Fjalori

Rezultate në përkufizime për “shkumëzim”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

SAPUNIM

SAPUNÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur sapunoj a sapunohem. Sapunimi i duarve. E bënte me kujdes sapunimin e rrobave.
2. Shkuma e sapunitmbetet mbi trup kur lahemi. Heq sapunimin me ujë. Shpërlaj sapunimin e enëve.
Sin.: sapunisje, shkumëzim.

SAPUNISJE

SAPUNÍSJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur sapunis a sapunisem. Sapunisja e trupit. Sapunisja e enëve.
2. Shkuma e sapunitmbetet mbi trup kur lahemi. Shpërlan mirë sapunisjen në trupin e foshnjës.
Sin.: sapunim, shkumëzim.

SHKUMË

SHKÚM/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Shtresë e bardhë shumë e shkrifët prej bulëzash të dendura, që formohet mbi sipërfaqen e ujit a të një lëngu tjetër kur trazohet a tundet, kur valon, kur tharbëtohet a kur prej tij çlirohet gazi i tretur; shtresa e sipërme që zë sherbeti i ëmbëlsirave ose reçeli kur e valojmë; papastërtitëdalin mbi sipërfaqen e një lënguvalon. Shkumë e bardhë. Shkuma e dallgëve (e detit). Shkuma e birrës (e shampanjës). Shkuma e qumështit. Shkuma e mishit (e gjellës). Shkumë pastash e bardhë veze, e rrahur me sheqer, që përdoret për përgatitjen e pastave etj.
2. Grumbull flluskash që formohen në ujë kur tretet sapun a ndonjë lëndë tjetër larëse ose kur fërkojmë diçka me ujë e me sapun. Shkumë sapuni. Bën shumë (nuk bën) shkumë. E zbut mjekrën me shkumë për t'u rruar.
3. Jargë që u dalin flluska-flluska disa kafshëve, zakonisht kur janëlodhura a të egërsuara, ose një njeriu kur e godet sëmundja e tokës a kur bëhet si i tërbuar nga zemërimi; shtresë bulëzash djersedalin mbi lëkurën e kalit a të gjedhëve nga lodhja. Shkuma e qeve. I doli shkumë nga goja.
4. bised. Sëmundja e tokës. Shkumapreftë! mallk. E ngaftë shkuma! mallk. I rëntë shkuma! (mallk.)
5. si mb. Shumë i butë e i shkrifët, jo i ngjeshur (për gjalpin e njomë etj.). Gjalpë shkumë. Krem shkumë.
6. si mb., fig. Që nuk është i lidhur e i ngjeshur, i flashkët, i qullët (për trupin e njeriut). E ka trupin shkumë. Është fare shkumë.
7. si ndajf. Shumë, fare (zakonisht me mbiemra si i bardhë, i butë, i shkrifët etj.). I bardhë shkumë. I butë shkumë.
Sin.: shkumëzim; epilepsi; pështymë; i butë, i shkrifët, i pangjeshur, i flashkët, i qullët, borë.
*doli shkumë (nga goja). 1. U lodha shumë, u rraskapita; doli shpirti; më doli qumështi i nënës; u bëra për shkalc.2. U inatos shumë, u tërbua nga zemërimi, shkumëzoi nga inati. Kapet pas shkumëve (për shkume) (dikush) përpiqet për të arritur diçka me shpresakota, shpreson te diçka fare e vogël, që nuk e ndihmon fare; kapet pas fijeskashtës. Merr *ajkën (e jo shkumën) (dikush). *I mbytur nëpër shkumë. Më ngau shkuma u tremba shumë, më hyri tmerri, u lemerisa; ngriu (m’u pre) gjaku; m’u ngjiz (m’u mpiks) gjaku. ngop me shkumë (dikush) të gënjen lehtë; përpiqet të të kënaqë me pak, të ngop pa të dhënë gjë; ngop me lugëzbrazët. I nxori shkumë (nga goja) (dikujt). 1. E rrahu shumë, e shqepi, e zhdëpi; e shtroi (e shqepi, e zhdëpi, e ngordhi, e kalbi, e dendi) në dru (dikë); ia mori shpirtin; i nxori qumështin e nënës. 2. E mundoi shumë, e lodhi tej mase, e rraskapiti; ia mori shpirtin; i nxori vaj; i nxori jargët; i nxori qumështin e nënës; i nxori dhëmbë e dhëmballë. *Sapun pa shkumë. Ta shet shkumën për *ajkë (dikush).

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.