Fjalori
HEQËSI

HEQËSÍ,~AI f. sh. ~, ~TË 1. vjet. Ndihma që dikush i jepte një kusari për të vjedhur ose një gjakësi për të vrarë dikë. E vrau (e grabiti) me heqësi.
2. fig. Dredhi. Veproi me heqësi. Bëri heqësi veproi me dredhi.
✱Sin.: dredhi, dinakëri.

HEQËSI

HEQËSÍ,~AII f. sh. ~, ~TË Vuajtje, heqje.
✱Sin.: vuajtje, heqje, lëngim, rënkim, mundim.

Rezultate të tjera nga lematizimi ose nga ngjashmëria me formën përfaqësuese: HEQËS
HEQËS

HÉQËS,~II m. sh. ~, ~IT 1. anat. Eshtër e hollë, e gjatë dhe e lakuar, që bashkon kockën e gjoksit me supin; kocka e gjoksit të shpendëve, shpori. Heqësi i pulës. Ka thyer heqësin.
2. Kunji që bashkon shtizën e parmendës me zgjedhën; shtiza e qerres. Heqësi i parmendës. Heqësi i qerres.

HEQËS

HÉQËS,~III m. sh. ~, ~IT bised. Ai që qëllon mirë me pushkë, qitës i mirë; shenjëtar. Heqës i zoti.

HEQËS

HÉQËS,~IIII m. sh. ~, ~IT bised. Kandar me bisht. E peshoj me heqës. E vë në heqës.
♦ Është me heqësit (dikush) është duke vdekur, po heq shpirt. Më ka vajtur (më ka shkuar) thika në heqës kam arritur në një gjendje aq të vështirë, sa s’duroj dot më, s’ka ku të vejë më keq; më ka vajtur (më ka shkuar) thika në kockë (në asht); më ka vajtur (më ka shkuar) thika në palcë.

HEQËS

HÉQËS,~IIV m. sh. ~, ~IT 1. Thikë e përkulur e me dy doreza, që përdoret për të gdhendur bishta sëpatash, kazmash etj. E gdhend me heqës.
2. usht. Kunj i vogël metalik, që e mban të larguar gjilpërën e shkrepjes nga kapsolla; këmbëza e pushkës që e tërheqim me gisht. Heqësi i pushkës. Heqësi i granatës. Heqësi i shkrepjes. Unaza e heqësit.
3. Rrjetë që përdoret për të zënë peshq duke e tërhequr në ujë. Hedh heqësin. Gjuaj me heqës.
4. krahin. Shatë.
✱Sin.: kularth, shpor, krapje, samar, këmbëz.

HEQËS

HÉQËS,~IV m. sh. ~, ~IT 1. fin., vjet. Ai që kishte të drejtë të tërhiqte një çek ose paratë nga një llogari; tërheqësi i të hollave. Heqësi i parave.
2. Ai që merret me heqjen e diçkaje në një punë (p.sh.: punëtori që heq tullat nga furra etj.). Heqësi i tullave.

HEQËS

HÉQËS,~IVI m. sh. ~, ~IT 1. Ai që u tregon udhën të tjerëve, udhërrëfyes.
2. vjet. keq. Ai që ndihmonte një kusar për të vjedhur ose një gjakës për të vrarë dikë, duke i dhënë njoftimet e duhura; kallauz. Heqësi i fshatit.
3. Ai që është në krye të vargut të valltarëve, ai që heq vallen. Heqësi i valles.
4. Dashi a cjapi që prinë kopenë, përçor. Heqësi i kopesë (i tufës).
✱Sin.: udhërrëfyes, përçor.

HEQËS

HÉQËS,~IVII m. Grahmë e fundit e dikujt që është duke vdekur. Është në heqës dikush është duke dhënë shpirt, është në grahmat e fundit, po heq shpirt.

HEQËS

HÉQËS,~II m. sh. ~, ~IT anat. Eshtër e hollë, e gjatë dhe e lakuar, që bashkon kockën e gjoksit me supin; kocka e gjoksit të shpendëve, shpori. Heqësi i pulës. Ka thyer heqësin.
2. Kunji që bashkon shtizën e parmendës me zgjedhën; shtiza e qerres. Heqësi i parmendës. Heqësi i qerres.
3. bised. Ai që qëllon mirë me pushkë, qitës i mirë. Heqës i zoti.
4. bised. Kandar me bisht. E peshoj me heqës. E vë në heqës. I vajti thika në heqës arriti në një gjendje shumë të vështirë sa s'durohet më; i vajti thika në kockë.
✱Sin.: kularth, shpor, krapje, samar, këmbëz, qitës, kandar, ziq.

HEQËS

HÉQËS,~III m. sh. ~, ~IT 1. Thikë e përkulur e me dy doreza, që përdoret për të gdhendur bishta sëpatash, kazmash etj., duke e hequr nga vetja. E gdhend me heqës.
2. usht. Kunj i vogël metalik, që e mban të larguar gjilpërën e shkrepjes nga kapsolla; këmbëza e pushkës që e tërheqim me gisht. Heqësi i pushkës. Heqësi i granatës. Heqësi i shkrepjes. Unaza e heqësit.
3. Rrjetë që përdoret për të zënë peshq duke e tërhequr në ujë. Hedh heqësin. Gjuaj me heqës.
4. krahin. Shatë.
5. Ai që merret me heqjen e diçkaje në një punë (punëtori që heq tullat nga furra, ai që heq të brendshmet e bagëtive të therura etj.). Heqësi i tullave.
6. fin., vjet. Ai që kishte të drejtë të tërhiqte paratë në emër të dikujt, tërheqësi i të hollave; Heqësi i parave.

HEQËS

HÉQËS,~IIII m. sh. ~, ~IT 1. Ai që u tregon udhën të tjerëve, udhërrëfyesi; vjet. ai që ndihmonte një kusar për të vjedhur ose një gjakës për të vrarë dikë, duke i dhënë njoftimet e duhura; kallauz. Heqësi i fshatit.
2. Ai që është në krye të vargut të valltarëve, ai që heq vallen. Heqësi i valles.
3. Dashi a cjapi që prin kopenë, përçor. Heqësi i kopesë (i tufës).
✱Sin.: udhërrëfyes, kallauz, drejtues, përçor.

HEQËS

HÉQËS,~IIV m. sh. ~, ~IT Heqkeqës. Heqësi e di të keqen. (fj. u.).

HEQËS

HÉQËS,~IV m. sh. ~, ~IT Ai që është duke dhënë shpirt, ai që është në grahmat e fundit.
♦ Është me heqësit (dikush) është duke vdekur, po heq shpirt. Më ka vajtur (më ka shkuar) thika në heqës kam arritur në një gjendje aq të vështirë, sa s’duroj dot më, s’ka ku të vejë më keq; më ka vajtur (më ka shkuar) thika në kockë (në asht); më ka vajtur (më ka shkuar) thika në palcë.

HEQËS

HÉQËS,~E mb. 1. Që vuan, që heq keq.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Heqësi e di të keqen (fj. u).

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë