Fjalori

Rezultate në përkufizime për “veshngritur”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

VESHANAS

VESHANÁS,~E mb. 1. Që mban veshët ngrehur për të marrë vesh çdo gjë që bëhet a që ndodh. Njeri veshanas. Grua veshanase.
2. fig. I zgjuar e i shkathët; që kupton shpejt shumëçka. Është veshanas.
✱Sin.: veshngritur, i zgjuar, i shkathët.

VESHARUSHË

VESHARÚSHË mb. 1. Që i mban veshët ngrehur si arushë, veshbigë.
2. fig. Që rri në përgjim, veshngritur, veshpipëz.

VESHBIGË

VESHBÍGË mb. 1. Që i ka llapat e veshëve të ngritura përpjetë si bigë, veshngritur. Qeni i vogël veshbigë qëndronte para derës. Lepuri veshbigë ishte strukur pas një kaçubeje.
2. fig. Që rri në përgjim, që i mban veshët ngrehur (për njerëzit).
✱Sin.: veshngrehur, veshpipëz, veshkapëz.

VESHCIQARÇ

VESHCIQÁRÇ,~E mb. Që përgjon të tjerët dhe nuk i shpëton gjë pa marrë vesh, veshbigë. Njeri veshciqarç. Grua veshciqarçe.
✱Sin.: veshmprehtë, veshngritur.

VESHCIQARÇ

VESHCIQÁRÇ,~I m. sh. ~Ë ~ËT Ai që përgjon të tjerët dhe nuk i shpëton gjë pa marrë vesh, veshbigë. Nuk i shpëton gjë veshciqarçit.
✱Sin.: veshbigë, veshmprehtë, veshngritur.

VESHKAPËZ

VESHKÁPËZ mb. Që rri me veshë të ngritur, që nuk i shpëton as një fjalë, as zhurma më e vogël, veshpipëz. Njeri veshkapëz.
✱Sin.: veshpipëz, veshmprehtë, veshngritur.

VESHLANGUA

VESHLANGÚA mb. 1. Që i ka veshët të gjatë e të varur poshtë (për qenin e gjahut).
2. shar. Që i ka veshët si llapat e veshëve të langoit; që i mban veshët ngrehur për të përgjuar (për njerëzit). Njeri veshlangua.
✱Sin.: veshpipëz, veshngritur, veshkapëz, veshmprehtë, veshgjatë, veshlepur.

VESHLANGUA

VESHLANG/ÚA,~ÓI m. sh. ~ÓNJ, ~ÓNJTË 1. Qen gjahu me veshë të gjatë e të varur poshtë. Veshlangoi është i mirë për gjah.
2. shar. Ai që i ka veshët si llapat e veshëve të langoit; ai që i mban veshët ngrehur për të përgjuar. Ai veshlangoi i mban veshët përpjetë (pipëz).
✱Sin.: veshpipëz, veshngritur, veshkapëz, veshmprehtë, veshgjatë, veshlepur.

VESHLEPUR

VESHLÉPUR mb. 1. edhe shar. Që i ka llapat e veshëve të gjata si të lepurit.
2. Që i ka ngritur veshët; që rri në përgjim; veshngritur, veshbigë.
✱Sin.: veshngritur, veshbigë, veshhollë.

VESHMPREHTË

VESHMPRÉHTË mb. 1. Që dëgjon shumë mirë nga veshët, veshpipëz. Njeri veshmprehtë. Plak veshmprehtë.
2. Që i mban veshët ngrehur, që rri në përgjim; veshbigë, veshqiqër.
✱Sin.: veshngritur, veshngrehur.

VESHMPREHTË

VESHMPRÉHT/Ë,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Ai që dëgjon shumë mirë nga veshët, veshpipëz.
2. Ai që i mban veshët ngrehur, që rri në përgjim; veshbigë, veshqiqër.
✱Sin.: veshngritur, veshngrehur.

VESHMPREHTË

VESHMPRÉHT/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Ajo që dëgjon mirë nga veshët, veshpipëz.
2. Ajo që i mban veshët ngrehur, që rri në përgjim; veshbigë, veshpipëz.
✱Sin.: veshngritur, veshngrehur.

VESHNGREHUR

VESHNGRÉHUR mb. Veshngritur.

VESHPËRPJETË

VESHPËRPJÉTË mb. Veshngritur.

VESHQIQËR

VESHQÍQËR mb. 1. Që i ka llapat e veshëve të ngritura, veshbigë.
2. Që dëgjon shumë mirë; që është shumë mirë nga veshët; veshpipëz. Plak veshqiqër.
✱Sin.: veshmprehtë, veshkapëz, veshngritur.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë