Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
BÚT,~III m. sh. ~E, ~ET 1. anat. Pjesa e butë në çaçkë të kokës te fëmijët e porsalindur; faqja e sipërme e kokës, çaçka, maja e kokës. Buti i kokës. I ra në but të kresë.
2. Tul nga kofsha e bagëtisë së therur. But derri (viçi).
3. euf. Prapanicë; mollaqe.
✱Sin.: çaçkë, çafkë, puç, ujth, lekë, baçarangë, toç, taban, tepelek, tullë, tepe, mollaqe.
MENDJELÉHTË mb. 1. Që mendon e gjykon në mënyrë të cekët, që sillet e vepron pa i menduar thellë pasojat, i lehtë nga mendja, i përciptë. Është (u tregua) mendjelehtë. Le të rrejnë shoqet mendjelehta, le të tradhtojnë miqtë mendjelehtë.
2. Që nuk është menduar thellë; i cekët, i përciptë. Një kërkesë mendjelehtë.
✱Sin.: i cekët, cakërran, i lehtë, fluturak, hafif, i përciptë, mendjeveri, mendjekarafil, toç, mlysh, lulushan, i papjekur, mendjepulë, gollak, hollokroqe, ciripupe, furfule, fyçkë, muf, mufkë, pufte, karafil, firifiu, kërriç, fyryfyçkë, torolingë.
PJÉP/ËR,~RI m. sh. ~RA, ~RAT bot. 1. (lat. Cucumis melo) Bimë e vendeve të ngrohta, e ngjashme me kungullin, me kërcell të gjatë e zvarritës, që bën kokrra të mëdha vezake a të rrumbullakëta, me tul të lëngshëm e me shumë fara brenda. Pjepër dimërak. Pjepër farashuk. Fara pjepri.
2. Kokrrat e kësaj bime, me lëkurë zakonisht të plasaritur e me tul në ngjyrë të verdhë të çelur, që kur piqen janë të ëmbla, me shumë lëng dhe hahen. Një thelë pjepër. Erë pjepri. Prenë (çanë) një pjepër. E ka kokën si pjepër (bised.). Pjepër i egër (bot.) bimë barishtore shumëvjeçare, me kërcell pothuaj të shtrirë në tokë, pa lastarë dhe me gjethe të trasha vezake.
3. krahin. Trangull, kastravec.
4. Pjesë e parë e emërtimeve për disa lloje pjepri: Pjepri i egër kungullushi. Pjepri gjarpëror (lat. Cucumis melo flexuosus). Pjepri muskat (lat. Cucumis melo reticulates).
✱Sin.: bostan, lladik, trangull, kombisht, toç, kakaviç, bramsh, kungullac, palcar, palcak, qarrës, kërçanjar, miellës, bobolesh.
♦ I lulëzon pjepri në shënëndre (dikujt). 1. I vete çdo gjë mbarë, është shumë mirë në çdo kohë; i lulëzon (i lulon) bahçja në dimër; i vjen e mira në derë; i mbin pjergulla në fik. 2. tall. Është mendjelehtë dikush, aq ia pret; i duket çdo gjë e arritshme.
SHÓG/Ë,~A f. 1. Pjesë e kokës ku kanë rënë flokët, tullë, toç, qere. I dukej (i shndriste) shoga. I ka mbetur koka shogë.
2. sh. ~A, ~AT Rrip i gjerë e i gjatë zakonisht prej leshi për ta ngjeshur në bel, që përdoret si aksesor, brez. Shogë ari. Kishte veshur një fustan të bardhë me një shogë të zezë në mes. Kishte harruar të vendoste shogën. Bleu një shogë te re.
3. mjek. Kromë, zgjebe. E zuri shoga. Ishte me shogë. Sëmundja e shogës.
✱Sin.: tullë, toç, qere; kromë, zgjebe.
TOÇ,~I m. sh. ~A, ~AT 1. Kalli i vogël misri, kalli i parritur a i pazhvilluar si duhet. Misri kishte bërë ca toça. Mblodhën ca toça.
2. Pjepër a shalqi i vogël. Këputi një toç.
3. Kokë lakre a sallate.
4. fëm. Kokë. Iu vra toçi. E ka toçin të madh (të vogël). E ka toçin gur nuk bindet; nuk i mbushet mendja lehtë. E çukiti në toç.
5. Pjesa e kokës që duket kur bien flokët, tepja e kokës pa flokë; tullë. Toçi i kokës. I dukej (i doli) toçi. I ra në toç.
6. Kafshatë (buke), çapë, mëllë. Hëngri dy toça bukë.
7. si ndajf. Duke qethur a duke rruar flokun gjer në rrënjë; pa flokë, tas. U qeth toç. E ka (e bëri) toç kokën.
8. si mb., fig. I lehtë nga mendja, torollak. Djalë (plak) toç.
✱Sin.: tullë, shogë, torollak.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë