Fjalori
BESIM

BESÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Bindje e fortë se diçka është e vërtetë ose se do të kryhet patjetër; siguria që kemi te një njeri i zoti, i ndershëm e i drejtë; qëndrim i mbështetur në këtë bindje e siguri; kund. mosbesim. Besimi i patundur. Besim i madh (i pakufishëm). Besim i tepruar (i verbër). Besimi në fitore. Besim në vetvete. Besimi në të ardhmen. Mungesë (krizë) besimi. Çështje besimi. Ndjenja e besimit. Kam besim jam i bindur; besoj. Kishte besim te drejtësia. Shpreh besimin. I ngjall (i frymëzoj) besim. I forcoj (i shtoj, i rrit, i kthej, i siguroj, i ruaj) besimin. Ia lëkundi (ia zbeh, ia cenoj) besimin. Më shtohet besimi. Mbush me besim. Humbi besimin në vetvete. I jap besim i besoj, i zë besë. Kam (meritoj, gëzoj) besimin e dikujt. Shpërdoroi besimin e të tjerëve.
2. fet. Feja së cilës i besojmë, një fe dhe përkatësia zyrtare në të; besë, din. Besimi fetar (i krishterë, mysliman). E ndaluan besimin.
3. kryes. sh. Besëtytni, paragjykim. Besimet e shumta. Besimet e popujve të lashtë.
✱Sin.: bindje, besë, din, besëtytni, paragjykim.

BËSIM

BËSÍM,~I m., krahin. Gjendja kur bëson a kur bësohet diçka; ujësim; lëngëzim, lëngështim. Bësimi i kosit.

Rezultate të ngjashme

BESIMBJERRËS

BESIMBJÉRRËS,~E mb. Që nuk të krijon besim a që ta lëkund besimin që ke. Veprim besimbjerrës. Sjellje besimbjerrëse.

Shfaq përkufizimin e plotë →
BESIMPLOTË

BESIMPLÓTË mb. Që ka besim të plotë te dikush a në diçka; që shpreh besim të plotë, që përshkohet nga besimi i palëkundur. Bashkëpunim besimplotë. Buzëqeshje besimplotë. Shokë të p…

Shfaq përkufizimin e plotë →
BESIMTAR

BESIMTÁR,~E mb. Që beson në një fe, që pranon se ka Perëndi; fetar, besatar. Njeri besimtar. Plaka besimtare.✱Sin.: fetar, besnik, besëtar (besatar).

Shfaq përkufizimin e plotë →
BESIMTAR

BESIMTÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. fet. Ai që beson në një fe; ai që pranon se ka Perëndi, njeri fetar. Besimtarët e pranishëm. Grup besimtarësh. Komunitetet e besimtarëve. Ishin mbledh…

Shfaq përkufizimin e plotë →
BESIMTARE

BESIMTÁR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET fet. Ajo që beson në fe; ajo që pranon se ka Perëndi, fetare. Besimtare të përkushtuara. Në ceremoni kishin ardhur shumë besimtare.

Shfaq përkufizimin e plotë →
BESIMTARI

BESIMTARÍ,~A f., libr. Të qenët besimtar; besimi në një fe; besimi në Perëndi; përshpirtëri. Besimtari e vërtetë (e plotë). Besimtaria edukohet. Besimtaria është pasqyrë e shpirtit…

Shfaq përkufizimin e plotë →
BESIMTARISHT

BESIMTARÍSHT ndajf., libr. Me besim të plotë, me gjithë shpirt. E thoshte besimtarisht këtë fjalë.

Shfaq përkufizimin e plotë →

Kliko këtu për të parë përdorime të mundshme të kësaj fjale (ose të ngjashme) në përkufizime të fjalëve të tjera (rezultate në kontekst)

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë