Fjalori

Rezultate në përkufizime për “sheke”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

AJKËTORE

AJKËTÓR/E,~JAII f. sh. ~E, ~ET Enë ku mblidhet ajka e qumështit për ta përpunuar më vonë. Mbushin ajkëtoret.
✱Sin.: kadishtë, kade, sheke, sheke.

BABUNE

BABÚN/E,~IA f. sh. ~E, ~ET 1. Enë druri e rrumbullakët dhe me një vesh, që nxë rreth dhjetë kg dhe që përdoret si masë drithi; karroqe. Dhjetë babune grurë. Mat më babune. E ka kryet sa një babune (dikush) është kokëmadh. Ço koshare, ul babune, fiku zoti dy katunde. (fj. u.).
2. Lloj koshi në formë konike të lyer me baltë nga jashtë dhe me një si fole në pjesën e përparme në fund, ku mbaheshin bletët. Hajde e lumja, hyn në babunë, / Se po të këndojnë me gra e me fëmijë, / Hajde, bijë në konak të ri. (folk.).
✱Sin.: dume, koshiqe, sheke.
♦ E bën okën babune (dikush) e shton, e zmadhon diçka jashtë mase, e tepron; e bën mizën (pleshtin) buall; e bën vezën deve. Ia ktheu borxhin me babune (dikujt) ia mori hakun me të tepërt, e shpagoi me të tepërt për atë që i kishte bërë.

BREMË

BRÉM/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT 1. Barrë; ngarkesë. Ngarkoi dy brema.
2. Masë a peshë për drithin, për miellin etj., afërsisht sa një sheke. Një bremë qymyr.

BROKË

BRÓK/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT 1. Enë druri e rrumbullakët që përdoret si masë drithi dhe që nxë rreth njëzet e pesë kilogramë. Një brokë misër (grurë). E ka kokën sa një brokë (keq.) është kokëmadh, e ka kokën sa një bucelë. Bluan miellin me okë, shet bujën me brokë. (fj. u.).
2. Enë prej balte, prej qelqi, prej porcelani etj. në trajta të ndryshme, me grykë të gjerë e me një vesh, që shërben për të mbajtur ujë, verë etj.; enë e drunjtë me bark të shtypur, që përdoret zakonisht për ujë; katruve. Brokë balte (qelqi, porcelani, metalike, bronzi). Brokë uji. Pi me brokë. Brokë e vogël me raki.
✱Sin.: brokatare, buçuk, karriq, mashtër, sheke, shinik, babune, bacungë, bludë, buzak, katruve, kome, koçume, kanë, poç, kabash, çini.

BUÇUK

BUÇÚK,~UI m. sh. ~Ë, ~ËT Masë drithi rreth shtatëmbëdhjetë kilogramë; babune e madhe, brokë drithi. Tre buçukë bëjnë një shekë. - Ma qit kangën se po t’i jap tre buçukë! I ka punët buçuk (dikush) është ngushtë, i ka punët pisk.
✱Sin.: brokatare, brokë, karriq, mashtër, sheke, sheqe, shinik.

DEBAK

DEBÁK,~U m., bised. Enë druri, që shërben për të ruajtur bulmetin. E hodhi qumështin në debak.
✱Sin.: sheqe, sheke, vedër.

DHJETOKËSH

DHJETÓKËSH,~E mb. Që peshon a nxë dhjetë okë. Kusi dhjetokëshe. Sheke dhjetokëshe.

KARROQE

KARRÓQ/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. vjet. Enë e madhe zakonisht prej druri, me doreza, që shërben si masë drithërash pas shirjes në lëmë; sasia e drithit prej 8 - 10 kg që nxë kjo enë. Kishte shirë 5 karroqe drithë.
2. Vedër; mjelcë. Karroqe me qumësht.
3. fig., mospërf., shar. Njeri i trashë nga mendja.
✱Sin.: vedër, mjelcë, babune, sheke.
♦ U bë karroqe (dikush) tall. shih u bë tapë (dikush).

MALTOR

MALTÓR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Ai që nxjerr lëndë ndërtimi a qereste në mal; lëndëtar.
2. Ai që ngarkohet të bëjë drutë e shtëpisë gjatë dimrit (për familjet e mëdha).
3. Ai që është mjeshtër për të bërë enë druri, si sheke, bucela, korita etj.
✱Sin.: lëndëtar, mjeshtër.

SHEKE

SHÉK/E,~JA f. sh. ~E, ~ET [SHÉK/Ë, ~A f. sh. ~A, ~AT] 1. Enë druri e rrumbullakët e me madhësi të ndryshme, që bëhet me dërrasa të ngushta të shtrënguara me rrathë ose duke bashkuar dy gjysma të një trungu të gdhendur përbrenda dhe që përdoret për të mbajtur në të bulmet, turshi, rrush etj.; vedër, sheqe; karroqe. I kanë sheket plot. Shekja e qumështit. Sheke me turshi.
2. Masë drithi me madhësi të ndryshme sipas krahinave, që nxë pesëdhjetë, njëqind ose më shumë kilogramë; brokë. Bleu një sheke grurë. Mulliri bluante një shekë farë për një orë. I dha pesë sheke misër.
3. Enë druri e vogël e me kapak, që e përdorin barinjtë si kupë për bulmet. Sheke e bulmetit. E ka sheken në një vend të freskët.
✱Sin.: çibricë, vedër, sheqe, karroqe, zgorovajë, brokë.
♦ I ra shekja (e djathit) në *fund (dikujt). *Rreth shekeje përçm. I ushtojnë sheket (dikujt) krahin. shih i ushtojnë hambarët (dikujt).

SHEKORE

SHEKÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Fuçi e vogël më e vogël se sheka e zakonshme; shekë e vogël. E mbushi shekoren plot. Numëroi shekoret. Në shekore mbante lëngun e rrushit.
✱Sin.: sheke, fuçi, vozë.

SHEQE

SHÉQ/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Enë prej druri që përdoret për djathë, qumësht a bulmet, sheke. Sheqja e djathit. Sheqja kishte vetëm shëllirë. Sheqe me bulmet.
2. Kova që shërben për të marrë ujin nga pusi. Mori një sheqe ujë. Sheqja e pusit. Fus sheqen në pus.
✱Sin.: sheke, fuçi, vozë, shekore, kovë.

SHEQËZ

SHÉQËZ,~A f. sh. ~A, ~AT Sheke e vogël që përdoret për të ngrënë, për të mbajtur bulmet a për të mjelë bagëtinë; vedër, karroqe. Sheqëz me bulmet. Sheqëz e drunjtë. Kishte dy sheqëza të reja.
✱Sin.: mjelëse, mjelcë, vedër, sheke, shqez, karroqe.

SHILAK

SHILÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT Enë druri në formën e një shekeje të vogël, që përdoret për të mbajtur bulmetin. Shilaku ishte mbushur plot me qumësht. Mbeti me shilak bosh.
✱Sin.: sheke, sheqëz, mjelëse, mjelcë, vedër, shqez, karroqe.

SHQEZË

SHQEZ/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT Sheke e vogël; vedër, karroqe. Shqezë bulmeti.
✱Sin.: mjelëse, mjelcë, vedër, sheke, karroqe.

SHQILOK

SHQILÓK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT Enë e vogël prej druri ku mbajnë shqilën për të zënë djathë; sheke e vogël.

SHTRUNGË

SHTRÚNG/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Shteg i ngushtë afër derës së vathës, i bërë me gurë ose me gardh, ku shkojnë dhentë a dhitë një nga një kur i mjelim; vend i rrethuar në vathë ku futen dhentë a dhitë dhe prej andej nxirren një nga një nëpër një shteg të ngushtë për t'i mjelë. Shtrunga e vathës. Dera e shtrungës. Gurët e shtrungës. Ngre shtrungën. Mjel dhentë (dhitë) në shtrungë. Mbledh (fut) dhentë në shtrungë.
3. Vathë.
4. krahin. Sheke që përdoret për të mjelë bagëtinë.
♦ Dhen në shtrungë. E futi në shtrungë (dikë) e shpuri dikë në një gjendje që s’ka nga t’ia mbajë; e detyroi që të bëjë ashtu si thotë ai, e vuri nën urdhër. Më erdhi në shtrungë (dikush a diçka) shih më erdhi në shteg (dikush a diçka).

TËRMOS

TËRMÓS,~I m. sh. ~A, ~AT Enë (sheke, kade, talër) djathi që nxë deri në 10 kg.

VAGON

VAGÓN,~II m. sh. ~Ë, ~ËT vjet. Enë prej druri në formë shiniku që shërben për matjen e drithit.
✱Sin.: sheke, vedër.

VARELË

VARÉL/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Fuçi e madhe prej druri, që shërben për të mbajtur vaj, bulmet, turshi, djathë, vaj etj., vozë e madhe; sasi sa nxë kjo lloj fuçie. Një varelë djathë. Varelë me vaj. Tri varela djathë.
✱Sin.: sheke, vozë, vozgë, kade, tinar.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë