Fjalori

Rezultate në përkufizime për “orëmirë”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

FATBARDHË

FATBÁRDHË mb. 1. Që ka shumë fat, që ka fat të bardhë; fatlumtur (për njerëzit); kund. fatzi. Grua fatbardhë.
2. Që vjen me diçka të mirë, që sjell mbarësi; kund. fatzi. Ditë fatbardhë.
✱Sin.: fatlum, fatlumtur, fatmirë, fatmadh, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, punëbardhë, lumëbardhë, ogurmirë, ogurbardhë, i bardhë, i bekuar.

FATLUM

FATLÚM,~E mb. 1. Që ka fat të mirë, që është me fat të bardhë, i lumtur (për njerëzit). Njeri fatlum.
2. Që sjell lumturi, që sjell të mira e gëzime; i lumtur. Martesë fatlume. Përjetoi një çast fatlum.
✱Sin.: i lumtur, fatbardhë, fatlumtur, fatmirë, fatmadh, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, punëbardhë, lumëbardhë, ogurmirë, ogurbardhë, i bardhë, i bekuar.

FATLUMTUR

FATLÚMTUR mb. Fatbardhë, fatlum. Familje fatlumtur.
✱Sin.: fatbardhë, fatlum, i lumtur, fatmirë, fatmadh, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, punëbardhë, lumëbardhë, ogurmirë, ogurbardhë, i bardhë, i bekuar.

FATMADH

FATMÁDH,~E mb. Që ka fat të madh, që i ecën shumë fati, që është me fat. E quanin të gjithë njeri fatmadh.
✱Sin.: fatbardhë, fatlum, fatmirë, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, i bekuar.

FATMBARË

FATMBÁRË mb. Që i ecën fati mbarë; fatbardhë. Ishin punëtorë fatmbarë.
✱Sin.: fatbardhë, fatlum, fatmirë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, i bekuar.

FATMIRË

FATMÍRË mb. Që ka fat të mirë, që i ecën fati, me fat; fatbardhë, fatlum (për njerëzit); kund. fatkeq. E kishte rrugën me udhëtarë fatmirë.
✱Sin.: fatbardhë, fatlum, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, i bekuar.

NUSKË

NÚSK/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT 1. Një copë letër e mbledhur zakonisht si trekëndësh, e mbushur me fjalë të shkruara nga një fetar, të cilën e mbajnë në trup njerëzit ose ua varin fëmijëve, duke besuar se kanë fuqi për t’i mbrojtur nga një sëmundje, nga të këqijat, ose nga syri i keq; hajmali që mbahet në trup për mbarësi, orëmirë. Nuskat e hoxhallarëve.
2. bised. Thelë ëmbëlsire në trajtë trekëndëshi ose rombi. Nuskat e bakllavasë (e revanisë).
✱Sin.: dua, hajmali, orëmirë, yshtje, thelë.

ORËBARDHË

ORËBÁRDHË mb., bised. 1. Fatbardhë; kund. fatzi. Njeri orëbardhë. Ju kujtua përfytyrimi i atij përmetari orëbardhë.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
si em. f., mit. Ora e bardhë. Ta ndihmoftë Orëbardha! (ur.).
✱ Sin.: orëçuet, orëmirë, orëmadh.

ORËHARRUAR

ORËHARRÚAR mb., bised. Që e ka harruar ora; i braktisur nga fati; i pafat; kund. orëmirë. E gjeti vdekja si njeri orëharruar, në mes të dimrit.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Nuk është fajtor, është veç një orëharruar i jetës.

ORËKEQ

ORËKÉQ,~E mb., bised. 1. Që ka orë të keqe, që sjell fat të keq; fatkeq; kund. orëmirë. Një ditë orëkeqe ia mori djalin në mes të lumit.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Ky orëkeqi e pati jetën veç halle e mjerim.

ORËLIG

ORËLÍG,~Ë mb., bised. Që ka orë të ligë, që e ndjek ora e keqe; kund. orëmirë. Ishte gjetur përbri në çastin orëlig. Me sa dukej, ai ishte njeri orëlig.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Nëna kishte larë këmishën që orëligu e kishte të veshur atë ditë. Cilët ishin ata orëligj, që prisnin vdekjen atje, ende s’po merrej vesh.

ORËMIRË

ORËMÍRË mb., bised.; Fatmirë; që besohet se të sjell fat; kund. orëkeq. Shpend orëmirë. Shenjë orëmirë. U lind në ditë orëmirë.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. E pagëzuan si orëmira e shtëpisë, që çdo hap t’i bëhej dritë.

ORËNDALUR

ORËNDÁLUR mb., bised. Orëlidhur, që i është ndërprerë fati, që s’ka mbarësi; i pafat, kund. orëmirë. Si njeri orëndalur, s’ia pa hajrin asnjë pune.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.

ORËNEMUR

ORËNÉMUR mb., bised. Që i është mallkuar ora ose fati; i paorë; kund. orëmadh, orëmirë. Njeri orënemur. Fati i saj orënemur nuk e la të gëzonte asnjë ditë.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Erdhi dhe ky orënemuri.

ORËPRAPË

ORËPRÁPË mb., bised. 1. I pafat, fatkeq, i mjerë; kund. orëmadh, orëmirë.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimeve të mbiemrit.

ORËSHARË

ORËSHÁRË mb., bised. Që është i mallkuar në fat; fatkeq; i pafat, orëlig; kund. orëmadh, orëmirë. Tani është njeri orësharë e gjithçka i shkon ters.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë