Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
HAR/K,~KU m. sh. ~QE, ~QET 1. hist. Armë e bërë me një shufër druri a metali të përkulur dhe me një fill të fortë të lidhur në të dy anët, që shërben për të hedhur shigjetën. Hark me (pa) çark. Ngreh (shkreh) harkun. Qëlloi me hark.
2. Harkavile; hark me lak. E zuri me hark.
3. gjeom. Pjesë e rrethit ose e çdo vije tjetër të lakuar, që pritet nga dy rreze. Harku i rrethit. Gjatësia e harkut.
4. Pjesë e diçkaje që është e përkulur si rreth ose në trajtën e një vije të lakuar; gjysmërreth. Harku i rrotës. Harku i kularit. Harku i sharrës. Harku i djepit. Harku i ylberit.
5. arkit. Pjesë e sipërme e një dritareje, dere etj., në trajtë gjysmërrethi; pjesë e një ndërtimi, e përkulur dhe e mbështetur mbi shtylla, mbi këmbët e urës etj., e cila shërben edhe për zbukurim; qemer. Harku i sipërm. Harqet e urës. Urë me harqe. Hark betoni. Hark mbështetës. Hark gotik i mprehtë hark me kulm të ngushtë, me dy qendra me rreze të barabartë. Hark i murosur hark pa kalim nëpër të. Hark me tri qendra hark i rrumbullakët, i punuar me rrathë. Hark shkarkimi hark për shpërndarjen e ngarkesës. Hark vezak hark me qiellzë vezake. Hark romak hark i rrumbullakët, me qiellzë gjysmërrethore.
6. muz. Shkop druri, me qime kali ose me fije sintetike të tërhequra fort nga njëri skaj në tjetrin, që përdoret për t’u rënë veglave me tela; vegël me tela, së cilës i bien me një mjet të tillë. Harku i violinës (i violonçelit, i lahutës) Orkestra e harqeve. Melodi harqesh. Pjesë (koncert) me harqe (muz.).
7. fig. Shtrirje; cak. Në një hark kohor.
8. tek. Vegël e thjeshtë për të rrahur e për të lënurur leshin. Hark për të lënurur leshin vegël e thjeshtë për të rrahur e për të lënurur leshin.
9. spec. Pjesë e parë e disa emërtimeve të pathjeshta për lloje të ndryshme harqesh në fusha të ndryshme. Hark elektrik (fiz.) dy shufra karboni të lidhura me burimin e rrymës elektrike, që lëshojnë shkëndija me dritë verbuese kur afrohen. Hark gotik i mprehtë (ark.) hark me kënd të ngushtë, në trajtë të majës së heshtës. Hark i brendshëm (ark.) hark me hapje për derë, me madhësi të ndryshme nga harku i jashtëm. Hark i jashtëm (ark.) hark në faqen e jashtme të ndërtesës, zakonisht më i madh se harku përkatës i brendshëm. Hark i murosur (ark.) hark pa kalim nëpër të. Hark i përmbysur (ark.) hark i lugët nën tubacionet e ujërave të zeza etj. Hark i sheshtë (ark.) muratorë mbi të dyja anët e një hapësire. Hark i ulët (ark.) hark me qiellzë horizontale, me segmente që zgjerohen nga bazat lart. Hark mbështetës (ark.) muraturë e harkuar që shpërndan ngarkesën e ngritur mbi të. Hark me tri qendra (ark.) hark i rrumbullakët, i punuar me rrathë që kanë tre qendra. Hark rrethi (gjeom.) pjesë e rrethit të ndarë nga dy rreze. Hark rrethor (ark.) qemer mbi mure rrethorë. Hark saldimi (tek.) hark elektrik i krijuar në pikat e shënuara për prerje kur rryma elektrike kalon nga elektrodat nëpër gaz. Hark shkarkimi (ark.) hark për shpërndarjen e ngarkesës së shtyllave etj. Hark vezak (ark.) hark me qiellzë vezake.
10. si mb. I përkulur, i lakuar. I ka vetullat hark.
11. si ndajf. Rrotull, rreth, qark. U mblodhën (u vunë) hark.
✱Sin.: gjysmërreth, qemer, urë, lak, harkim, lakore, lakesë, rreth, rrotull, qark, harkavile.
HARKNÁJ/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT arkit.
1. Hark i madh zakonisht i një ure.
2. Kalim për këmbësorë me tezga nga të dyja anët.
3. Strukturë e përbërë nga një sërë harqesh të mbështetur mbi shtylla. Harknajë e mbuluar e kishës (e manastirit) (ark., fet.) kalim i mbuluar nga transepti deri te kapiteli i kishës (i manastirit). Harknajë e plotë (ark.) harknajë e mbyllur. Harknajë e mbyllur (ark.) harknajë e murosur plotësisht.
MURÓS vep., ~A, ~UR kal. 1. I bëj murin diçkaje; e rrethoj a e ndaj diçka me mur; e mbyll a e zë diçka me mur. Muros dritaren (derën).
2. vjet. E mbyll dikë të gjallë me mur dhe e lë të vdesë (si dënim).
3. etnogr. E bëj fli dikë në themelet e mureve të një shtëpie, të një kështjelle, të një ure etj., me qëllim që kjo, sipas besëtytnive, të bëhet e fortë e të mos rrëzohet. I kishin murosur burrin (gruan, djalin). E murosën të gjallë. E murosën në themele.
4. edhe fig. E mbyll njëherë e përgjithmonë; e mbaj të mbyllur brenda e nuk e lë të dalë. U murosi derën. E murosi për jetë në kullë.
5. fig. E ngul, e bëj të zërë vend njëherë e përgjithmonë në mendje a në zemër, e ruaj përgjithnjë në mendje a në zemër; e mbaj të paprekur a të pandryshuar. E murosi në zemër. Përpiqej të muroste fytyrën e tij në mendje.
►MUR/ÓSEM jovep., ~A (u), ~UR vetv. 1. Rri mbyllur brenda e shkëput fare lidhjet me njerëzit dhe me jetën e gjallë, mbyllem në shtëpi a diku gjetkë e jetoj i vetmuar. Është murosur në kullën e fildishtë.
2. fig., vet. v. III Zë vend thellë e njëherë e përgjithmonë te dikush, ngulitet në mendjen a në zemrën e dikujt; mbetet i paprekur e i pandryshuar. Ishte murosur thellë në zemrën e tij. Iu muros në gji.
3. pës. e MURÓS1-3. U murosën të gjallë.
MURÓSUR (i, e) mb. 1. I mbyllur, i rrethuar a i ndarë me mur, i zënë me mur. Dritare (derë) e murosur.
2. Që është mbyllur diku i gjallë me mur dhe është lënë të vdesë (si dënim).
3. etnogr. Që është bërë fli në themelet e mureve të një shtëpie, të një kështjelle, të një ure etj., që është murosur. Gruaja e murosur në kalanë e Rozafës.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë