Fjalori

Rezultate në përkufizime për “shëmti”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

NEVERITSHËM

NEVERÍTSH/ËM (i), ~ME (e) mb. 1. Që të ngjall neveri, që të sjell të përzier. Çdo ushqim i dukej i neveritshëm. Ç’gjë e neveritshme!
2. fig. Që të ngjall një ndjenjë të papëlqyeshme, që të bën ta përbuzësh, i pështirë. Tip i neveritshëm. Gjë (punë) e neveritshme. Lajme të neveritshme. Në mënyrë të neveritshme. Skenar i neveritshëm. Sajesë e neveritshme. Ishte bërë i neveritshëm.
✱Sin.: neveritës, i ndotë, gërdindjellës, i ndyrë, i velët, i efshtë, i turpshëm, i krupshëm, i fëlliqur, i vështirë, i gërditshëm, shëmti, shëmtirë, i shëmtuar, i urryer, i pështirë, beter, derr.

PABUKURI

PABUKURÍ,~A f. Të qenët i pabukur; shëmti; kund. bukuri.

PAHIJESHI

PAHIJESHÍ,~A f. sh. ~, ~TË 1. Shëmti, shëmtim; pabukuri.
2. Mungesë mirësjelljeje.

PASHËMTI

PASHËMTÍ (i, e) mb. Që nuk është shëmtuar; që nuk ka shëmti. Bukuri e pashëmti (let.).

PËRBINDËSH

PËRBÍNDËSH,~I m. sh. ~A, ~AT 1. mit. Qenie përrallore e frikshme e tmerruese, që përfytyrohej me trup jashtëzakonisht të madh e me pamje të shëmtuar, monstër. Si një përbindësh që përpin çdo gjë.
2. fig. Kafshë grabitqare me trup shumë të madh. Peshkaqeni është një përbindësh i detit.
3. fig., keq. Njeri jashtëzakonisht i pashpirt e i neveritshëm, që mund të kryejë veprat më mizore e më të poshtra, vrasës e shfrytëzues shumë i egër e gjakpirës. Përbindëshat nazistë. U soll si përbindësh.
4. mjek. Qenie njerëzore ose kafshë me një formim krejt të çrregullt.
✱Sin.: mosmerë, lubi, përbimë, shkërbe, çmerim, përgjëratë, mizor, gjakatar, gjakpirës, kuçedër, bishë, bishar, hidër, gogol, i pashpirt, shëmti, shëmtim, shëmtirë, i neveritshëm, vrasës, shfrytëzues, egërsirë.

PËRÇUDNI

PËRÇUDNÍ,~A f. sh. ~, ~TË Shëmti, diçka e shëmtuar a e përçudnuar. Pamë një tjetër përçudni. E çuan gjithçka në përçudni.

PËRÇUDNIM

PËRÇUDNÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur përçudnoj ose kur përçudnohem. Përçudnim i fytyrës.
2. Diçka që është e shëmtuar, gjë shumë e shëmtuar. Përçudnimet e njeriut në art. Përçudnimi i përmbajtjes dhe i formës.
✱Sin.: shfytyrim, shpërfytyrim, shëmtim, shëmti, shëmtirë, shformim, zvetënim, prishje, shthurje, përdhosje.

SHËMTESË

SHËMTÉS/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Shëmti, diçka që është e shëmtuar, shëmtirë; kund. bukuri. Para syve i doli ajo shëmtesë. E përjetoi jo mirë atë shëmtesë morale.
✱Sin.: përçudnim, shformim, çmerim, shfytyrim, shpërfytyrim, shëmtirë.

SHËMTI

SHËMTÍ,~A f. sh. ~, ~TË 1. Të qenët i shëmtuar a i neveritshëm, shëmtim; kund. bukuri. Shëmti urbane. E bëri me shëmti. Shëmti estetike.
2. Diçka e shëmtuar; shëmtirë. Një shëmti me sy të mëdhenj. Shëmtitë e kësaj kohe. Kjo shëmti jona. Shëmti e gjallë. Ç’shëmti që është.
✱Sin.: shëmtirë, përçudnim, shformim, çmerim, shfytyrim, shpërfytyrim.

SHËMTIM

SHËMTÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur shëmtohen tiparet dikujt, i ikën bukuria. Shëmtimi i fytyrës. Shëmtim trupor. Ai ves ishte një shëmtim për të.
2. Gjendja kur i janë shëmtuar tiparet dikujt. Ishte shëmtim ajo vajzë.
3. Shtrembërimi i tipareve të fytyrës, ngërdheshje, grimasë. Të folurën e shoqëroi me një shëmtim. I bërë një shëmtim sa për ta inatosur.
4. Gjë e shëmtuar, shëmtirë. Shëmtim i dheut ai fustan diçka shumë e shëmtuar. Shëmtimet e kësaj bote.
5. Ngjarje shumë e rëndë, zezonë. I gjeti një shëmtim i madh. Nuk e prisnin atë shëmtim. Shëmtim i rëndë.
6. mit. Qenie mitologjike, përbindësh, mosmerë. U shfaq si shëmtim. I doli pari një shëmtim. Ishte sa një shëmtim i madh. Shëmtim përrallash.
7. si mb. Që i ngjan një përbindëshi. Njeri shëmtim njeri përbindësh.
8. si ndajf. Në mënyrë jo të bukur, pa i kushtuar vëmendje, keq. Ishte veshur shëmtim shumë keq. Dukej shëmtim. E paska përfunduar shëmtim punën e dhënë.
✱Sin.: shëmti, shëmtirë, përçudnim, shformim, çmerim, shfytyrim, shpërfytyrim, prishje, zezonë.

SHËMTIRË

SHËMTÍR/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Dikush a diçka aspak e bukur në pamje të jashtme, gjë a veprim moralisht i neveritshëm, i turpshëm. Shëmtirat e kryeqytetit. Shëmtirat zgjedhin djem të bukur.
2. Ngjarje e shëmtuar; njeri i shëmtuar, që s’shihet dot me sy; njeri i neveritshëm. Shëmtirat e jetës. Nuk kanë të sosur shëmtirat. - Mos i shiko shëmtirat e botës! Shëmtirat e të bijave.
3. Diçka e shëmtuar, shëmti. Nuk kishte bërë asnjë shëmtirë këto kohë. Ajo poezi ishte një shëmtirë e vërtetë. - Oh, çfarë shëmtire! Është vërtetë një shëmtirë.
4. veter. Helmimi i gjësë së gjallë prej mugullit. I ka zënë shëmtira dhentë. Kura për shëmtirën.
5. mjek. Sëmundje epidemike shumë e rëndë. I kishte mbytur shëmtira.
✱Sin.: shëmtim, shëmti, përçudnim, shfytyrim, shpërfytyrim.

SYBET

SYBÉT,~I m. sh. ~Ë, ~ËT bised., keq. Shëmti; gjë e shëmtuar; njeri i shëmtuar. Sybeti erdhi turivarur.

ÇMER

ÇMER,~I m. sh. ~E, ~ET Shëmti, përbindësh. Çmer na panë sytë. Nuk rrëfehen ato çmere.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë