Fjalori
GJUHËPRERË

GJUHËPRÉRË mb. 1. Që e ka gjuhënprerë.
2. fig. Që nuk flet fare, që i ka ikur goja; i pagojë; mallk. që iu preftë gjuha, që mos foltë fare!
Sin.: i pagojë, pagojës, pagojësh, buzëkyçur, buzëlidhur, gojëkyçur, fjalëpak, memec.

GJUHËPRERË

GJUHËPRÉR/Ë, ~A f. sh ~A, ~AT 1. Ajo që e ka gjuhënprerë. Fëmija gjuhëprerë komunikonte vetëm me shenja.
2. fig. Ajo që nuk flet fare, ajo që i ka ikur goja. Gjuhëprerës nuk i flitej.
Sin.: e pagojë, memece.

GJUHËPRERË

GJUHËPRÉR/Ë,~I m. sh. ~, ~IT 1. Ai që e ka gjuhënprerë. Fëmija i vogël ishte gjuhëprerë dhe komunikonte vetëm me shenja.
2. fig. Ai që nuk flet fare, ai që i ka ikur goja. Njeri gjuhëprerë.
Sin.: i pagojë, memec.


Rezultate të ngjashme

GJUHËPIPÉRKË mb. Që thumbon me fjalë therëse; gjuhënepërkë (sidomos për gratë). Me atë ton gjuhëpiperkë, i preku të gjithë në sedër. Sillesh si gjuhëpiperkë me ta.Sin.: gjuhënepër…

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.