Fjalori

Rezultate në përkufizime për “strumë”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BRESHKULL

BRÉSHKULL,~A f., mjek., arb. Gushë, strumë. Njeri me breshkull.

BRESHKULLOR

BRESHKULLÓR,~E mb. Që ka strumë. Fëmijë breshkullor. Grua breshkullore.

BREÇKË

BRÉÇK/Ë,~A f. mjek., arb. Sëmundje e gushës; strumë.

GUSHË

GÚSH/Ë,~AII f. sh. ~A, ~AT 1. Ana e përparme a e poshtme te qafa e njerëzve ose e kafshëve; pjesa e fryrë poshtë kapërcellit të disa shpendëve ku mblidhet ushqimi. Gusha e gjelit (të detit). Gusha e bretkosës (e peshkut). Ka vënë gushë (është bërë me gushë) është shëndoshur shumë. E zuri (e mori) në gushë e përqafoi dikë. Gushë për gushë (fig.) shumë pranë; duke u përqafuar. Var në gushë (një stoli).
2. mjek. Mahisja e fryrja e kësaj pjese te njeriu nga zmadhimi i gjëndrave tiroide; strumë.
3. Pjesa e poshtme e harkuar e diçkaje. Gusha e pushkës (e revoles) pjesa ku vihen fishekët.
✱Sin.: qafë, strumë.
♦ Është bërë me dy gusha (dikush) është shëndoshur shumë; ka vënë (ka lëshuar) gushë. Gushë për gushë shumë afër njëri-tjetrit; përqafuar; me shumë dashuri. Gushë pule përçm. dikush që e ruan a e mban çdo gjë me vete dhe për vete; koprrac. E ka shpirtin në gushë (dikush) i erdhi vdekja, është në çastin e fundit të jetës, s’ka shpëtim më; po vdes; po jep (po heq) shpirt; është në grahmat e fundit. Ka vënë (ka lëshuar) gushë (dikush) është shëndoshur; është mbushur në fytyrë; është bërë me dy gusha. E zë në gushë (dikë) e përqafoj me dashuri a me mall, e shtrëngoj në gji.

GUSHËL

GÚSH/ËL,~LA f., mjek. Sëmundje e gjëndrave tiroide, që shfaqet edhe me fryrjen e gushës; strumë.

STRUM

STRÚM,~I m. sh. ~A, ~AT 1. Gropë e thellë në lumë; pellg i thelluar aty ku bie ujët me forcë. Strumë e thellë.
2. Vijë që bëhet në një vend moçalor për të kulluar ujërat. Bënë një strumë.
3. Vend që mban shumë lagështirë. Nuk mund të ndërtohet në këtë strumë.
✱Sin.: ligatinë, moçal, pellg, syenë.

STRUMË

STRÚM/Ë,~A f., mjek. Zmadhimi i gjëndrave tiroide dhe fryrja e gushës. Kontrolli i strumës. Zona me strumë endemike.

TIROID

TIROÍD,~I m. zakon. sh. ~E, ~ET 1. anat. Gjëndra në formë fluture që gjenden në pjesën e përparme të gurmazit dhe që prodhojnë disa hormone me jod, të domosdoshme për rritjen e zhvillimin e organizmit dhe sidomos për këmbimin e lëndëve; gjëndër e jodit, mburojak.
2. mjek. Sëmundje e këtyre gjëndrave, që shfaqet me ënjtjen e gushës dhe shoqërohet zakonisht me shqetësime të mëdha nervore; strumë. Ka tiroidet. Vuan nga tiroidet.
✱Sin.: mburojak, strumë.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë