOTËSÍ,~A f. sh. ~, ~TË libr. 1. psikol., mjek. Mungesë e rëndë e zhvillimit mendor, zakonisht që nga lindja, të qenët idiot. Idiotësi e paparë. Lëri idiotësitë! Na mërziti me id…

Shfaq përkufizimin e plotë →
IDIOLEKT

IDIOLÉKT,~I m. sh. ~E, ~ET gjuh. Variant i gjuhës, i njësuar për një njeri, karakteristikë vetëm për atë. Idiolekte të ndryshme. Idiolekti i shkrimtarit. Studimi i idiolektit.

Shfaq përkufizimin e plotë →
IDIOMATIK

IDIOMATÍK,~E mb., gjuh. Që ka të bëjë me idiomën a me idiomat; i idiomës; që përmban idioma. Shprehje idiomatike.

Shfaq përkufizimin e plotë →
IDIOMATIKË

IDIOMATÍK/Ë,~A f., gjuh. 1. Tërësia e shprehjeve idiomatike. Idiomatika e gjuhës shqipe. 2. Figurshmëri.

Shfaq përkufizimin e plotë →
IDIOMË

IDIÓM/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. gjuh. Shprehje me ndërtim të veçantë, tërësisht a pjesërisht të ngurosur, që përdoret në një gjuhë prej kohësh me kuptim të njësishëm e të figurshëm, q…

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë