Fjalori
HAJDE

HÁJDE,~NI pasth., bised., vet. v. II1. Eja. Hajde ditën! Hajdembrëmje! Hajde me makinë! Hajdeni të gjithë! Hajdeni pas meje!
2. Përdoret kur thërresim, kur ftojmë, kur nxitim dikë për të nisur një punë, për të bërë diçka etj.; eja! jepi! Hajdeni, more vëllezër! Hajdeshkojmë. Hajdebisedojmë! Hajdenikëndojmë (të vallëzojmë, të shëtitim)! Hajde, gështenjapjekura! Hajde, mos ki gajle! Hajde, se nuk të lëmë vetëm!
3. Përdoret kur shprehim miratim, admirim, habi, urim, pakënaqësi, mospërfillje ose ndonjë ndjenjë tjetër. Hajde, t'ju rrojë! Hajde ç'vajzëështë! Hajde ç'mësues ka qenë! Hajde përgatitje, hajde! Hajde mendje, hajde! Hajde, hajde, ç'paska këtej!
4. Përdoret kur flasim për diçka që nuk mundkundërshtohet, që duhet bërë patjetër ose kur flasim për diçkaështë shumë e vështirëbëhet, për shkak të një kundërshtimi, të pasojavekëqija etj. Hajde ta urdhërosh atë! Hajde t'i lëshosh ato! Hajde mos e pastro! Hajde mos e qep po deshe! Hajde bëje, po të duash! Hajde merre, po të ta mbajë!
Hajde *mendje, hajde! iron.


Rezultate të ngjashme

HAJDÁR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Mollë e kuqe dhe pak e athët, me shije të këndshme.

Shfaq përkufizimin e plotë →

HAJDHÍ,~A f. sh. ~, ~TË arb. 1. Përkëdhelje, ledhatim.2. Sjellje e mirë; bujari, fisnikëri.Sin.: përkëdhelje, ledhatim, bujari, fisnikëri, mirësjellje.

Shfaq përkufizimin e plotë →

HAJDHÍSHT,~E mb., arb. 1. Që përkëdhel, që bën përkëdhelje, që ledhaton; ledhatues, përkëdhelës.2. si ndajf. Me përkëdheli, përkëdhelshëm. I foli hajdhisht.Sin.: përkëdhelës, ledh…

Shfaq përkufizimin e plotë →

HAJDHJÁR,~E mb., arb. Që është plot bukuri, që ka pamje shumë të bukur, që ka shumë hijeshi, me shumë hir, hirplotë. Grua hajdhjare grua hirplotë.Sin.: hirplotë, hirmadh, i - buku…

Shfaq përkufizimin e plotë →

HAJDÚT,~E mb. Që ka aftësinë të vjedhë, vjedhës; kusar. Veprim hajdut. Luftojnë kundër hordhisë hajdute.Sin.: kusar, vjedhës, cub, kaçak.

Shfaq përkufizimin e plotë →

HAJDÚT,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Vjedhës; kusar. Hajdut i regjur. Hajdut xhepash (shtëpish). Hajdut me çizme. Hajdut me katër duar (me gjashtë gishta) hajdut i shkathët. Hajdut me dorez…

Shfaq përkufizimin e plotë →

HAJDÚT/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Ajo që vjedh, vjedhëse.2. vjet. Kaçake. Hajdute malesh.Sin.: vjedhëse, kusare.

Shfaq përkufizimin e plotë →

HAJDUTLLËK,~U m. sh. ~QE, ~QET bised. 1. Hajdutëri, vjedhje, kusari. Kishte krisur hajdutllëk i madh. Luftohet hajdutllëku.2. Mënyrë jetese e hajdutit.Sin.: vjedhje, kusari,hajni.

Shfaq përkufizimin e plotë →

HAJDÚTÇE ndajf. 1. Fshehurazi, si hajdut, hajdutërisht; vjedhurazi. Hyri hajdutçe. Iku (u largua) hajdutçe. E mori hajdutçe. 2. vjet. Kaçakçe.Sin.: fshehurazi, vjedhurazi, hajdutë…

Shfaq përkufizimin e plotë →

HAJDUTËRÍ,~A f. 1. përmb. Tërësia e hajdutëve, hajdutët. Hajdutëria e vendit.2. Të qenët hajdut; kusari, vjedhje. I njohur për hajdutëri. Merrej me hajdutëri.Sin.: vjedhje, kusari…

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.