Fjalori
BUÇE

BÚÇE mb. Që e ka fytyrën të mbushur, e shëndoshë, buçkë. Fytyrat buçe e rrumbullake.

BUÇE

BÚÇ/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Bushtër. Buçe e zezë. Ia hoqi zinxhirin buçes. Buçes, po s’e luajti bishtin, s’i ngjiten qentë prapa. (fj. u.).
2. Femra e ujkut; ujkonjë.
3. fig., keq. Organ i të folurit te njeriu, i vështruar si shprehës i mendimeve e i ndjenjave; gojë. - Mbylle buçen! - Mos e hap kaq shumë buçen!
4. shar. Grua e pandershme, femër e përdalë. Është një buçe që s’ia gjen shoqen.
5. Pjella femër e lopës, viçe, mështjerrë (mëshqerrë). Buçe motake. Mish buçeje. E lëshon buçen të kullosë.
✱Sin.: bushtër, shakë, kuçkë, meçkë, lushë, lutë, gore, ujkonjë, gjuhë, sqep, tytë, zdërre.

BUCË

BÚC/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Plis që ngre parmenda a plugu gjatë lërimit të tokës. Buca dheu. Thyej (copëtoj, imtëson) buca. Ka njomur me djersë bucat që çon umbi i parmendës (dikush) ka punuar shumë, është rraskapitur, ka derdhur djersë. Bëhem si bucë shëndoshem shumë.
2. Plis me bar, bukëbar. Nxjerr buca. Rrethoj (mbuloj) me buca.
3. Top bore. Gjuaj me buca.
4. krahin. Bucelë e vogël.
✱Sin.: gorgë, cabok, bucelë, bulirë, cumër, brinjë, bukli, burikë.

Rezultate të tjera nga lematizimi ose nga ngjashmëria me formën përfaqësuese: BUÇ
BUÇ

BUÇ,~E mb. Që e ka fytyrën të mbushur; i shëndoshë, buçko.
✱Sin.: i shëndoshë, i mbushur, rrumbullak, buçkan, buçko, buçkaran, buçkamadh, buçkë, buçko, topolak, topçe, topurruk, poç.

BUÇ

BUÇ ndajf. Mënyrë loje barinjsh me një gur të vendosur mbi një tjetër, që gjuhet për t’u rrëzuar nga një largësi rreth dhjetë metra, për të qenë fitues. Luajnë buç.

BUÇ

BUÇ,~II m. sh. ~E, ~ET krahin. Xhungë, bullungë. Buçi i lisit. Buçi i gishtit. Iu bë një buç. Vë buç nxjerr bark, fryhet më një anë.

BUÇ

BUÇ,~III m. sh. ~A, ~AT 1. zool., bised. Gjarpër; nepërkë. Këmisha e buçit. Bar buçi (bot.).
2. folk. Qenie e përrallave për të trembur fëmijët; gogol. U tremb fëmija nga buçi. - Të erdhi buçi, po fli!
3. bot. (lat. Geranium pusillum) Bar gjarpri, rruka e malit, bar buçi.
✱Sin.: gogol, buzhel, gogoc, kokodhon, kore, manxhuk, shpif.

BUC

BUC,~I m. sh. ~A, ~AT Gishti i vogël i dorës a i këmbës. Ndrydhi bucin.

Rezultate të ngjashme

BUÇET

BÚÇ/ET vep., ~(u), ~UR jokal., vet. v. III Hiqet, merr qen (për bushtrën); mbarset.

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë