Fjalori

Rezultate në përkufizime për “rrudhac”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

PALË

PÁL/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT 1. Pjesë e një pëlhure, e një petku, e një letre etj., e thyer më dysh në vijë të drejtë; e kthyer në fund a në anë të një rrobe ose të një cope. Palat e fundit. Fustan me pala. Ktheu palën. Hekurosi palat.
2. Një e kthyer më dysh në vendin ku rrudhet një pëlhurë a një petk; rrudhë, zhubër. Iu bë një palë në fustan. Drejtoi palat.
3. Shtresa e lëkurës dhe e dhjamit që i varet në gushë, në bark etj. një njeriu ose një bagëtie. Palat e gushës (e qafës, e barkut).
4. kryes. sh. Valëzim i lehtë në sipërfaqen e diçkaje, rrudhë. Palat e flamurit. Palat e trurit (anat.) rrudhat e trurit.
5. gjeol. Rrudhë e shtresave të tokës. Palë e hapur (e drejtë). Krahët e palës. Bërthama e palës.
6. si ndajf. Më dysh a më tresh; njëri mbi tjetrin, palë-palë, stivë. E bëj palë e palos. Vë palë ndërresat. Mbledh palë.
8. Këmborë petashuqe. Dëgjohen që larg palat.
✱Sin.: palapetë, rrudhë, rrudhje, zhubër, rrudhë, rrudhac, palosje, e kthyer, përthyerje, kind, tutël, shtresë, valëzim, palas, palë-palë, stivë.
♦ Bëhem palë. 1. Lodhem shumë, këputem, rraskapitem. 2. Mblidhem grusht nga frika; tulatem e s’ndihem më; bëhem grusht. E bëri palë (dikë a diçka) shih e bëri petë (dikë a diçka). E bëri bishtin palë (dikush) përçm. 1. Vdiq; ngordhi. 2. Mori mësimin që meritonte dhe u shtrua; u ul me turp; i ra hunda (dikujt); i ranë pendët (dikujt). Iu bë qafa me *pala (palë-palë) (dikujt) shih i është trashur qafa (dikujt).

PETASHUQ

PETASHÚQ,~E mb. Që është i shtypur nga të dyja anët si petë, petak, rrasik. Shishe petashuqe. Gishta petashuqë. Peshk me trup petashuq.
✱Sin.: petak, petor, petator, petëzak, rrasik, i rrasur, i shtypur, shpatuk, palapetë, faqosh, faqor, faqoll, i fllashkët, dhogiç, plloçak, i sheshtë, rrudhac, i rrudhur.

PETATOR

PETATÓR,~E mb. Që ka rrudha të shumta në fytyrë, që është gjithë rrudha, rrudhac, rrudhan. Plakë petatore.
✱Sin.: rrudhac, rrudhan, plak, i moshuar.

RRUDHAC

RRUDHÁC,~E mb. Që e ka fytyrën të mbushur me rrudha, që e ka lëkurën shumë të rrudhur. Ishte kthyer në një plak rrudhac. Tashmë kishte fytyrë rrudhace.
✱Sin.: rrudhan, rrudhacak, rrudhak, rrudhanjos, i rrudhur.

RRUDHAC

RRUDHÁC,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që e ka fytyrën të mbushur me rrudha, që e ka lëkurën shumë të rrudhur. Rrudhac i vjetër.
✱Sin.: rrudhan, rrudhacak, rrudhak, rrudhanjos.

RRUDHACAK

RRUDHACÁK,~E mb. Rrudhan; i rrudhur. Fytyrë rrudhacake.
✱Sin.: rrudhac, rrudhak, rrudhanjos.

RRUDHACAK

RRUDHACÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT Rrudhan. Rrudhacak i mbetur në udhë.
✱Sin.: rrudhac, rrudhak, rrudhanjos.

RRUDHAK

RRUDHÁK,~E mb. Rrudhan. Plak rrudhak.
✱Sin.: rrudhac, rrudhacak, rrudhanjos, i rrudhur.

RRUDHAK

RRUDHÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT Rrudhan. Rrudhaku doli në derë.
✱Sin.: rrudhac, rrudhacak, rrudhanjos.

RRUDHAN

RRUDHÁN,~E mb. Që e ka fytyrën të mbushur me rrudha; i rrudhur. Femër rrudhane.
✱Sin.: rrudhac, rrudhak, rrudhacak, rrudhanjos.

RRUDHAN

RRUDHÁN,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që e ka fytyrën të mbushur me rrudha; i rrudhur. Po vinin rrudhanët.
✱Sin.: rrudhac, rrudhak, rrudhacak, rrudhanjos.

RRUDHANJOS

RRUDHANJÓS,~E mb. Rrudhan. Bluzë rrudhanjose.
✱Sin.: rrudhac, rrudhacak, rrudhak, i rrudhur.

RRUDHANJOS

RRUDHANJÓS,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Rrudhan. Mësuesja qortoi rrudhanjosin e klasës.
✱Sin.: rrudhac, rrudhacak, rrudhak.

RRUDHAVTË

RRUDHÁVTË (i, e) mb. I rrudhur. Kishte lëkurë të rrudhavtë. Veshi gabimisht xhaketën e rrudhavtë.
✱Sin.: i rrudhët, rrudhan, rrudhac, i zhubrosur, i tkurrur, i fishkur.

RRUDHOSUR

RRUDHÓSUR (i, e) mb. I rrudhur. Kishte fytyrë të rrudhosur. Hekuros rrobat e rrudhosura.
✱Sin.: i rrudhët, i rrudhavtë, rrudhan, rrudhac, i zhubrosur, i tkurrur, i fishkur.

RRUDHUR

RRÚDHUR (i, e) mb. 1. Që është me shumë rrudha, që është mbledhur në rrudha; që ka rrudha në fytyrë e në lëkurë. Lëkurë e rrudhur. Fytyra të rrudhura. Mblodhi duart e rrudhura. Vetullat e rrudhura i dolën në pah.
2. Që i është prishur hekuri e që ka zhubra (për rrobat); që e ka sipërfaqen me rrudha; i zhubrosur. Xhaketë (këmishë) e rrudhur. Mblodhi letrat e rrudhura në tavolinë.
3. fig. Që kanë lënë mendtë, i matufosur, i rrjedhur. Njeri i rrudhur nga mendja.
✱Sin.: i rrudhosur, i rrudhët, i rrudhavtë, rrudhan, rrudhac, i tkurrur, i fishkur.

RRUDHËT

RRÚDHËT (i, e) mb. Që është me shumë rrudha; i rrudhur. Ka fytyrë të rrudhët. Pa një fëmijë me faqe të rrudhëta.
✱Sin.: i rrudhavtë, rrudhan, rrudhac, i zhubrosur, i tkurrur, i fishkur.

RRËGJUKULL

RRËGJÚKULL,~A f. sh. ~A, ~AT Njeri me shtat të vogël, njeri që vjen fare i paktë (zakonisht për fëmijët), qenie e rrëgjuar. U shndërrua në rrëgjukull.
✱Sin.: rrëzak, rrudhac, shkurtabiq.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë