Fjalori

Rezultate në përkufizime për “përjargur”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BUTAK

BUTÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT 1. zool. Kafshë të vogla (si kërmilli, midhja etj.) me trup të butë pa skelet e të mbuluar me një cipë të përjargur, që kanë zakonisht guaskë mbrojtëse dhe që rrojnë në ujëra të kripura e të ëmbla; molusk. Butakë uji (deti). Butakë toke. Butakë me (pa) guaskë.
2. fig., përbuz. Njeri pa karakter të fortë, dikush që merr formën e enës. Butakët e shoqërisë. Si një butak i heshtur.

GASTEROPODË

GASTEROPÓDË,~T m. sh., zool. (lat. Gastropoda) Klasë e madhe butakësh, që zakonisht kanë guaskë dhe një trup të përjargur dhe dy brirthë në kokë.

JARGASH

JARGÁSH,~E mb., mospërf. 1. Që i bien jargët nga goja.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: përjargan, jargës, qurrash, qurravec, jargavec, jargavel, jargëmadh, i jargosur, i përjargur, i përqullur, përqurran.

JARGAVITUR

JARGAVÍTUR (i, e) mb. Që jargavitet, që përjarget; i përjargur.

JARGITUR

JARGÍTUR (i, e) mb. Që është bërë me jargë.
✱Sin.: i përjargur, i përjargët.

JARGOSUR

JARGÓSUR (i, e) mb. Që është bërë me jargë, i përjargur. Me buzë të jargosura.
✱Sin.: i përjargur, i jargëzuar.

JARGUR

JÁRGUR (i, e) mb. Që është bërë me jargë, që i dalin jargë nga goja.
✱Sin.: i përjargur, i jargëzuar.

KËRMILL

KËRMÍ/LL,~I m. sh. ~J, ~JTË 1. zool. Butak me trup të përjargur dhe të mbuluar me një guaskë të fortë, në trajtë spiraleje, që jeton në vende të lagështa dhe ushqehet me bar a me bimësi të freskët; ligavec; kaçamill. Kërmill i zhveshur (lakuriq) kërmill deti; jargës. Kërmill deti lloj kërmilli pa guaskë, që jeton në det. Mbledh (kultivoj) kërmij. Shitës kërmijsh.
2. anat. Pjesa e brendshme e veshit tek njerëzit dhe tek kafshët, që ka trajtën e guaskës së këtij butaku.
✱Sin.: jargës, kaçamill, ligavec.
♦ Kërminj pas shiut mospërf. diçka që vjen me shumicë e pasi ka kaluar rreziku (për njerëz frikacakë, hileqarë etj.); bobla pas shiut; kërpudha pas shiut. Qesh kërmilli kurrizin e breshkës iron. shih qesh hunda buzën iron.

KËRRNJOTUR

KËRRNJÓTUR (i, e) mb., veter., mjek. Që është kërrnjotur; i përjargur. Kalë (njeri) i kërrnjotur.

PËRJARGUR

PËRJÁRGUR (i, e) mb. Që është bërë me jargë; i mbuluar me jargë; që kullon jargë. Me buzë të përjargura. Trupi i përjargur i kërmillit.
✱Sin.: i jargavitur, i jargosur, jargavec, i jargëzuar, i përqullur.

PËRJARGËT

PËRJÁRGËT (i, e) mb. I përjargur.

PËRQULLUR

PËRQÚLLUR (i, e) mb. I përjargur.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë