Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
FÍSHKUR (i, e) mb. 1. Që ka humbur njomësinë, që ka humbur ngjyrën, shkëlqimin a bukurinë; i venitur; që është rrudhur e është dobësuar. Gjethet e fishkura ranë. Kishte fytyrë të fishkur. Iu bënë duart të fishkura.
2. fig. Që ka humbur forcën e gjallërinë, që ka humbur gëzimin; i mpitë, i venitur. I foli me zemër të fishkur.
3. fig. Që ka humbur forcën e mëparshme, i dobësuar, i zbutur, i zbehur. Ishte i fishkur në ditët e fundit të jetës.
✱Sin.: i fishkët, i vyshkur, i vyshkët, i venitur, i tharë, i flashkur, i eshkosur, i mpirë, i rrapshtenjtë, i përtharë, fishkaraq, plakarec, i rrudhur, i rrudhosur, i rreshkur, i rreshkët, rreshkataq, rrufak, i eshkët, i eshkosur, i zhubrosur, i qullosur, i dobësuar, i zbehur, i rrëgjuar.
PLAK,~U m. sh. PLEQ, PLÉQTË 1. Burrë i vjetër në moshë. Plak i moçëm (i lashtë) plak shumë i vjetër. Pak i mençur (me mend). Pleq e të rinj të gjithë, i madh e i vogël. Shtëpia e pleqve. Fjalë pleqsh fjalë e urtë. Ecën (rri, flet) si plak. Ia dëgjon fjalën plakut. U bëftë plak! (ur.) (kur lind një djalë). Ata që janë pleq, kanë parë mirë e keq. (fj. u.). Edhe plaku, kur pi verë, kërcen pup, si djalë me erë. (fj. u.). Nuk mësohet plaku si do krehur mjekra. (fj. u.). Të riun e zbukuron rinia, plakun stolia. (fj. u.).
2. bised. Burrë në moshë, të madhe, që është baba, kryetar familjeje etj. Plaku i shtëpisë. U kthye plaku. Si ta quajnë plakun? Qoshja pa plak - shtëpi pa oxhak. (fj. u.).
3. bised., etnogr. Burrë i vjetër në moshë, që thirrej si gjykatës për të zgjidhur një mosmarrëveshje ndërmjet dy a më shumë vetave. E vunë plak dikë. Hyri plak diku. Mos u bëj plak në shtëpinë e botës! (fj. u.) mos ndërhy në punët e të tjerëve. Edhe të vë plak, edhe të rruan mjekrën. (fj. u.) edhe të ngarkon vetë për një punë, edhe nuk të dëgjon, nuk të pyet ose nuk të përfill fare. Kur s’të kërkon njeri mos dil për plak. (fj. u.). Mos u bëj plak në mall të botës. (fj. u.).
4. etnogr. Burrë, zakonisht kamës, që zgjidh ngatërresat ndërmjet njerëzve, që vendos për punët e fshatit etj. Plaku i katundit kryeplaku i fshatit. Pleqtë e fshatit anëtarët e pleqësisë së fshatit. Ranë ndër pleq e shtruan çështjen në pleqësinë e fshatit.
5. etnogr. Qenie përrallore, që përfytyrohet si një plak me mjekër të bardhë, i cili u sjell fëmijëve dhurata natën e Vitit të Ri; ai që luan rolin e kësaj qenieje me rastin e festës së Vitit të Ri. Plaku i Vitit të Ri.
6. bised. Dordolec që vihet në mes të kopshtit për të trembur zogjtë. Plaku i kopshtit. Është bërë si plak bostani është shëmtuar.
7. let. Mbret, prift.
8. bot. Madërgonë.
✱Sin.: kryefamiljar, xhaxho, plakaman, plakarec, plakarush, plakaruq, plakosh, plakuc, plakuçan, kryeplak, pleqnar, fjalëtor, gjykatës, dordolec, mbret, prift, madërgonë.
♦ U bëfsh plak me mjekër! ur. të kesh jetë të gjatë! Bëhet plak në shtëpinë e botës (dikush) keq. ndërhyn në punët e të tjerëve; do t’u japë mend të tjerëve për punët e tyre, do që të komandojë të tjerët. Plak pas plaku brez pas brezi. E vë plak (dikë) e zgjedh si më të mençur e të paanshëm dhe e ngarkoj të ndajë një grindje ose një mosmarrëveshje; e vë atë të gjykojë diçka. Të vë plak e të rruan mjekrën (dikush) të ngarkon një punë a të beson një detyrë dhe nuk të pyet ose nuk të përfill fare; të vë prift e të rruan mjekrën.
PLAK,~Ë mb. 1. I vjetër në moshë, i kaluar nga mosha; i vjetër, i moshuar. Burrë plak. Grua plakë. Qen (ujk) plak. Dhelpër plakë (edhe fig.). Ujk plak (i vjetër) (edhe fig.). Është më plak se i vëllai. Qeni plak nuk leh pas hënës. (fj. u.). Dhelpra plakë i di shtigjet. (fj. u.). S’ndërron çap pela plakë. (fj. u.).
2. bised. Që ka mbirë a është mbjellë prej shumë kohësh, që jeton prej shumë kohësh, i moçëm; i vjetër; që i ka kaluar koha, jo i njomë, i fishkur (për perimet). Rrap (lis) plak. Pyll plak. Fjalë plaka.
3. fig. Që di shumë, që ka përvojë të madhe nga jeta; që di e ka përvojë më shumë se të tjerët, i vjetër.
✱Sin.: i vjetër, i moshuar, i moçëm, jetos, plakush, plakarush, plakaman, plakarec, plakaruq, plakosh, plakuc, plakuçan, gërdhuq, gërxho, jetëngrysur, i shkuar, i jetosur, jetik, i fishkur, i përvojshëm, i thinjur.
♦ *Dhelpër plakë (e vjetër). Mbeti si *kaposhi plak keq. (dikush). *Pelë plakë me palldëm të kuq përçm. *Ujk plak (i vjetër).
PLAK vep., ~A, ~UR kal. 1. E bëj plak; e bëj të duket i shkuar në moshë; vjetroj, mplak. E plakën hallet e vuajtjet. Halli plak njerinë. (fj. u.).
2. bised. Kaloj, ngrys (kohën). Plak kohën (ditët). Plaku nja dy orë me të.
3. fig., bised. E vonoj, e bëj të presë dhe e mërzit shumë dikë. Ec, se na plake! Ai të plak duke folur.
✱Sin.: mplak, vjetroj, moshoj, plakarec, plakaris, lashtoj, thinj, vonoj, ngrys.
PLAKARÉC,~E mb., mospërf. 1. Që duket mjaft i plakur, që është fishkur e është rrudhur nga pleqëria. Burrë plakarec. Grua plakarece.
2. Që i ka kaluar koha, që nuk është më i njomë, i fishkur; bajat (zakonisht për perimet). Trangull plakarec.
✱Sin.: plakaruq, plakaman, plakosh, plakush, plakarush, plakuc, plakuçan, goruc, gufallë, i fishkur, bajat.
PLAKARÉCJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET mospërf. 1. Veprimi kur plakarec ose kur plakarecem.
2. Gjendja kur plakarec ose kur plakarecem.
PLÁKUR (i, e) mb. I shkuar në moshë, që është plakur; që ka qenë a ka jetuar prej shumë kohësh, i moçëm; i vjetër. Burrë i plakur. Qen i plakur. Dru i plakur.
✱Sin.: plak, plakaman, plakosh, plakush, plakujë, plakuçan, plakarec, plakaruq, plakarush, plakëricë, plakëmadhe, i mplakur, i vjetër, i shkuar, i thyer, i vjetruar, i moshuar, i moçëm, i lashtuar, i jetosur, jetëngrysur, rrangallë, rrol, rrosh, rrozg.
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë