Fjalori

Rezultate në përkufizime për “veshtë”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

VESHE

VÉSH/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Dhi me veshtëgjatë.

VESHSHPUAR

VESHSHPÚAR mb. 1. Që e ka llapën e veshitshpuar, me veshëshpuar (për bagëtitë, për t’i dalluar nga bagëtitë e fqinjëve etj.). Dele veshshpuar.
2. Që e ka llapën e veshitshpuar, me veshëshpuar për të vënë vathë (për gratë ose për vajzat). Vajzë (grua) veshshpuar.
3. fig. kap shpejt me vesh çdo gjë që thuhet, që s'i shpëton gjë; i zgjuar e mendjemprehtë. Atij nuk ia hedh dot, është veshshpuar.
4. keq. Që nuk ua vë veshin fjalëve të të tjerëve; që nuk i kushton vëmendje asaj që i thuhet; që nuk i bëjnë përshtypje qortimet që i thonë. Njeri veshshpuar.
Sin.: i zgjuar, mendjemprehtë, veshtak, veshtar, i veshtë, mendjeshkathët, i kuptueshëm, shpërfillës, mospërfillës.

VESHTAR
VESHTË

VÉSHTË (i, e) mb. Që i dëgjon me vëmendje fjalët e të tjerëve; që i dëgjontjerët; që i kap shpejt ato që i thonë; i zgjuar dhe i kuptueshëm; mendjemprehtë. Njeri i veshtë. Fëmijëveshtë.
Sin.: i zgjuar, i vëmendshëm, i kuptueshëm.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.