Fjalori

Rezultate në përkufizime për “qafëkëputur”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

QAFAK

QAFÁK,~E mb. 1. shar. Qafështrembër (zakonisht për njerëzit).
2. Që nuk ka pupla në qafë. Pulë qafake. Gjel qafak.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimeve të mbiemrit. Theri qafakun.
✱Sin.: qafëkërrabë, qafok, qafëkëputur, qafëdrapër, qafërrjepur.

QAFOK

QAFÓK,~E mb. 1. keq. Qafështrembër (zakonisht për njerëzit). Dukej si qafok.
2. Që nuk ka pupla në qafë, qafërrjepur. Pulë qafoke. Gjel qafok.
3. Që e ka të gjatë pjesën e ngushtuar pranë kreut (për sendet). Sëpatë qafoke.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: qafëkërrabë, qafuk, qafak, qafarak, qafëkëputur, qafështrembër, qafëdrapër.

QAFUK

QAFÚK,~E mb., bised. 1. Qafështrembër (zakonisht për njerëzit). Burri qafuk rrinte i përkulur.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: qafok, qafuk, qafëkërrabë, qafëkëputur, qafëdrapër.

QAFËGJATË

QAFËGJÁTË mb. 1. Që e ka qafën të gjatë (për njerëzit, për kafshët e për shpendët); kund. qafëshkurtër. Djalë qafëgjatë. Grua (vajzë) qafëgjatë.
2. Që e ka pjesën e sipërme rreth këmbës mjaft të gjatë; që ka qafë të lartë (për çizmet). Çizme qafëgjata.
3. fig. Që mendohet mirë para se të flasë, që i mat fjalët. Lum kush është qafëgjatë, s’e qet kollaj fjalën e keqe (fj. u.).
4. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Qafëgjati – punëthati! (fj. u.). Ia dha gazit qafëgjati.
✱Sin.: qafëlejlek, qafëkëputur, qafëhollë, qafëpatë, qafëlartë, qafësorkadhe.

QAFËHOLLË

QAFËHÓLLË mb. 1. Që e ka qafën të hollë (zakonisht për njerëzit, për kafshët e për shpendët); kund. qafëtrashë. Fëmijë (vajzë) qafëhollë. Kalë kryelartë e qafëhollë. Shpend qafëhollë.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: qafëkëputur, qafëgjatë, qafëlejlek.

QAFËKËPUTUR

QAFËKËPÚTUR mb. 1. Që e ka qafën të hollë, të gjatë e të hijshme (zakonisht për vajzat e për gratë). E bukura qafëkëputur.
2. Që e mban kokën mënjanë sikur i është këputur qafa ngaqë e ka të hollë e të gjatë (zakonisht për shpendët). Rosë qafëkëputur.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: qafëhollë, qafëgjatë, qafëthyer.

QAFËSHTREMBËR

QAFËSHTRÉMBËR mb. Që e ka qafën të shtrembër; që e mban kokën mënjanë, zakonisht për shkak të ndonjë ceni në qafë. Burrë qafështrembër. Grua qafështrembër.
✱Sin.: qafëkërrabë, qafok, qafëkëputur, qafuk, qafëdrapër.

QAFËSHTREMBËR

QAFËSHTRÉMBËR,~I m. sh. ~, ~IT Ai që e ka qafën të shtrembër. Qafështrembri po ecte ngadalë.
✱Sin.: qafëkërrabë, qafok, qafëkëputur, qafuk, qafëdrapër.

QAFËSORRË

QAFËSÓRRË mb. Që e ka qafën si sorrë; qafëhollë.
✱Sin.: qafëkëputur, qafëlejlek.

QAFËTHYER

QAFËTHÝER mb. 1. Që e mban kokën të varur a mënjanë sikur i është këputur qafa; qafëkëputur. Rosë qafëthyer.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: qafëhollë, qafëgjatë.

QAFËZEZË

QAFËZÉZ/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT mallk. Ajo që iu nxiftë qafa dhe gjettë vdekjen. - Ç’deshe që erdhe, qafëzezë!
✱Sin.: qafëthyer, qafëkëputur.

QAFËZI

QAFËZÍ,~U m. sh. ~NJ, ~NJTË, mallk. Ai që iu nxiftë qafa dhe gjettë vdekjen. - Theftë qafën, qafëziu! O qafëziu leshpalarë, / Thefsh kokën sa më parë! (folk.).
✱Sin.: qafëthyer, qafëkëputur.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë