Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
BÓLB/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT bised. 1. E keqe e madhe, fatkeqësi e madhe, gjëmë, e zezë. Bolbë e hata. I ngjau (e gjeti) një bolbë. I punoi bolbën. I shtie bolba. Na e bëri bolbën dhe iku.
2. Bela1.
3. Diçka që ngatërron dikë, që i prish punë ose e pengon; ngatërresë. - Ç’na e solli këtë bolbë sot me gjithë këto punë që kemi! (folk.).
✱Sin.: gjëmë, mynxyrë, kob, e zezë, zezonë, hata, vaj, gazep.
BRÍTM/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Zë i fortë që nxjerr njeriu kur bërtet, thirrmë e fortë, klithmë; zëri që lëshojnë kafshët, ulërimë. Britmë e madhe (e fortë, e ngjirur, e çjerrë, shurdhuese, e mprehtë). Britma e tufës. Britma e malësorit i zgjoi të gjithë. Britma e saj vinte si në vaj. Lëshoi (një) britmë. Vuri britmën. Ia dha britmës. Britmën e buallit e dëgjojnë të gjithë. (fj. u.).
2. Shprehje e vrullshme e një ndjenje me zë a me pasthirrma; thirrje gëzimi, miratimi etj.; brohoritje. Britmë e gëzuar. Britma gëzimi (habie, hareje, fitoreje, të thekshme). E pritën (e përcollën) me britma.
3. Zhurmë që krijohet nga zërat e disa vetave kur flasin fort; zhurma që bëjnë dy ose me shumë veta kur zihen a kur shahen me zë të lartë; thirrje. Britma kalamajsh. Britmë grarishte.
4. Kërkesë me zë të lartë që i drejtohet dikujt për t’u bashkuar për një çështje të rëndësishme; thirrje, kushtrim, alarm; zhurmë që bëhet për një qëllim të caktuar. Lëshoi britmën dha kushtrimin. Nuk i dëgjon kush britmat e tyre. Britma e të varfërve.
5. etnogr. Gjëmë, mynxyrë, zezonë. Një britmë e madhe kishte mbuluar fshatin.
✱Sin.: thirrmë, bërtitje, klithmë, klithje, këlthitje, gërthitje, sokëllimë, thirrje, gjëmë, e thirrur, piskamë, ulërimë, vikamë, çirrmë, grahmë, mekërimë.
FATKEQËSÍ,~A f. sh. ~, ~TË 1. kryes. nj. Të qenët fatkeq; gjendje shumë e rëndë a e keqe për dikë. Fatkeqësi e madhe. I përballoi me durim fatkeqësitë.
2. Rast, veprim, ngjarje a dukuri që i sjell dikujt dhembje; hidhërim, vuajtje, dëme të mëdha etj.; diçka fatkeqe. Fatkeqësitë e natyrës. I ra një fatkeqësi.
✱Sin.: e keqe, hidhërim, vuajtje, mynxyrë, mjerim, zezonë, gjëmë, fikë, djegë, mbrapshti, rrezik, taksirat.
SHKATËRRÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur shkatërroj dikë a diçka ose kur shkatërrohem; shembje, prishje. Shkatërrimet e tërmetit. Shkatërrim i pronës. Shkatërrimi i rrugëve.
2. fig. Dëmtim i madh ekonomik, moral, shëndetësor etj.; rrënim, mjerim. Shkatërrim i brezave. Shkatërrim ekonomik. Shpenzimet e tepërta e çuan në shkatërrim. Shpëtoi nga shkatërrimi.
✱Sin.: rrënim, rrafshim, shembje, prishje, përprishje, batisje, batërdi, kërdi, përmbysje, rrokullisje, kiamet, zhdukje, asgjësim, shfarosje, përvëlim, shpërthim, shkallmim, shpartallim, gremisje, mjerim, gjëmë, frikë, zezonë, mynxyrë, fatkeqësi, cenim, rënie, shthurje, shkretim.
SHËMTÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur shëmtohen tiparet dikujt, i ikën bukuria. Shëmtimi i fytyrës. Shëmtim trupor. Ai ves ishte një shëmtim për të.
2. Gjendja kur i janë shëmtuar tiparet dikujt. Ishte shëmtim ajo vajzë.
3. Shtrembërimi i tipareve të fytyrës, ngërdheshje, grimasë. Të folurën e shoqëroi me një shëmtim. I bërë një shëmtim sa për ta inatosur.
4. Gjë e shëmtuar, shëmtirë. Shëmtim i dheut ai fustan diçka shumë e shëmtuar. Shëmtimet e kësaj bote.
5. Ngjarje shumë e rëndë, zezonë. I gjeti një shëmtim i madh. Nuk e prisnin atë shëmtim. Shëmtim i rëndë.
6. mit. Qenie mitologjike, përbindësh, mosmerë. U shfaq si shëmtim. I doli pari një shëmtim. Ishte sa një shëmtim i madh. Shëmtim përrallash.
7. si mb. Që i ngjan një përbindëshi. Njeri shëmtim njeri përbindësh.
8. si ndajf. Në mënyrë jo të bukur, pa i kushtuar vëmendje, keq. Ishte veshur shëmtim shumë keq. Dukej shëmtim. E paska përfunduar shëmtim punën e dhënë.
✱Sin.: shëmti, shëmtirë, përçudnim, shformim, çmerim, shfytyrim, shpërfytyrim, prishje, zezonë.
TEJVARFËRÍ,~A f. Të qenët tejet i varfër, gjendja e atij që është tejet i varfër; mungesë e madhe e mjeteve më të nevojshme për jetesë; varfëri e skajshme; mjerim, shpërfikje, zezonë; kund. tejpasuri. Jetonte në tejvarfëri. Ra në tejvarfëri vitet e fundit.
✱Sin.: mjerim, shpërfikje, rrënim, pocaqi, skamje, zezonë.
TRAGJEDÍ,~A f. sh. ~, ~TË 1. let. Lloj i gjinisë dramatike që përfshin veprat, të cilat përshkohen nga tragjikja dhe kanë në bazë një konflikt të brendshëm ose një hero tragjik; tërësi e veprave të këtij lloji. Tragjedia antike. Tragjeditë e Shekspirit. Personazhet e tragjedisë. Ka shkruar disa tragjedi.
2. Vepër letrare dramatike që shfaqet në skenë, personazhet kryesore të së cilës përballen me fate të tmerrshme. Shkojmë të shikojmë një tragjedi të Shekspirit. Prenë biletat për të parë një tragjedi.
3. fig. Ngjarje e përgjakshme, ngjarje e rëndë a tronditëse; fatkeqësi e madhe që bëhet shkak i një vuajtjeje të thellë shpirtërore a morale. Ndodhi një tragjedi. Është tragjedi për atë familje. Tragjedi detare (kur mbytet a fundoset një anije me shumë njerëz). Tragjedi ajrore (kur bie a rrëzohet një avion).
✱Sin.: fatkeqësi, zezonë, mynxyrë, gjëmë, hata.
ZEZÓN/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Fatkeqësi shumë e madhe, gjëmë, mjerim. E gjeti (e pllakosi) zezona. Plasi një zezonë që na ngriu gjakun. S’kish ndodhur kurrë kjo zezonë në krahinën tonë. Një zezonë e kish zënë për gryke si ngërç. Kjo zezonë ishte bërë aq e zakonshme, sa nuk trembte njeri.
2. fig. Prishje a shkatërrim i madh, rrënim. Zezonë e tmerrshme. Shpëtoi vendin nga zezona. Përmbi mua rëndon faji i gjithë asaj zezone. Gjurmët e zezonës dukeshin qartë. Ky rrënim e kjo zezonë s’ishin parë ndonjëherë. Përmasat tragjike të zezonës. Shkrimtari e ka sjellë si të gjallë gjithë atë zezonë. - Ç’të bënim përpara zezonës që po na avitej?
✱Sin.: e keqe, fatkeqësi, gjëmë, mjerim, rrënim, shkatërrim, shkretim, bolbë.
ZEZËDÍT/Ë,~A f. sh. ~Ë, ~ËT Dita kur ndodh një gjëmë, ditë e zezë, zezonë; kund. bardhëditë. - Ç’zezëditë ju pruri këtu? Në atë zezëditë. Gjetsh zezëditën! (mallk.) vdeksh! Zezëditë e vetes është e keqja e vetes, dikush që përgatit fundin e vet, ai që i bën gropën vetes. Rizbuloj prej një këndi tjetër zezëditën e këtij vendi. Mend për të tjerët dhe zezëdita e vetit. (fj. u.).
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë