Fjalori
HUTI

HUTÍ,~A f. sh. ~, ~TË Të qenët hutaq; hutim a hutesë.
✱Sin.: hutesë, hutim, habitje, shushatje.

Rezultate të tjera nga lematizimi ose nga ngjashmëria me formën përfaqësuese: HUT
HUT

HÚT,~I m. sh. ~A, ~AT 1. zool. (lat. Asio otus) Lloj bufi, me kokë të madhe e të rrumbullakët, me sqep të shkurtër e të kthyer, që rron nëpër pyje dhe këndon natën sikur vajton. Huti me veshë buf me veshë. Zog huti. Kënga e hutit.
2. fig. shar. Njeri i trashë nga mendja; i shushatur, matuf.
3. Pjesë e parë e disa emërtimeve të pathjeshta për lloje të ndryshme hutash. Huti i kënetave (lat. Circus aeruginosus) shpend grabitqar më i madh dhe më i rëndë se hutat e tjerë evropiane, me krahë mjaft të gjerë, me pendë kryesisht ngjyrë të kuqerremtë në kafe, me vija të verdha të çelët, njihet si pelushi lindor i kënetës. Huti i fushës (lat. Circus pygargus) shpend grabitqar, me krahë të gjatë dhe të hollë, fluturim elegant dhe të lehtë, kryesisht me ngjyrë hiri të çelët, me pjesë të zeza në krahë dhe shpinë, që preferon fusha të hapura, livadhe dhe zonat me bimësi të ulët. Huti i hirtë (lat. Circus cinereus) shpend grabitqar, me pendë ngjyrë gri të errët dhe ngjyrë të zezë në majat e krahëve, me krahë të gjatë dhe të drejtë, fluturim elegant dhe të ulët mbi terren; shpesh i takon zonave të hapura pa pyje të dendura, ku mund të kërkojë gjah nga ajri. Huti krahëgjatë (lat. Circus buffoni) zog grabitqar, që ka si karakteristikë një bisht të gjatë dhe të ngushtë, me hapje të krahëve veçanërisht të gjatë, me pendë të krahëve dhe të shpinës ngjyrë gri, me kthetra të mprehta që i përdor për të kapur prenë në tokë ose në ajër, që i përshtatet fluturimit mbi fusha dhe moçale. Huti i zi (lat. Circus maurus) shpend grabitqar me madhësi mesatare, që duket krejt i zi kur rri ulur, por kur fluturon pjesa e pasme e shpinës dhe pjesa e sipërme të bishtit merr ngjyrë më të hapur deri në të bardhë, që preferon fluturim të ulët mbi tokë.
4. si mb. Që është i trashë nga mendja; i shushatur; matuf, hutaq.
✱Sin.: buf, matuf, i shushatur, hutaq.

HUT

HUT ndajf., krahin. Shumë mirë, si s'ka më mirë; shkëlqyeshëm. E kanë kaluar hut.

Rezultate të ngjashme

HUTIM

HUTÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Gjendja e dikujt kur hutohet; kur nuk e përqendron dot vëmendjen tek diçka, turbullimi i mendjes kur njeriu është i hutuar; hutesë, të hutuarit. Hutim i …

Shfaq përkufizimin e plotë →
HUTIMTHI

HUTÍMTHI ndajf. Në gjendje hutimi a hutese. E vështronin hutimthi njëri-tjetrin. Ecte (fliste) hutimthi.

Shfaq përkufizimin e plotë →
HUTIN

HUTÍN,~II m. sh. ~A, ~AT bot. Kungull lëvorehollë e me tul të shijshëm, që hahet i pjekur a i zier.

Shfaq përkufizimin e plotë →
HUTIN

HUTÍN,~III m. sh. ~Ë, ~ËT zool. Hut. Hutini i vogël. Hutini me veshë bufi veshgjatë.

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë