Fjalori

Rezultate në përkufizime për “shajtuar”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

NËMUR

NË́MUR (i, e) mb. 1. Që ka mbi vete një nëmë, që është nëmur; i mallkuar. Armiqtë e nëmur. Shtëpi (tokë) e nëmur. Paranëmura.
2. I shkretë, i mjerë, i gjorë. E nëmura plakë. I nëmuri baba.
Sin.: i mallkuar, i truar, i shajtuar, i shkretë, i mjerë, i gjorë, fatkeq.

PIKËRËNË
SHAJTOJ

SHAJT/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. dhe jokal. 1. Vras keq një gjymtyrë a një pjesëtrupit, duke e goditur pas diçkajefortë, shemb. E kishte shajtuar keq krahun. Ku je shajtuar kështu?
2. kal., vet. v. III vret keq diçka. E shajtoi këpuca.
3. kal., fig. E pikëlloj dikë, e helmoj, e bëj pikë e vrer, i rëndoj shpirtin, i lëndoj rëndë zemrën, e vras. shajtoi zemrën. E shajtoi me atë fjalë që i tha. Të shajton e të helmon.
4. kal., vet. v. III E godet; e nguros, e shtang, e mbërthenvend. E shajtoi pika. E kishte shajtuar një sëmundje e rëndë. I ftohti ia shajtoi këmbët.
5. kal., edhe fig. Hidhëroj dikë me fjalë, helmoj, farmakos. E shajtoftë e iu bëftë zeher buka! E shajtoftë pika! (mallk.)
6. kal. dhe jokal., fig. Prish nga mendtë, shkatërroj, çmend. E shajtoi krejt. E shajtoi nga mendtë.
Sin.: shemb, pikëlloj, helmoj, vreros, rëndoj, vras, godet, bie, ngurtësoj, nguros, shtang, mbërthen, farmakos, prish, shkatërroj, prishet, vras, shemb, mbret.

SHAJTUAR

SHAJTÚAR (i, e) mb. 1. Që është i sëmurë, i goditur; që është shajtuar. Fëmijë i shajtuar nga epidemia. Po qëndronte si i shajtuar. Djalë i shajtuar.
2.është i varruar, i mallkuar, i nëmur, pikërënë; që i rëntë pika (si nëmë). Fis i shajtuar. Është shtëpi e shajtuar. Këto duar të shajtuara nuk mbajnë më.
3. është i pjekur para kohe (për pemët). Pemë e shajtuar. Mos ha fruta të shajtuara! Kumbulla të shajtuara.
4. si em. ~A f. sh. ~A, ~AT Ajoshkakton zemërim, që sjell bezdi. E ndjek ngado kjo e shajtuar! S’pushuan këto të shajtuara!
Sin.: i varruar, i mallkuar, i nëmur, pikërënë, i truar, i shembur, i vrarë, i plagosur, i ganduar, i lënduar, i shituar.

VRARË

VRÁRË (i, e) mb. 1.është qëlluar me armë a me diçka tjetër dhe ka vdekur (për njerëzit) ose ka ngordhur (për kafshët). Njeriu i vrarë. Kafsha e vrarë.
2. është goditur me diçka dhe ka dëmtuar një pjesëtrupit, që i është bërë një plagë a një vurratë; që është vrarë ngaqë e ka shtrënguar diçka. Me dorëvrarë. Me këmbëvrarë. Erdhi me sy të vrarë.
3. është goditur a është dëmtuar dhe ka filluarprishet (për pemët, perimet etj.). Pemë (mollë) të vrara. Gjethevrara. Heq pjesët e vrara.
4. fig. Që është prekur shumë, që ka një dhembjethellë shpirtërore, i lënduar, i pikëlluar; që shpreh një gjendje mërzie të madhe, dëshpërimi a pendimi. I vrarë shpirtërisht. Njeri i vrarë. Me zemërvrarë. Me ndërgjegjevrarë. Me pamjevrarë.
5. fig. I lodhur e i rraskapitur, me trupdërrmuar; që shpreh lodhje, rraskapitje a këputje. E ndiente vetenvrarë. Të shohvrarë. Me pamjevrarë.
Sin.: i vdekur, i pushkatuar, i vrarë, i mbytur, i shajtuar, i shituar, i ganduar, i lënduar, i shituar.
Barrë e vrarë (në barknënës) shih barrë e mallkuar etnogr. *Bollë e vrarë. Jam me zemër (me shpirt) të vrarë shih e kam zemrën (shpirtin) të vrarë. E kam zemrën (shpirtin) të vrarë jam shumë i pikëlluar, jam i brengosur; jam me zemër (me shpirt) të vrarë; e kam zemrën plagë; më dhemb (më ther) zemra. *Morr i ngordhur (i vrarë) përb., thjeshtligj. Me *zemër (me shpirt) të vrarë.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.