Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
MJÉK/ËR,~RA f. sh. ~RA, ~RAT 1. Pjesa e poshtme e fytyrës nën gojë, që vjen e zgjatur e në fund e rrumbullakët a me majë. Me mjekër të dalë. Maja (vrima) e mjekrës. Mbështeti mjekrën në tryezë.
2. përmb. Qimet që dalin në këtë pjesë të fytyrës dhe anës faqeve (te burrat). Me mjekër të gjatë (të rrallë, të dendur). Qimet e mjekrës. Plak me mjekër. Rroi mjekrën. Ia shkuli mjekrën. Fërkoi mjekrën. Vetëm mjekra e qoses nuk rregullohet. (fj. u.). Çdo gjë ka gjetur karar, vetëm mjekrës së qoses nuk i është gjetur çareja. (fj. u.). Kush ka mjekër, mban edhe krehër. (fj. u.).
3. Tufa e qimeve të gjata që kanë disa kafshë në nofullën ose në pjesën e poshtme të turirit. Mjekra e cjapit.
4. Çekja e sëpatës, e sqeparit etj.
♦ Kur t’i bëhet mjekra qoses shak. kurrë, asnjëherë; kur të bëhet deti kos; kur të bëhet grerëza bletë; kur të bëhet laraska bilbil. U bëfsh *plak me mjekër! ur. Më doli mjekra kam një kohë të gjatë që po pres dikë a diçka; u mërzita duke shpresuar për diçka; më dolën thinjat; më dolën qimet e bardha; m’u zgjatën veshët; më ka dalë (më ka mbirë) bari (në faqe). Po më digjet mjekra jam në gjendje shumë të vështirë, jam në hall të madh për diçka e s’di si t’ia bëj; po më luan mendja (e kokës). I dridhet mjekra (dikujt) shihi dridhet buza (dikujt). Fërkon mjekrën (dikush) është i kënaqur për diçka që ka ndodhur, gëzohet; fërkon duart. Nën *hundën e mjekrën (e dikujt). Nuk ka mjekër për hoxhë katundi (dikush) mospërf. shih nuk ka mjekër për Qabe (dikush) mospërf. Nuk ka mjekër për Qabe. 1. (dikush). mospërf. Nuk është i zoti për një punë, nuk e bën dot, s’ia thotë; nuk ka ndër mend të bëjë diçka. 2. (diçka). Nuk është ashtu si duhet; nuk pritet të ndodhë diçka. (U zunë) për mjekrën e qoses u zunë për diçka të paqenë, u zunë fare kot; (u zunë) për mustaqet e Çelos; (u zunë) për pesë para spec; (u zunë) për bishtin e dhelprës; (u zunë) për të bardhat e laraskës; (u zunë) për një lëkurë lepuri; e lagu s’e lagu (bishtin dhelpra). Kur të qethin mjekrën e krosit shih kur t’i bëhet mjekra qoses shak. Të rruan mjekrën (dikush). 1. T’i merr të gjitha, të zhvat; bën ç’do me dikë. 2. Të heq të drejtat a pushtetin që i ke dhënë; nuk të përfill e nuk të pyet më. Tjetrit i digjet mjekra e ti kërkon të ndezësh cigaren tjetri ka halle të mëdha, kurse ti e shqetëson për punë të vogla a për të mbaruar punën tënde, nuk është mirë që nuk je i kujdesshëm a prekatar me tjetrin që është në hall, por shikon interesin tënd; Stambolli digjet e kurva krihet përb. vulg. Të vë *plak e të rruan mjekrën (dikush). Të vë *prift e të rruan mjekrën (dikush).
PREKATÁR,~E mb. 1. Që di të sillet me të tjerët, që di si t’ia thotë dikujt një gjë, që di se ku e prek dikë, që ka takt. Plak (burrë) prekatar. Grua prekatare.
2. Që di t’i bjerë mirë një vegle muzikore, që të prek e të mallëngjen kur i bie një vegle muzikore, virtuoz.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Ishte prekatar i madh.
✱Sin.: i kujdesshëm, i sjellshëm, i vëmendshëm, mallëngjyes.
PËRMÁLLSH/ËM (i), ~ME (e) mb. Që të ngjall ndjenja dashurie, dhembshurie, malli etj.; që të përmallon; mallëngjyes. Këngë e përmallshme. Tingujt e përmallshëm të fyellit. Zëri i përmallshëm i bilbilit. Ndarja e përmallshme nga të afërmit.
✱Sin.: mallëngjyes, prekës, i dhembshur, i thekshëm, prekatar.
SHENJËTÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Ai që qëllon mirë në shenjë, qitës. Shenjëtar i mirë (i dëgjuar). Shenjëtar i zoti. Shenjëtar i mbaruar (i zoti).
2. Ai që di të prekë dikë aty ku duhet; prekatar, i kujdesshëm. Plak shenjëtar.
3. Ai që cek thelbin e një problemi; njeri që godet në shenjë kur flet. Mbahej për njeri shenjëtar.
4. Ai që di të kuvendojë, kuvendar. Shenjëtar me nam. Meqë fliste bukur, e mbanin si shenjëtar.
5. si mb. Që qëllon mirë në shenjë. Djalë shenjëtar.
✱Sin.: qitës, shenjëtar, snajper, pushkatar, dyfekçi, nishanxhi, prekatar, kuvendar, i kujdesshëm, i vëmendshëm.
SIKÚSH/ËM (i), ~ME (e) mb. I sjellshëm, i shkueshëm. Djali është bërë i sikueshëm. Vajza e sikueshme i përshëndeste fqinjët çdo herë.
✱Sin.: i njerëzishëm, i respektueshëm, njerëzor, i përzemërt, i edukuar, prekatar, i begenisshëm, i begenisur, kokulur, kryeulët, i shtruar, i mbarë, këshillëmbarë, i dëgjueshëm, i dëgjuar, i thjeshtë, i mirë, i ndershëm, i pastër, i paqmë.
VËMÉNDSH/ËM (i), ~ME (e) mb. 1. Që bën diçka duke përqendruar gjithë vëmendjen e tij; që e ka drejtuar gjithë mendjen, shikimin a dëgjimin në diçka, që e ndjek me vëmendje diçka; që shpreh përqendrim të vëmendjes; kund. i pavëmendshëm. Nxënës i vëmendshëm. Studiues (vëzhgues) i vëmendshëm. Mjek i vëmendshëm. Me sy të vëmendshëm.
2. Që tregon kujdes për dikë a për diçka; që shpreh interesim; i kujdesshëm. Qëndrim i vëmendshëm. Është i vëmendshëm ndaj kërkesave të komunitetit. Tregohet i vëmendshëm me të gjithë.
3. Që bëhet me kujdes, me imtësi e me përpikëri; i kujdesshëm e i përqendruar. Kontroll (vëzhgim, shqyrtim) i vëmendshëm. Studim (lexim) i vëmendshëm.
✱Sin.: i kujdesshëm, prekatar, i përqendruar, hetues, i veshtë.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë