Fjalori

Rezultate në përkufizime për “pështjellë”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

CITOSUR

CITÓSUR (i, e)II mb. 1. Që është citosur, i mbushur plot.
2. Që është mbështjellë mirë me rrobat e shtratit.
✱Sin.: i rrasur, i rrëmbushur, i mbrusur, i mbledhur, i mbuluar, i veshur, i pështjellë.

NEVERI

NEVERÍ,~A f. 1. Ndjenjë e përzierjes së stomakut para një gjelle a para një ushqimi që nuk na pëlqen a që na ka velur dhe që s’e shohim dot me sy; ndjenjë e përzierjes nga një aromë e pakëndshme; krupë. Ha me neveri. Ka marrë neveri. Shtrembëroi fytyrën me neveri.
2. fig. Ndjenjë përbuzjeje të thellë për dikë a për diçka, ndot. Ndien neveri për dikë a diçka. Të ngjall neveri. E shihte me neveri e përçmim. E flaku (e shtyu) me neveri. E shpërfilli me neveri. Servil deri në neveri.
✱Sin.: krupë, efsh, të pështirë, pështirosje, të pështjellë, të vështirë, vështirosje, të vjellë, ndot, gërdi, shpërshije, të ndytë, të ndotë, ndotësi, neveritje, përbuzje, datë.

NEVERITJE

NEVERÍTJ/E,~A f. 1. Veprimi a gjendja kur neverit ose kur neveritem. Neveritja nga ajo përzierje aromash. Neveritja e punës (e shkollës). Neveritja nga jeta.
2. Neveri. Shihte me neveritje. E dënoi me neveritje. E shpreh qartë neveritjen e tij. Ndjenja e neveritjes e shoqëroi gjatë gjithë udhëtimit.
✱Sin.: vështirosje, pështirosje, neveri, të pështirë, të vështirë, të përzier, të pështjellë, velje, velitje, braktisje.

PËSHTJELLUAR

PËSHTJELLÚAR (i, e) mb. Që është pështjelluar, i pështjellë, i mbështjellë. Gjendje e pështjelluar.
✱Sin.: i ngatërruar, i turbullt, i turbulluar, çatrafiluar, i pështjellshëm, i pështjellur, i mbështjellë, i koklavitur, i çrregulluar, i trazuar, i pasigurt, i rrëmujshëm.

PËSHTJELLË

PËSHTJÉLLË (i, e) mb. I mbështjellë. Ushqim i pështjellë.

VJELLË

VJÉLLË,~T (të) as. Vjellje. I nxiti të vjellët. I plasi të vjellët. E ka lodhur të vjellët. E përzjeu të vjellët.
✱Sin.: vjellje, të pështjellë, të përzier, të pështirë, neveri, krupë.
♦ Më ndjell të vjellët (dikush a diçka) e përbuz, s’e duroj dot, më vjen ndot; e kam neveri kur e shoh a kur e kujtoj; më vjen për të vjellë (nga dikush a nga diçka); më shtie (më ngjall) krupën përb.

VOMIT

VOMÍT,~I m., mjek. Të vjella, ushqimi që nxjerr njeriu nga goja kur vjell. E kapi vomiti dhe volli ato që ngrënë më parë.
✱Sin.: të vjella, të pështjellë, të përzier, never.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë