Fjalori
DUKË

DÚK/Ë,~AI m. sh. ~Ë, ~ËT hist. Titull i lartë aristokratësh, më i ulët se ai i princit; sundimtari i një dukate; ai që mbante këtë titull.

DUKË

DÚK/Ë,~AII f. Dukje. Puna e kaut nuk ka dukë, por ka bukë. (fj. u.). Njeriut s’i këqyret duka. (fj. u.). Burri nuk këqyret për dukë, por për punë. (fj. u.).
Ka dukë (diçka) del mirë, mundpërdoret me ekonomi, ka leverdi; ia vlen; ka bereqet. Si e ka dukën? si po vete puna?, si janë shenjat?, a shkon mirë a shkon keq?

DUKE

Rezultate të tjera nga lematizimi ose nga ngjashmëria me formën përfaqësuese: DUK
DUK

DUK m. Vlerë, dobi. Punë me (pa) duk. Ka duk diçka rron a zgjat shumë; nuk mbarohet a nuk prishet shpejt. S’i kanë duk rrobat s’i rrojnë gjatë rrobat, s’i ruan mirë rrobat. S’i ka duk puna s’nxjerr gjë në shesh me punënbën, s’arrin asnjë përfundim. S’i ka duk fjala (dikujt) s’i shkon, s’i dëgjohet, s’i zë vend fjala. Ku hyri dredhia, s’ka duk pasuria. (fj. u.). Të varfrit si ka duk fjala. (fj. u.).

DUK

DUK,~UI m. sh. ~Ë, ~ËT Një sasi e caktuar kashte, bari etj., që është e ngjeshur dhe e lidhur me litar. Një duk me bar.

DUK

DUK,~UII m. sh. ~A, ~AT euf. Organi gjenital femëror; bubë, klemëz.

DUK

DUK vep., ~A, ~UR kal. E bëjduket, shfaq. Tirqit e dukin burrin më të hollë e më të gjatë.


Rezultate të ngjashme

DÚKËLA,~T f. vet. sh. Mburrje; lëvdata. Lëri dukëlat.

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.