Fjalori

Rezultate në përkufizime për “shkaltore”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

SHKALC

SHKALC,~I m. sh. ~A, ~AT 1. Tezgë prej dërrasashmbahet nga dy veta, tezgë me një trinë thuprashpërdoret për të mbajtur dhe a pleh. Mbart gurë (gëlqere) me shkalc. Shkalc me pleh.
2. Karrocë dore. Ngarkoj shkalcin me pleh. Iu pengua shkalci në një gropë.
3. Trinë thuprash e lugët, ku rrahin misrin për ta shkoqur. E rrah misrinshkalc.
4. vjet. Vig me të cilin transportoheshinsëmurët. U shtrishkalc. I mbartënplagosurit me shkalc.
5. Enë ku shtypin rrushin a ullinjtë. Shkel rrushshkalc.
6. Vegël për të shkelur shajak, dërstilë. Shajak i rrahurshkalc.
Sin.: vig, trinë, tezgë, govatë, dërstilë, shkaltore.
U bëra për shkalc u lodha aq shumë, sa nuk qëndroj dot më këmbë, u rraskapita; doli shkumë (nga goja). E bëri për shkalc (dikë) e rrahu aq fort, sa nuk mundqëndronte dot më në këmbë a të ecte vetë; e bëri për dyshek.

SHKALTORE

SHKALTÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Vegël me ujë që shërben për të shkelur shajakun; valanicë, dërstilë. Shajak i rrahurshkaltore. Dërgojshkaltore.
Sin.: dërstilë, rrahstulë, valanicë, venicë.

VOJAVICË

VOJAVÍC/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Dërstilë, valanicë; mjet për t’i shkelur e përpunuar zhgunat.
Sin.: dërstilë, valanicë, rrahstulë, venicë, shkaltore.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.