Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
PAZÓTI (i) mb. m. edhe si em. Që s’është i zoti për një punë; shumë i ngathët; i paaftë; kund. i zoti. Njeri (drejtues) i pazoti. U tregua i pazoti. Sa e pazonja që paska qenë! I pazoti dhe mbi trëndafila të bjerë thyen hundët. (fj. u.).
✱Sin.: i paaftë, mjeshtërok, i humbur, i mefshtë, i ngathët, i dobët, shuprag, nxirak, shalavriq, poturevarur, qyqar, qull, kërpaç, humbalaq, humbameno, nallban, gjysmak, vulëhumbur, vulëharruar, gjysmënjeri, gjysmanalfabet, i shkretë, i tultë, ngordhësirë, rrol, rrosh, dyfekshuar, i vdekur, i dështuar, i plogët, zybë.
VULËHARRÚAR mb. Vulëhumbur. Prapë nuk vunë mend këta vulëharruar, po shkojnë si cjapi te kasapi. U ka humbur vula me kohë atyre vulëharruarve.
✱Sin.: i humbur, i pazoti, i pavlefshëm.
VULËHÚMBUR mb. Që i ka humbur emri, që sʼdihet se ku ndodhet, që është zhdukur pa lënë gjurmë; fare i pazoti, i pavlefshëm, i humbur (për njerëzit); si mallk. që i humbtë emri, që mos iu gjettë nami e nishani; vulëharruar. Njeri vulëhumbur.
✱Sin.: vulëharruar, i humbur, i pazoti, i pavlefshëm.
VULËHÚMBUR,~I m. sh. ~, ~IT Ai që i ka humbur emri, që sʼdihet se ku ndodhet, që është zhdukur pa lënë gjurmë; ai që është fare i pazoti, i pavlefshëm, i humbur (për burrë a djalë); si mallk. që i humbtë emri, që mos iu gjettë nami e nishani; vulëharruar. Nuk i dihet vendi atij vulëhumburi. Çʼu bë ai vulëhumbur? Nuk është për asgjë ai vulëhumbur.
✱Sin.: vulëharruar, humbës, hupës.
VULËHÚMBUR,~A f. sh. ~A, ~AT Ajo që i ka humbur emri, që sʼdihet se ku ndodhet, që është zhdukur pa lënë gjurmë; ajo që është fare e pazonja, e pavlefshme, e humbur (për grua a vajzë); si mallk. që i humbtë emri, që mos iu gjettë nami e nishani; vulëharruar. Nuk i dihet nami as nishani asaj vulëhumburës. Se nga vajti dhe nga shkoi ajo vulëhumbura askush nuk e di. Atë vulëhumburën nuk e ke për asgjë. Ajo vulëhumbura nuk e nxjerr mizën prej qullit.
✱Sin.: vulëharruar, humbëse, hupëse.
VULËSHLÝER mb. I pavlefshëm; i humbur; vulëharruar. Njeri vulëshlyer. Ai është vulëshlyer prej kohësh.
✱Sin.: vulëhumbur, vulëharruar.
VULËSHLÝER,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që është i pavlefshëm; i humbur; vulëharruar. Nuk i dihet fati as vendi atij vulëshlyerit.
✱Sin.: vulëhumbur, vulëharruar.
VULËSHLÝER,~A f. sh. ~A, ~AT Ajo që është e pavlefshëm; e humbur; vulëharruar. Ajo vulëshlyera e shpërlarë.
✱Sin.: vulëhumbur, vulëharruar.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë