Fjalori

Rezultate në përkufizime për “shtarë”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

SHTARË

SHTÁR/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. bot. Bimë barishtore e helmët e viseve malore, me kërcelldrejtë deri në një metër e gjysmëlartë, me gjethe vezake e të gjera dhe me lule zakonishtverdha në të gjelbër, nga rrënjët e së cilës nxirret një lëndë me veti mjekuese. Rrënjët e shtarës.
2. fig. Helm, farmak. Iu bëftë shtarë (ajohëngri)!
3. fig., bised. Dëm, e keqe; sjellje e papëlqyeshmehidhërontjerët. Ç'qe kjo shtarë që na bëri!
4. si mb., fig. Shumë i kripur; i hidhur, farmak. Gjella qenka shtarë. M'u be goja shtarë.
5. si ndajf. Keq, ters. E nisi mbarë, e mbaroi shtarë. I vaftë shtarë! mallk.

TËMBËL

TË́MB/ËL,~LI m. 1. anat. Fshikëz e ngjitur me mëlçinë e zezë, e mbushur me një lëng shumëhidhur me ngjyrëverdhë në të gjelbër, i cili kullonzorrë dhe ndihmon për të tretur ushqimet; lëng i kësaj fshikëze, vrer, tëmth. Fshikëza (qeska) e tëmblit. Ka gurëtëmbël. Vuan nga tëmbli. I plasi tëmbli. I hidhur si tëmbli shumë i hidhur; helm, zeher, farmak, shtarë. plastë tëmbli! (nëmë) vdeksh!
2. si mb. Shumë i hidhur, helm. E kam gojën (gjuhën) tëmbël.
Sin.: tëmth, idhcë, vrer, helm.
plasi tëmblin (dikush a diçka) më mundoi shumë, më plasi shpirtin.

ZHIVË
Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.