Fjalori

Rezultate në përkufizime për “sprovuar”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

AGJITATORE

AGJITATÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET polit. Ajo që bën agjitacion; ajo që nxit, që vepron ose që përhap ide e qëndrime politike, sociale etj. në masat e gjera; ajo që është ngarkuar të bëjë punë agjitative. Agjitatore politike. Agjitatore e sprovuar.
✱Sin.: agjituese, propagandiste, propaganduese, reklamuese.

BESUESHËM

BESÚESH/ËM,~MI (I) m. sh. ~ËM (të), ~MIT (të) Njeri të cilit i beson pa asnjë mëdyshje, dikush që është i sprovuar për besnikëri. Ia dorëzoi detyrën një të besueshmi. Ti je i besueshmi i tyre.

DENETISUR

DENETÍSUR (i, e) mb. 1. I vënë në provë, i sprovuar.
2. I vëzhguar, që shihet me vëmendje për të gjetur a për të zbuluar diçka.

PASPROVUAR

PASPROVÚAR (i, e) mb. Që nuk është i sprovuar; që nuk është sprovuar; kund. i sprovuar. Akti i tij i ngjan pak a shumë atij të një humoristi të pasprovuar.

PROVUAR

PROVÚAR (i, e) mb. 1. Që është vënë në provë, që e ka treguar veten të aftë, besnik etj. në raste të vështira; i sprovuar. Mik i provuar.
2. Që është dëshmuar e vërtetuar, që është provuar; kund. i paprovuar. Tezë e provuar.
3. I vuajtur. Nënë e provuar.
✱Sin.: i dëshmuar, i vërtetuar, i sprovuar, i jetuar, i përjetuar, i vuajtur.

PUSHKATARE

PUSHKATÁR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Ajo që shtie mirë me pushkë, mjeshtre për të qëlluar me pushkë. Pushkatare e sprovuar.
2. usht. Luftëtare, zakonisht këmbësore, e armatosur me pushkë. Toga e pushkatareve.

PËRKTHYESE

PËRKTHÝES/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Ajo që kthen diçka me shkrim a me gojë nga një gjuhë në një tjetër; ajo që merret me përkthime. Përkthyes e sprovuar. Përkthyese e zonja. Punon si përkthyese.
✱Sin.: shqipëruese, përkthimtare, kthyese, dragomane.

PËRTULITUR

PËRTULÍTUR (i, e) mb. I provuar, i sprovuar.

SHANTAZHIST

SHANTAZHÍST,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që shtrëngon dikë a ushtron presion ndaj dikujt për të plotësuar një kërkesë të papranueshme, e kërcënon për të mos zbuluar një të fshehtë; për t’ia prishur reputacionin, për ta përkulur dhe për ta detyruar të veprojë në dobi të një tjetri; mjeti a mënyra që përdoret për këtë qëllim; shtrëngues.. Nuk i kishte frikë shantazhistët. Po paguhej si shantazhist. Shantazhistët të sprovuar.

SPROVOHEM

►SPROV/ÓHEM jovep., ~ÓVA (u), ~ÚAR vetv. Mat forcat në një punë, tregoj zotësinë për të kryer një gjë të vështirë. U sprovua ta shkulte me rrënjë. U sprovuan kalorësit më të mirë.
2. Kaloj një provë; u qëndroj vështirësive e rrethanave të ndryshme. Është sprovuar në luftë (në punë). Miqësi që u sprovua në jetë. Është sprovuar për shumë gjëra në jetë.

SPROVOJ

SPROV/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR 1. kal. Vë në provë (dikë, diçka); e provoj në punë a në kushte të ndryshme. Sprovoi armët. Sprovonin kuajt.
2. kal. Vuaj a heq (një fatkeqësi); kaloj (një përvojë); përjetoj. I kishin sprovuar në shumë mënyra. Mos më sprovo!
3. jokal. Përpiqem me mënyra të ndryshme t'ia dal mbanë (me dikë, diçka). Sprovoi ta bindte. Sprovoi me fjalë të mira.
✱Sin.: provoj, përjetoj.

SPROVUAR

SPROVÚAR (i, e) mb. Që ka kaluar prova në punë a në rrethana të vështira, i sigurt; që është i rrahur me jetën e me vështirësitë e ndryshme, që ka përvojë në jetë a në punë ose në një fushë të caktuar të veprimtarisë. Punëtorë të sprovuar. Drejtues të sprovuar. Mjete të sprovuara.

SPROVUES

SPROVÚES,~E mb. Që është sprovuar, që ka kaluar rrethana të vështira. Karakter sprovues. Qëllime sprovuese.

STËRVITUR

STËRVÍTUR (i, e) mb. 1. Që ka fituar aftësi dhe përvojë në një punë pas një kohe të gjatë; i ushtruar, i mësuar; që është shkathtësuar e zhvilluar me ushtrim të vazhdueshëm. Ishte një djalë i stërvitur me këto situata të vështira. Ushtarët e stërvitur u mobilizuan të parët. Kishte një vesh të stërvitur për njohjen e muzikës së mirë. Ishte një mjek i sprovuar e i stërvitur me këto lloj ndërhyrjesh.
2. Që ka mësuar të bëjë diçka me anë të ushtrimeve (për kafshët). Kalë i stërvitur. Qen i stërvitur.
✱Sin.: i ushtruar, i praktikuar, i trajnuar, i përgatitur, i parapërgatitur, i kalitur, i regjur, i çelikosur, i mushtuar, i thekur, i vuajtur, i rrahur, mjeshtëror.

USHTUAR

USHTÚAR (i, e) mb. 1. Që është lënë për një kohë të gjatë derisa të humbasë lagështinë dhe të fitojë qëndrueshmëri e fortësi (për drurin). Dru i ushtuar.
2. fig. Që është i rrahur me jetën, i regjur; i sprovuar. Njeri i ushtuar.
3. Që është veshur e është mbajtur për mjaft kohë; i mbajtur. Rrobë e ushtuar.
4. Që është futur në furrë pasi është lyer me yndyrë. Vorbë e ushtuar.
✱Sin.: i stinuar, i mbajtur, i regjur, i sprovuar.

ÇUKUR

ÇÚKUR (i, e) mb. 1. Që është goditur me një vegël, që është shirë; që është çukur.
2. fig. Që është sprovuar duke e goditur. Sa për t’ia parë trimërinë e çukur. Karakter i çukur.
3. Që është përzier për ta trashur. Gëlqere e çukur. Baltë e çukur për qerpiç.
✱Sin.: i goditur, i rrahur, i shirë, i përzier.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë