Fjalori
E

EI 1. Një nga zanoret e gjuhës shqipe dhe shkronja e shtatë e alfabetit të saj, e cila shënon këtë zanore. Zanorja e. Tingulli e. Shkronja e.
2. si em. f. E,~JA Zanorja dhe shkronja e. E-ja e madhe (e vogël). E-ja e dorës (e shtypit). E-ja e theksuar (e patheksuar).

E

EII 1. Nyjë e përparme e emrave në rasën gjinore, e emrave dhe e mbiemrave të nyjshëm, e numërorëve rreshtorë dhe e disa përemrave. Vajzë e mirë. Fushat e gjera. Lugina e Drinit. Librat e studentëve. E reja nga Elbasani. Nga e hëna tek e diela. Klasa e parë (e dytë, e pestë). E mira s’ka fund. (fj. u.). Erdhën të gjitha shoqet e saj. Shprehu mendimin e vet. Thirri djalin e madh. I këshilloi djemtë e tij (e tyre).
2. Nyjë e përparme me kuptimin e përemrave pronorë të vetës së tretë të numrit njëjës, e cila përdoret me emrat femërorë që tregojnë lidhje gjaku a gjinie ose lidhje familjare; e tij, e saj. E ëma. E bija. E motra. E mbesa. E emta. E vjehrra. E shoqja. E kunata. E kushërira.

E

EIII përem. Trajtë e shkurtër e përemrave vetorë të vetës së tretë njëjës në rasën kallëzore. E bëri gjellën. E pashë në rrugë. Nuk e kuptova mirë. Këtë e shoh qartë. Atë e dinë të gjithë. - Merre (merreni) me vete! - Thuaje hapur!

E

EIV lidh. 1. Përdoret për të lidhur dy përbërës të të njëjtit lloj në një fjali ose dy fjali të bashkërenditura këpujore; dhe. Të rinj e të reja. Bukë e kripë. Ha e pi. Shkoi e u kthye shpejt. Të ndalonte e të fliste me mirësjellje.
2. Përdoret për të lidhur dy fjalë të së njëjtës klasë (dy emra, dy folje, dy ndajfolje, dy mbiemra etj.) që tregojnë përsëritje ose vijimësi veprimi a gjendjeje, përforcimin e një tipari etj. (në lidhjet me bashkërenditje); dhe. Tani e tutje. Vetëm e vetëm që të fliste. Një herë e përgjithmonë. Rreth e rrotull. Për orë e orë të tëra. Keq e mos më keq. Mirë e më mirë. Ec e ec e s’ka të sosur. Bie e fle. Zë e gërhet.
3. Përdoret për të theksuar një fjalë, një grup fjalësh a një fjali që ka kuptim pak a shumë të kundërt me diçka që është thënë më parë; dhe, edhe. Duhet punë e jo fjalë. Duhej t’ia kishe thënë e jo të heshtje.
4. Përdoret për të treguar rezultatin e një veprimi; pastaj, atëherë. Hidhi ngjyrë të kuqe së verdhës e do ta shohësh çfarë do të ndodhë. Jepi një kitare e ai do të të habisë.
5. Përdoret në fillim të një fjalie për të dhënë një koment shtesë në lidhje me atë që është thënë pak më parë. E sot fshati duket si në festë. E u nis pastaj tërë gëzim.
6. Përdoret te numërorët e pathjeshtë për të lidhur dhjetëshet me njëshet, qindëshet me dhjetëshet, mijëshet me qindëshet e kështu me radhë. Dyzet e nëntë. Njëqind e shtatëdhjetë e pesë. Dy mijë e njëzet e pesë.
✱Sin.: dhe, edhe, pastaj, atëherë.

E

EV pj., bised. 1. Përdoret në fillim të një fjalie pyetëse për të theksuar më shumë pyetjen ose për të tërhequr vëmendjen e bashkëbiseduesit; hë. - E, do të vish? - E, si thua, nisemi? - E? - pyeti ai përsëri.
2. Përdoret për të pohuar a për të miratuar diçka; po. - Nesër do të shkosh? - E, nesër.
✱Sin.: hë, po.

E

EVI pasth. 1. Përdoret kur shprehim habi, kur ndodhemi para diçkaje të papritur a të padëshirueshme, kur kujtohemi papandehur për diçka etj.; o. - E, kush na erdhi! - E, si e paskan prishur! - E, si nuk e lajmëruam që dje!
2. Përdoret kur shprehim ndjenja (gëzim, kënaqësi, keqardhje, zemërim, pikëllim, dëshpërim etj.) ose qortim, miratim etj.; ah, hë. - E, më ju lumtë dora! - E, t’u bëftë nëna! - E, sa u gëzova kur të pashë! - E, ç’e gjeti të ziun! - E, mor i shkretë!
✱Sin.: o, ah, hë.

Ë

Ë 1. Një nga zanoret e gjuhës shqipe dhe shkronja e tetë e alfabetit të saj, e cila shënon këtë zanore. Zanorja ë. Tingulli ë. Shkronja ë.
2. si em. f. Zanorja dhe shkronja ë. Ë-ja e madhe (e vogël). Ë-ja e dorës (e shtypit).

Ë

Ë pj. 1. Përdoret zakonisht në fund të fjalive pyetëse për të përforcuar pyetjen. - Ashtu mendon ti, ë? - Atëherë kush duhet të përgjigjet për atë, ë? - S’të vjen mirë, ë? - Ë, si the?
2. Përdoret zakonisht në fund të një fjalie kur shprehim habi, ironi, qesëndi, mospërfillje, zemërim, miratim etj.; a. - Nuk do të vijë, ë? - Nuk ta dha, ë? - E ditka edhe ai, ë?
3. bised. Përdoret zakonisht veçan, kur kërkojmë të përsëritet një pyetje ose një mendim që nuk është dëgjuar mirë. - Ë? Flisni edhe një herë ju lutem, se nuk e dëgjova!

Ë

Ë pasth. 1. Përdoret (zakonisht e përsëritur a e zgjatur) për të shënuar zërin që del kur qajmë ose kur rënkojmë; ëh. Bënte ë, ë, ë.
2. Përdoret kur shprehim kënaqësi, miratim etj. ose për të përforcuar shprehjen e këtyre ndjenjave. - Ë, sa mu bë qejfi!
3. Përdoret kur kujtohemi papritur për diçka. - Ë, po, m'u kujtua tashti.

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë