Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
BALLÚLUR mb. 1. Që e mban kokën ulur nga hidhërimi a vuajtjet, i përvuajtur; i nënshtruar. Gratë ishin ballulura.
2. fig. Që punon shumë, punëtor; i bindur, që nuk kthen fjalë kur e urdhërojnë të bëjë një punë; kokulur e i pafjalë. Djalë (vajzë) ballulur.
✱Sin.: i vuajtur, i përvuajtur, i nënshtruar, buzëplasur, buzëshkrumb, i shumëvuajtur, i munduar, mundimmadh, heqkeqës, hallemadh.
BELATÍSUR (i, e) mb., bised. Që i kanë rënë shumë belara; i sëkëlldisur, i brengosur, hallemadh, brengëshumë. Njeri i belatisur. Grua e belatisur.
✱Sin.: hallemadh, halleshumë, hallexhi, hallezi, hallekeq, brengëshumë, kusuremadh, mundimmadh, lotmadh, andrallemadh.
HALLEMÁDH,~E mb. 1. bised. Që është plot halle; halleshumë, hallezi.
2. I shumëvuajtur. Njeri hallemadh. Nënë hallemadhe.
✱Sin.: halleshumë, hallezi, kusurmadh, hallekeq, i shumëvuajtur, kusureshumë, brengëshumë, brengëmadh, nevojtar, mundimmadh, lotmadh, andrallamadh, i shumëvuajtur.
LÓDHSH/ËM (i), ~ME (e) mb. 1. Që të lodh, që të sjell lodhje; kund. i palodhshëm. Punë (rrugë) e lodhshme. Marshim i lodhshëm. Ditë e lodhshme.
2. Që të mërzit; i mërzitshëm.
✱Sin.: lodhës, rraskapitës, sfilitës, mundimmadh.
MUNDIMMÁDH,~E mb. 1. Që ka hequr e ka vuajtur shumë, që ka kaluar mundime të mëdha. Popull mundimmadh.
2. Që kërkon mundim për t’u arritur, që bëhet me mundim të madh, i lodhshëm. Punë mundimmadhe.
3. si em. m. e f. Njeri mundimmadh.
MUNDIMTÁR,~E mb. 1. Që bën punë ose jetë të mundimshme; i munduar, i vuajtur, mundqar. Njerëz mundimtarë. Fshatarkat mundimtare. Kallot në duart e tij tregonin që ishte mundimtar.
2. Që të mundon shumë, që të sjell vuajtje, shqetësime, dhembje etj.; i mundimshëm. Jetë mundimtare.
✱Sin.: i munduar, i vuajtur, mundimmadh, mundqar.
MUNDÓNJËS,~E mb. Që të lodh e të mundon shumë, i mundueshëm, mundimmadh. Punë mundonjëse. Ndjenjë mundonjëse. Brenga mundonjëse.
VÚAJTUR (i, e) mb. 1. Që ka hequr shumë, që ka vuajtur gjatë jetës së tij; që shpreh vuajtje. Njeri i vuajtur. Familje e vuajtur. Popull i vuajtur. Me pamje të vuajtur. Dukej i vuajtur.
2. Që ka parë shumë në jetë, që ka përvojë të madhe, i regjur, i kalitur. Plak i vuajtur. Ishte i vuajtur.
✱Sin.: i përvuajtur, heqës, hekakeq, heqkeqës, i munduar, mundimmadh, fatkeq, i rraskapitur, i regjur, i kalitur, i rrahur, i durueshëm.
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë